บทที่ 23

เป็นเวลาสองวันที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เลโนร์ แอนเดอร์สัน มีความสุขยามที่เธอลืมเลือน และทุกข์ระทมยามที่เธอนึกถึง จากนั้นเช้าวันที่สามก็มาถึง

ที่โต๊ะอาหารเช้า พ่อของเธอกล่าวกับดอร์นอย่างร่าเริงว่า “ถอดเสื้อนอกออกแล้วออกไปที่ทุ่งเถอะ เรามีงานต้องเก็บเกี่ยวสาลีโดยมีคนงานเพียงครึ่งเดียว… แต่พับผ่าสิ! ความลำบากของฉันมันจบสิ้นเสียที”

ทันใดนั้นดอร์นก็มีสีหน้าว่างเปล่า ราวกับว่าคำพูดร่าเริงของแอนเดอร์สันได้ดึงเขากลับสู่ความเป็นจริงของชีวิต เขาเอ่ยคำขอโทษอย่างตะกุกตะกักแล้วลุกออกจากโต๊ะไป

“อา-ฮะ!” คำอุทานอันเป็นเอกลักษณ์ของแอนเดอร์สันอาจมีความหมายเพียงเล็กน้อยหรือมากมหาศาล “เลโนร์ พ่อหนุ่มนั่นเป็นอะไรไป”

“ไม่มีอะไรที่หนูทราบค่ะ เขาเคย… เคยมีความสุขเหมือนกับหนู” เธอตอบ

“ถ้าอย่างนั้น ทุกอย่างก็ตกลงกันเรียบร้อยแล้วใช่ไหม”

“พ่อคะ หนู—หนู—”

เสียงแหลมสูงและร่าเริงของแคทลีนแทรกขึ้นมา “เรียบร้อยแน่นอนค่ะ! ดูเลโนร์เขินจนหน้าแดงสิ!”

เลโนร์รู้สึกได้ถึงเลือดที่สูบฉีดจนร้อนผ่าวที่ใบหน้าและลำคอ ถึงกระนั้นเธอก็หัวเราะออกมา

“มาที่ห้องพ่อสิ” แอนเดอร์สันกล่าว

เธอเดินตามเขาไป และเมื่อเขาปิดประตูลง เธอจึงตอบคำถามที่อยู่ในสายตาของเขาด้วยการโผเข้ากอดและซบหน้าลงกับอกของเขา

“วอล ให้ตายเถอะ!” เจ้าของไร่อุทานด้วยความตื้นตัน เขาโอบกอดเธอและใช้มือใหญ่ๆ ตบไหล่เธอเบาๆ “บอกพ่อมาสิ เลโนร์”

“ไม่มีอะไรให้บอกมากนักหรอกค่ะ” เธอตอบเบาๆ “หนูรักเขา—และเขาก็รักหนูมาก—มากเสียจนหนูมีความสุขจนแทบบ้า—ทั้งที่—ทั้งที่—”

“แค่นั้นหรือ” แอนเดอร์สันถามอย่างสงสัย

“เพียงเท่านี้ยังไม่พออีกหรือ”

“แต่การที่ดอร์นรักเจ้ามากเพียงนี้ ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ไปร่วมรบเสียหน่อย”

และในตอนนั้นเอง ความขมขื่นที่ถูกลืมเลือนไปก็หวนกลับมาเป็นพิษในจอกแห่งความสุขของเลโนร์

“อา…” เธอพึมพำ

“พุทโธ่! เลโนร์ เจ้าอย่าบอกนะว่าเจ้ากับดอร์นอยู่ด้วยกันตามลำพังตลอดหลายวันที่ผ่านมานี้ โดยที่ยังไม่ได้ตกลงเรื่องสงครามกันเลยน่ะ” แอนเดอร์สันถามด้วยความตกตะลึง

“ค่ะ… แปลกจังเลยนะคะ… แต่ตั้งแต่—เอาเป็นว่า ตั้งแต่มีบางอย่างเกิดขึ้น—เรา—เราก็ลืมเรื่องนั้นไปเลยค่ะ” เธอตอบอย่างเพ้อฝัน

“เอาละ กลับไปคุยเรื่องนั้นเสีย” แอนเดอร์สันกล่าวอย่างเด็ดขาด “พ่ออยากให้ดอร์นช่วยพ่อ… พ่อบอกเลยว่าเขาช่างน่าทึ่งนัก! เขาช่วยกอบกู้สถานการณ์ในหุบเขาแห่งนี้ให้เรา เจ้าของไร่ทุกคนที่พ่อรู้จักต่างชื่นชมเขาเป็นอย่างมาก และเขาก็ปฏิบัติต่อนิวแมนอย่างเป็นธรรมจริงๆ แล้วดูพ่อสิ ตอนนี้มีไร่ข้าวสาลีขนาดใหญ่ถึงสามแห่งอยู่ในมือ! เลโนร์ เจ้าต้องรั้งเขาให้อยู่ที่นี่ให้ได้”

