บทที่ 36

เปคูอาห์ยังคงอยู่ในความทรงจำ ความคืบหน้าของความโศกเศร้า

เนคายา เมื่อเห็นว่าไม่มีสิ่งใดถูกละเลยในการตามหาคนโปรดของเธอ และด้วยคำสัญญาที่ทำให้เธอต้องเลื่อนความตั้งใจที่จะปลีกวิเวกออกไป เธอจึงเริ่มกลับคืนสู่ความกังวลและความรื่นรมย์สามัญอย่างไม่รู้ตัว เธอรู้สึกยินดีโดยไม่ยินยอมต่อการระงับลงของความโศกเศร้า และบางครั้งเธอก็รู้สึกโกรธตัวเองที่จับได้ว่าจิตใจกำลังเบนหนีจากความทรงจำถึงผู้ที่เธอยังคงตั้งมั่นว่าจะไม่ลืมเลือน

จากนั้นเธอจึงกำหนดชั่วโมงหนึ่งของวันเพื่อรำลึกถึงคุณงามความดีและความรักที่มีต่อเปคูอาห์ และเป็นเวลาหลายสัปดาห์ที่เธอปลีกตัวอย่างสม่ำเสมอตามเวลาที่กำหนด และกลับออกมาด้วยดวงตาที่บวมช้ำและใบหน้าที่หม่นหมอง ต่อมาเธอก็เริ่มลดความเคร่งครัดลง และยอมให้ภารกิจสำคัญและเร่งด่วนมาขัดจังหวะการหลั่งน้ำตาประจำวัน จากนั้นเธอก็ยอมให้เหตุผลที่เล็กน้อยกว่านั้นเข้ามาแทรก และบางครั้งก็ลืมเลือนสิ่งที่เธอกลัวที่จะจำ และในที่สุดเธอก็ปลดปล่อยตนเองจากหน้าที่ในการโศกเศร้าตามกำหนดเวลาโดยสิ้นเชิง

ความรักที่แท้จริงของเธอที่มีต่อเปคูอาห์ยังมิได้ลดน้อยลง เหตุการณ์นับพันนำพากลับมาสู่ความทรงจำ และความโหยหานับพัน ซึ่งไม่มีสิ่งใดเติมเต็มได้นอกจากความไว้วางใจในมิตรภาพ ทำให้เธอมักจะรู้สึกเสียดาย ดังนั้นเธอจึงขอร้องให้อิมลัคอย่าหยุดการสืบหา และอย่าละทิ้งวิธีการสืบข่าวใดๆ เพื่อที่อย่างน้อยเธอจะได้มีความสบายใจว่าเธอไม่ได้ต้องทนทุกข์เพราะความประมาทหรือความเฉื่อยชา “ทว่า” เธอกล่าว “เราจะคาดหวังสิ่งใดได้จากการไล่ตามความสุข ในเมื่อเราพบว่าสภาวะของชีวิตนั้น