“คุณพ่อคะ!… หนู—หนูทำไม่ได้ค่ะ!” เลโนร์ตอบ เธอเริ่มตระหนักถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวเองที่ไม่อาจคำนวณได้ “หนูไม่สามารถพยายามรั้งเขาไม่ให้ไปร่วมรบได้ หนูไม่เคยคิดเรื่องนั้นเลยตั้งแต่—ตั้งแต่เราสารภาพรักต่อกัน… แต่มันทำให้บางอย่างเปลี่ยนไป… หนูคิดว่าการปล่อยให้เขาไปคงจะฆ่าหนูให้ตายทั้งเป็น—แต่หนูยอมตายเสียดีกว่าที่จะขอให้เขาอยู่ที่บ้าน”

“เฮ้อ!” แอนเดอร์สันถอนหายใจ แล้วปล่อยมือจากเธอและเริ่มเดินวนไปมาในห้อง “พ่อเริ่มไม่เข้าใจเจ้าแล้ว ยัยหนู แต่พ่อเคารพในความรู้สึกของเจ้า มันช่างวุ่นวายเหลือเกิน! พ่อเองก็ลืมเรื่องสงครามไปชั่วขณะตอนที่ไล่พวกไอ.ดับเบิลยู.ดับเบิลยู. ออกไป… แต่สงครามครั้งนี้เป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้จริงๆ! ไปตามดอร์นมาหาพ่อที!”

เลโนร์พบดอร์นกำลังเล่นอยู่กับแคทลีน ทั้งสองสนิทสนมกันราวกับพี่น้อง

“เคิร์ท คุณพ่ออยากพบคุณค่ะ” เลโนร์กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ดอร์นดูตกใจ และแววตาที่สนุกสนานบนใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นความกังวลที่เคร่งขรึม

“คุณบอกเขาแล้วหรือ”

“ค่ะ เคิร์ท หนูบอกสิ่งที่หนูพอจะบอกได้ไปแล้ว”

เขามองเธอด้วยสายตาแปลกๆ แล้วจึงค่อยๆ เดินไปยังห้องทำงานของพ่อเธอ เลโนร์พยายามอดทนอย่างสุดความสามารถ เธอได้ยินเสียงทุ้มลึกของพ่อที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและจริงจัง และได้ยินเสียงตอบโต้ที่รวดเร็วและรุนแรงของดอร์น เธอสงสัยว่าการสนทนานี้จะลงเอยอย่างไร แอนเดอร์สันไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ เขาตั้งใจแน่วแน่ที่จะรั้งชายหนุ่มผู้มีความสามารถคนนี้ไว้เพื่อผลประโยชน์อันยิ่งใหญ่ของธุรกิจข้าวสาลี เลโนร์ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงไม่ได้สวดอ้อนวอนให้เขาทำสำเร็จ แต่มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ มันช่างไม่อาจคำนวณและน่าฉงน—ความเปลี่ยนแปลงในตัวเธอ—การสิ้นสุดลงของความเห็นแก่ตัวของเธอ

ทว่าเธอกลับหวั่นเกรงต่อการเสียสละที่บีบคั้น เธอสลัดความคิดนั้นทิ้งไปด้วยท่าทางที่รุนแรงและด้วยความพยายามอย่างเด็ดเดี่ยวของจิตใจ

ดอร์นอยู่ในห้องกับพ่อของเธอเป็นเวลากว่าหนึ่งชั่วโมง เมื่อเขาเดินออกมา ใบหน้าของเขาซีดขาว แต่ดูเหมือนจะสงบลง เลโนร์ไม่เคยเห็นดวงตาของเขาฉายแววคมปราบเท่าครั้งนี้มาก่อนยามที่เขามองมาที่เธอ

“เฮ้อ!” เขาอุทานพร้อมกับเช็ดหน้า “คุณพ่อของเธอนี่นะ—แคทลีนว่ายังไงนะ—ถลกหนังพ่อแก่ๆ ของฉันจนเกลี้ยงเลย!”

“ท่านพูดว่าอะไรบ้างคะ” เลโนร์ถามด้วยความกังวล

“เยอะแยะไปหมด—และพูดราวกับว่าฉันไม่รู้เรื่องพวกนั้นดีกว่าท่านเสียอีก” ดอร์นตอบอย่างเศร้าสร้อย “ทั้งเรื่องความสำคัญของข้าวสาลี ไร่ทั้งสามแห่งของท่านที่ไม่มีใครบริหาร อายุที่มากขึ้นของท่าน อนาคตของฉันและโอกาสอันยิ่งใหญ่ในการเป็นหนึ่งในผู้ทรงอิทธิพลด้านข้าวสาลีแห่งตะวันตกเฉียงเหนือ ความจำเป็นของรัฐบาลในขณะนี้ ลูกชายคนเดียวของท่านที่ไปร่วมรบซึ่งเพียงพอแล้วสำหรับครอบครัวของท่าน… แล้วท่านก็พูดถึงเธอ—ทายาทของ ‘เมนี วอเตอร์ส’—ว่าเธอเป็นหญิงสาวที่สง่างามและสูงส่งเพียงใด—เหมือนกับแม่ของเธอ!

มันช่างน่าเสียดายหากต้องทำลายความสุข—อนาคตของเธอ!… ท่านบอกว่าเธอจะเป็นภรรยาที่แสนหวานที่สุด—เป็นแม่ที่ซื่อสัตย์ที่สุด!… โอ พระเจ้าของข้าพเจ้า!”

เลนอร์เบือนหน้าหนี หัวใจของเธอสั่นไหวด้วยความตกใจต่อความโศกเศร้าอันรุนแรงของเขา

ดอร์นเงียบไปครู่หนึ่งซึ่งดูราวกับเนิ่นนาน

“แล้ว—เขาก็ด่าผม—ยับเลย—ซึ่งผมก็สมควรโดนแล้วล่ะ” ดอร์นกล่าวเสริม

“แต่—คุณตอบว่าอะไรคะ” เธอระซิบ

“ผมก็สวนไปเยอะเหมือนกัน” ดอร์นตอบด้วยความรู้สึกผิด

“คุณ—คุณได้—?” เลนอร์เริ่มพูด แต่แล้วก็หยุดลง ไม่สามารถกล่าวจนจบประโยคได้

“ผมมาถึง—จุดที่ผมเป็นอยู่ตอนนี้—ด้วยความมึนงงทีเดียว” เขาตอบ พร้อมรอยยิ้มที่ดูสดใสทว่าแฝงด้วยความโศกเศร้า เขาจับมือเธอขึ้นมากุมไว้แน่น “เลนอร์!… ถ้าผมกลับมาจากสงคราม—โดยที่ยังมีแขนขา—ครบถ้วน—คุณจะแต่งงานกับผมไหม?”

“ขอเพียงแค่คุณกลับมาแบบมีชีวิต—ไม่ว่าคุณจะสูญเสียอะไรไปก็ตาม ใช่ค่ะ—ใช่!” เธอระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“แต่นี่เป็นคำขอแต่งงานแบบมีเงื่อนไขนะเลนอร์” เขายืนยัน “คุณต้องไม่แต่งงานกับผู้ชายที่เหลือตัวตนเพียงครึ่งเดียว”

“ฉันจะแต่งงานกับคุณ!” เธอร้องบอกด้วยความโหยหา

เธอรู้สึกราวกับว่ายิ่งเวลาผ่านไปทุกขณะ เธอก็ยิ่งรักเขามากขึ้น แม้ว่าเขาจะทำให้เธอต้องลำบากใจเพียงนี้ก็ตาม จากนั้นท่ามกลางดวงตาที่พร่ามัวและเลือนราง เธอเห็นเขาหยิบอะไรบางอย่างออกจากกระเป๋า และรู้สึกได้ว่าเขากำลังสวมแหวนลงบนนิ้วของเธอ

“ใส่ได้พอดีเลย! โชคดีจังนะ” เขาพูดเบาๆ “แหวนของแม่ผมเอง เลนอร์….”

เขาจุมพิตมือเธอ

แคทลีนยืนอยู่ใกล้ๆ พวกเขา ดวงตาเบิกกว้าง ปากอ้าค้าง ด้วยความตื่นเต้นที่เพิ่งประจักษ์แจ้งในสิ่งที่เกิดขึ้น

“แคทลีน พี่สาวเธอรับปากจะแต่งงานกับอาแล้วนะ—เมื่ออากลับมาจากสงคราม” ดอร์นบอกเด็กน้อย

เธอส่งเสียงกรี๊ดด้วยความดีใจ และดูเหมือนจะยอมจำนนต่อความปรารถนาที่เก็บกักไว้มานาน เธอโผเข้ากอดคอเขาและกอดเขาไว้แน่น

“มันวิเศษที่สุดเลย!” เธอร้อง “แต่คุณนี่บื้อจริงๆ ที่จะไปทำไมกัน—ทั้งที่แต่งงานกับเลนอร์รีได้เลย!”

นั่นคือมุมมองของแคทลีน และมันคงจะสอดคล้องกับความคิดของคุณแอนเดอร์สันอยู่บ้าง

“แคทลีน หนูไม่อยากให้อาเป็นคนขี้ขลาดหรอกหรือ?” ดอร์นถามอย่างอ่อนโยน

“ไม่ค่ะ แต่เราก็ปล่อยให้จิมไปนี่คะ” เธอโต้แย้ง

ดอร์นจุมพิตเธอ แล้วหันไปหาเลนอร์ “เราออกไปที่ทุ่งกันเถอะ”

* * * * *

ระยะทางเดินไปยังทุ่งอัลฟัลฟ่าไม่ได้ไกลนัก แต่กว่าจะถึงที่นั่น ความโศกเศร้าที่คืบคลานเข้ามาในใจของเลนอร์ก็มลายหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น ดอร์นดูร่าเริงอย่างประหลาดและแสดงออกอย่างเปิดเผยเป็นพิเศษ ดูเหมือนเขาจะลืมเมฆหมอกแห่งสงครามไปสิ้นในชั่วโมงแห่งความสุขนี้ และการที่พวกเขาเดินอยู่กลางแจ้งดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องสำคัญสำหรับเขาเลย

“เคิร์ท ใครจะมาเห็นคุณเข้าเอาได้นะคะ” เลนอร์ทัดทาน

“วันนี้คุณสวยกว่าวันไหนๆ เลย” เขาตอบกลับ พร้อมกับพยายามขวางทางเธอไว้

เลนอร์เบี่ยงตัวหลบแล้ววิ่งหนี เธอว่องไวและหลบเลี่ยงเขาไปตามทางเดิน ผ่านทุ่งที่ถูกตัดแล้ว ไปยังกองฟางอัลฟัลฟ่าทรงสี่เหลี่ยมขนาดมหึมา แต่เขาก็คว้าตัวเธอไว้ได้ทันทีที่เธอเข้าไปหลบหลังกองฟางอันแสนสบายนั้น เลนอร์กลัวเขาน้อยกว่ากลัวดวงตาที่เปี่ยมด้วยเสียงหัวเราะคู่นั้นเสียอีก เธอถอยร่นไปพิงกองฟางด้วยอาการหอบ

“คุณมัน—คน—ป่าเถื่อน!” เธอหอบกระชั้น แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรมากนัก

“ส่วนคุณ—คือเทพธิดา!” เขาตอบ

“ฉันเนี่ยนะ!… เทพธิดาอะไรกัน?”

“ก็ เทพธิดาแห่ง ‘สายน้ำมากมาย’ ไง!… เทพธิดาแห่งทุ่งสาลี!… ทุ่งสาลีที่พริ้วไหวและแสนหวาน รุ่มรวยและเป็นสีทอง—จิตวิญญาณแห่งชีวิตโดยแท้!”

“ถ้าใครมาเห็นคุณ—รังแกฉัน—แบบนี้—ฉันคงไม่ดูเป็นเทพธิดาในสายตาเขาหรอกค่ะ…. ผมฉันสยายลงมา—เอวฉันก็—โอ้ เคิร์ท!”

ทว่ารูปลักษณ์ของเธอจะเป็นอย่างไร หรือจะเกิดอะไรขึ้นก็ดูจะไม่สำคัญนัก สิ่งที่เหนือกว่าทุกอย่างคือความมั่นใจว่าเธอเป็นที่รักยิ่งสำหรับเขา ทันใดนั้นเธอก็โผหนีจากเขาอีกครั้ง หัวใจของเธอพองโต จิตวิญญาณโบยบิน ฝีเท้าเบาสบายและรวดเร็ว เธอวิ่งเข้าไปในทุ่งอัลฟัลฟ่าที่ยังไม่ได้ตัด ซึ่งขึ้นหนาทึบและสูงจนพันพันรอบเท้าของเธอ ทำให้การเคลื่อนที่ช้าลง ดอร์นตามมาทัน มืออันแข็งแรงของเขาที่วางบนบ่าของเธอให้ความรู้สึกทรงพลัง และความหวาดหวั่นอันแสนหวานที่เขามอบให้ก็ทำให้เธอพยายามดิ้นรนเพื่อจะหนีไป

“คุณจะ—ห้าม—ฉันไม่ได้หรอก!” เธอร้อง

“แต่ผมจะทำ คุณต้องถูกสอนให้รู้ว่า—ห้ามวิ่งหนี” เขาเอ่ย พร้อมกับโอบกอดเธอไว้แน่นในอ้อมแขน

“คราวนี้จงยอมมอบจุมพิตมาแต่โดยดี!”

“ฉัน—ยอมแล้ว!… แต่ เคิร์ท จะมีคนเห็นนะ… ที่รัก เรากลับกันเถอะ—หรือ—ไปที่ไหนสักแห่ง—”

“จะมีใครเห็นเราที่นี่นอกจากพวกนกกันล่ะ?” เขาเอ่ย และมืออันแข็งแรงก็รั้งเธอไว้มั่น “คุณจะต้องจุมพิตผม—ให้พอ—ตอนนี้เลย—ต่อให้คนทั้งโลก—จ้องมองอยู่ก็ตาม!” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวาน “เลโนร์ ยอดดวงใจของผม!… เลโนร์ ผมรักคุณ!”

เขาไม่ยอมให้เธอปฏิเสธ และหากเธอมีความปรารถนาจะปฏิเสธเขา ความรู้สึกนั้นก็มลายหายไปในชั่วขณะ เธอโอบรอบคอเขาและมอบจุมพิตตอบแทนเขาทีละครั้ง

ทว่าการยอมจำนนของเธอกลับทำให้เขาคิดถึงเธอ เธอรู้สึกได้ว่าเขาพยายามจะปล่อยเธอให้เป็นอิสระ

หัวใจของเลโนร์พองโตจนแทบจะล้นอก มันเจ็บปวดรวดร้าว เธอเกาะกุมมือเขาไว้และทั้งคู่ก็เดินลัดเลาะผ่านทุ่งนา ข้ามลำธาร ขึ้นไปตามเนินเขาจนถึงที่นั่งตัวโปรดแห่งหนึ่งของเลโนร์ และที่นั่นเธอปรารถนาจะพักผ่อน เธอจัดแต่งเส้นผมและปัดชุดของตน โดยรู้ดีว่าเขากำลังเฝ้ามองเธออยู่ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก

นับตั้งแต่โลกถือกำเนิดมา เคยมีวันที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้บ้างหรือไม่? ดวงตะวันช่างเจิดจ้าเพียงใด! ท้องฟ้าช่างเป็นสีฟ้าสวรรค์เพียงไหน! และทุกสรรพสิ่งเบื้องล่างช่างเป็นสีทองและสีเขียวขจี! นกจาบฝนขับขานอยู่เหนือศีรษะของเลโนร์ และนกกระทาผิวปากอยู่ในพุ่มไม้เบื้องล่าง ลำธารไหลรินส่งเสียงกระซิบกระซาบอย่างร่าเริงภายใต้ท้องฟ้าอันกว้างไกล และสายลมเอื่อยๆ ก็นำพาเสียงคำรามต่ำๆ ของทุ่งรวงทอง พร้อมกับกลิ่นหอมของข้าวสาลี ฝุ่น และฟางข้าวลอยมา

ชีวิตดูจะเต็มเปี่ยมจนแทบจะล้น พลุ่งพล่าน และมีค่าเกินกว่าจะวัดได้ เป็นชีวิตที่ได้รับพรด้วยความงาม ความมั่งคั่ง และความอุดมสมบูรณ์

“เลโนร์ ดวงตาของคุณคือหน้าต่าง—และผมสามารถมองทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณของคุณได้ ผมอ่านมันออก—และในตอนแรกผมรู้สึกปลาบปลื้ม แต่แล้วผมก็เศร้า”

เขาเป็นฝ่ายพูดและเธอเป็นฝ่ายฟัง วันอันรุ่งโรจน์นี้จะเป็นกำลังใจให้เธอในยามที่—อา! แต่เธอจะไม่ยอมปล่อยให้ความคิดอันขมขื่นแม้เพียงหนึ่งเดียวเกิดขึ้นให้จบสิ้น

เธอนำทางเขาเดินขึ้นเนิน ข้ามทุ่งบาร์เลย์ที่ถูกเกี่ยวเก็บไปแล้ว ไปสู่พื้นที่กว้างใหญ่ของข้าวสาลีสีทองที่พลิ้วไหว เบื้องล่างไกลออกไป เสียงเครื่องจักรและรถเกี่ยวข้าวส่งเสียงหึ่งๆ ที่นี่รวงข้าวสาลีพริ้วไหวและส่งเสียงสวบสาบตามแรงลม มันสูงท่วมศีรษะของเลโนร์

“เป็นข้าวสาลีชั้นดีทีเดียว” ดอร์นตั้งข้อสังเกต “แต่ข้าวสาลีบนเนินเขาในทะเลทรายของผมนั้นสมบูรณ์กว่า สีทองกว่า และสูงกว่านี้”

“วันนี้ห้ามเสียดายนะ!” เลโนร์พึมพำพลางเอนกายพิงเขา

มีมนตราอยู่ในถ้อยคำเหล่านั้น—มนตราแบบเดียวกับที่ทำให้เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เธอนำทางเขาไปตามใจปรารถนา ตรงนั้นตรงนี้ตามเส้นทางที่ขนาบด้วยรวงข้าวสวบสาบ จากระยะไกลพวกเขามองดูฉากการเก็บเกี่ยวที่วุ่นวาย ด้วยสายตาที่จดจ้องอยู่นานที่รถเกี่ยวข้าวเครื่องใหญ่ประกายวาววับซึ่งมีม้าสามสิบสองตัวลากจูงอย่างเชื่องช้า

“ฉันขับพวกมันได้นะ ม้าสามสิบสองตัวเชียวนะ!” เธอประกาศอย่างภาคภูมิใจ

“ไม่เอาหรอก!”

“ได้สิ คุณจะมาไหม? ฉันจะแสดงให้ดู”

“มันเป็นสิ่งล่อใจเหลือเกิน” เขาเอ่ยพร้อมกับถอนหายใจ “แต่ที่นั่นมีสายตาผู้คนอยู่ พวกเขาจะทำให้มนตรานี้สลายไป”

“ใครพูดเรื่องสายตาคนตอนนี้กันล่ะ?” เธอร้อง

พวกเขาใช้เวลาที่เหลือของวันนั้นบนเนินข้าวสาลีที่ลมพัดแรง อยู่กันตามลำพังในที่สูง โดยมีความงามและความมั่งคั่งของ “เมนี วอเตอร์ส” ทอดตัวอยู่เบื้องล่าง และเมื่อดวงตะวันส่งแสงสีแดงฉานและสีทองสุดท้ายข้ามเนินเขาทางทิศตะวันตก และเหล่าคนงานเก็บเกี่ยวที่เหนื่อยล้าเดินทอดน่องกลับบ้าน เลโนร์ยังคงรั้งรอ ไม่อยากให้มนตรานี้สิ้นสุดลง เพราะเธอเดาว่าในระหว่างทางกลับบ้าน เขาคงจะบอกเธอว่าเขากำลังจะจากไปในเร็ววัน

แสงอาทิตย์อัสดงและดาวประจำเมือง! ความงามและความสงบของมันซึมซาบเข้าสู่จิตวิญญาณของเลโนร์ แน่นอนว่าต้องมีชีวิตอีกรูปแบบหนึ่งอยู่ที่ไหนสักแห่ง ในห้วงอวกาศอันไร้สิ้นสุดนั้น และความพ่ายแพ้ของความฝันในโลกมนุษย์ก็เป็นสิ่งที่ทนรับได้

ทะเลทรายแห่งรวงข้าว

เซน เกรย์

ทั้งคู่เดินจูงมือกันกลับมาตามทางเดินท่ามกลางทุ่งข้าวสาลีในขณะที่ความสลัวของยามโพล้เพล้เริ่มปกคลุมหุบเขา และเมื่อถึงตัวบ้าน เขาก็บอกเธออย่างอ่อนโยนว่าเขาต้องไปแล้ว

“แต่… คืนนี้คุณจะอยู่ต่อใช่ไหมคะ” เธอซิบถาม

“ไม่ครับ ทุกอย่างเตรียมไว้หมดแล้ว” เขาตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “จะมีคนขับรถไปส่ง… รถไฟของผมออกตอนแปดโมง… ผมเลื่อนเวลามาจนถึงนาทีสุดท้ายแล้ว”

ทั้งคู่เดินเข้าบ้านไปด้วยกัน

“เรามาไม่ทันมื้อค่ำแล้วค่ะ” เลโนอร์กล่าว แต่เธอไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้น และหยุดชะงักพลางก้มหน้า “ฉัน… ฉันอยากบอกลาคุณ… ตรงนี้” เธอชี้ไปยังทางเข้าห้องนั่งเล่นที่ม่านปิดบังจนสลัว

“ผมก็อยากอย่างนั้นเหมือนกัน” เขาตอบ “ผมจะขึ้นไปเอากระเป๋าก่อน รอเดี๋ยวนะ”

เลโนอร์ค่อยๆ ก้าวไปยังจุดที่มืดสลัวหลังม่านผืนนั้นที่ซึ่งเธอบอกให้ดอร์นมาหา และเธอก็ยืนอยู่ตรงนั้น อ้อนวอนและต่อสู้เพื่อขอให้มีกำลังใจพอที่จะปล่อยเขาไป และขอให้มีความเข้มแข็งพอที่จะซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ สิ่งสำคัญที่สุดที่เธอจะทำได้คือการแสดงให้เขาเห็นว่าเธอจะไม่ขัดขวางหน้าที่ที่เขามีต่อตนเอง เธอตระหนักได้ในตอนนั้นว่า หากเขาบอกเธอเร็วกว่านี้ หรือหากเขาจะอยู่ที่ “เมนี วอเตอร์ส” ต่ออีกเพียงชั่วโมงเดียว เธอคงจะใจสลายและอ้อนวอนขอไม่ให้เขาทิ้งเธอไป

เธอเห็นเขาเดินลงบันไดมาพร้อมกับกระเป๋าถือใบเล็กซึ่งเขาวางมันลง ใบหน้าของเขาซีดขาว ดวงตาลุกโชน แต่ด้วยความรักของหญิงสาวทำให้เธอหยั่งรู้ได้ว่า สิ่งนี้ไม่ใช่ความตกใจที่กระทบต่อจิตวิญญาณของเขาเหมือนอย่างที่เกิดกับเธอ แต่มันคือแรงกระตุ้น เป็นการชำระบัญชีทางจิตวิญญาณอันแปลกประหลาดของบุรุษที่มีต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

เขาเดินเข้าไปในห้องอาหารก่อน และเลโนอร์ได้ยินเสียงของแม่และพี่สาวของเธอตอบโต้กับเขา ครู่หนึ่งเขาก็เดินออกมาเพื่อเข้าไปในห้องทำงานของพ่อ เลโนอร์เงี่ยหูฟังแต่ไม่ได้ยินเสียงใดๆ จากในนั้น ด้านนอกมีรถยนต์คันหนึ่งส่งเสียงดังครืดคราดและหึ่งๆ ผ่านหน้าต่างไป ก่อนจะจอดลงที่ข้างเฉลียง จากนั้นประตูห้องทำงานของพ่อก็เปิดและปิดลง และดอร์นก็เดินมาหาเธอที่ยืนอยู่

เลโนอร์ทำทุกอย่างเหมือนกับที่เธอเคยทำเมื่อไม่กี่คืนก่อน ตอนที่เธอเปลี่ยนโลกทั้งใบให้แก่เขา แต่หลังจากจุมพิตนั้น มีชั่วขณะหนึ่งที่น่าสะพรึงกลัว เมื่อเธอกอดคอเขาไว้แล้วพลันมืดบอดด้วยความตระหนักถึงการสูญเสีย เธอโอบกอดเขาด้วยความปรารถนาจะครอบครองอย่างรุนแรง ราวกับว่ากำลังจะสูญสิ้นชีวิต ในตอนนั้นเธอรู้ดีกว่าครั้งไหนๆ ว่าเธอมีอำนาจที่จะรั้งเขาไว้ข้างกายได้ แต่ความคิดหนึ่งช่วยให้เธอไม่ทำเช่นนั้น คือความคิดที่ว่าเธอไม่สามารถทำให้เขากลายเป็นคนที่ด้อยกว่าชายอื่นได้ และด้วยเหตุนี้เธอจึงเอาชนะใจตนเองได้สำเร็จ

“เลโนอร์ ผมอยากให้คุณจำไว้เสมอว่า… คุณรักผมมากเพียงใด” เขากล่าว

“รักคุณหรือคะ? โอ้ พ่อทูนหัวของฉัน! ดูเหมือนโชคชะตาของคุณจะช่างยากลำบาก คุณต้องตรากตรำ… คุณสูญเสียทุกอย่าง… และตอนนี้…”

“ฟังนะ” เขาขัดขึ้น และเธอไม่เคยได้ยินน้ำเสียงของเขาเป็นเช่นนี้มาก่อน “เด็กหนุ่มนับพันคนที่ออกไปรบถือว่ามันเป็นหน้าที่ เพื่อประเทศชาติของเรา!… ผมมีสิ่งนั้น แต่มีมากกว่านั้น… พ่อของผมเป็นคนเยอรมัน… และเขาเป็นคนทรยศ สิ่งที่น่าสยดสยองสำหรับผมคือการที่ผมเกลียดความเป็นเยอรมันในตัวผมเอง… ผมจะต้องฆ่าสิ่งนั้นให้ตาย แต่คุณได้ช่วยผมไว้… ผมรู้แล้วว่าผมเป็นอเมริกัน ผมจะทำหน้าที่ของผม ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม ผมคงจะออกไปรบในฐานะสัตว์ป่าตัวหนึ่งที่จิตวิญญาณถูกฆ่าตายก่อนจะไปถึงที่นั่น… โดยไม่มีความหวัง… ไม่มีโอกาสได้กลับมา!… แต่คุณรักผม!… คุณไม่เห็นหรือว่า… มันแตกต่างกันมหาศาลเพียงใด”

เลโนอร์เข้าใจและสัมผัสได้ถึงความสุขของเขา “ค่ะ เคิร์ท ฉันรู้… ขอบคุณพระเจ้าที่ฉันได้ช่วยคุณ… ฉันอยากให้คุณไปเถอะ ฉันจะสวดอ้อนวอนเสมอ ฉันเชื่อว่าคุณจะกลับมาหาฉัน… ชีวิตคงไม่ใจร้ายกับเราถึงเพียงนั้น…” เธอหยุดคำพูดไว้เพียงเท่านี้

“ชีวิตไม่อาจพรากสิ่งใดไปจากผมได้อีกแล้ว—แม้แต่ความตายก็ทำไม่ได้” เขาตะโกนด้วยความปิติ “ผมมีความรักของคุณอยู่ ใบหน้าของคุณจะสถิตอยู่กับผมเสมอ—เช่นในยามนี้—งดงามและกล้าหาญ!… ไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว!… มีเพียงรอยยิ้มอันแสนหวานราวกับนางฟ้าเท่านั้น!… โอ เลโนร์ คุณช่างเป็นผู้หญิงที่วิเศษเหลือเกิน!”

“บอกลาเถอะ—แล้วไปเสีย” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หากปล่อยไว้อีกเพียงชั่วขณะเดียว เธอคงจะหมดแรงลง

“ใช่ ผมต้องรีบแล้ว” เสียงของเขาแผ่วเบาลงจนเกือบจะหายไป เขาสูดลมหายใจเข้าลึก “เลโนร์—คู่หมั้นของผม—ดาวนำทางในทุกคืนที่มืดมิด—ขอพระเจ้าอวยพรคุณ—คุ้มครองคุณ!… ลาก่อน!”

เธอทุ่มเทพละกำลังทั้งหมดที่มีในการโอบกอด และทุ่มเททั้งจิตวิญญาณลงในจุมพิตอำลาอันเร่าร้อน จากนั้นเธอก็ยืนอยู่เพียงลำพัง ร่างกายโอนเอนและทรุดลง เสียงฝีเท้าที่เคยรวดเร็ว บัดนี้กลับหนักอึ้งและไม่สม่ำเสมอ ก้าวพ้นออกจากห้องโถงไป—ประตูถูกปิดลง—รถยนต์ส่งเสียงดังเอี๊ยดและเคลื่อนตัวจากไป—จนกระทั่งเสียงหึ่งๆ นั้นเงียบหายไป

ในช่วงเวลาแห่งความตกตะลึงอันสิ้นหวังก่อนที่พายุจะโหมกระหน่ำ เลโนร์ยืนโงนเงนอยู่ตรงนั้นอย่างเลื่อนลอย ไม่อาจขยับเขยื้อนไปจากจุดที่ได้เห็นทั้งจุดเริ่มต้นและจุดจบของชั่วโมงแห่งความรักอันสั้นกุดของเธอ จากนั้นเธอจึงรวบรวมกำลังลากสังขารกลับไปยังห้องของตนและล็อกประตู

โดดเดี่ยว! ในความมืดมิด ความเงียบงัน และความอ้างว้างอันเปี่ยมด้วยเมตตา!… ที่นี่เธอไม่จำเป็นต้องเสแสร้ง ไม่ต้องหลอกลวง หรือหลอกตัวเองอีกต่อไป เธอปล่อยให้เขาจากไปแล้ว! ความจริงที่เหลือเชื่อและน่าสะพรึงกลัว! เพื่ออะไรกัน?… บัดนี้จิตวิญญาณจอมลวงที่เคยทำให้เธอกล้าหาญได้เลือนหายไปแล้ว แต่เธอก็ยังเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เธอทรุดเข่าลงข้างเตียง ร่างกายสั่นเทิ้ม

ขณะนั้นคือจุดเริ่มต้นแห่งการเสียสละ การเสียสละที่บัดนี้เธอมีร่วมกับผู้หญิงอีกนับพันคน ก่อนหน้านี้เธอเคยสงสาร แต่บัดนี้เธอต้องทนทุกข์ และทุกสิ่งที่อ่อนหวาน รักใคร่ สูงส่ง และเปี่ยมด้วยสัญชาตญาณความเป็นแม่—ทุกสิ่งที่ประกอบเป็นความเป็นผู้หญิง—ต่างลุกขึ้นเผชิญหน้ากับอนาคตสีเทาที่ทอดยาว ซึ่งเต็มไปด้วยการรอคอยอันไร้จุดจบและความกลัวที่ทรมาน มีใบหน้าที่กล้าหาญเพื่อเผชิญแสงตะวัน มีความสิ้นหวังสำหรับค่ำคืนที่โดดเดี่ยว และมีความศรัทธาอันเลือนลางในบทเรียนของชีวิต พร้อมด้วยความหวังในพระเจ้าที่อาจเป็นจริงและช่วยค้ำจุนใจไปชั่วนิรันดร์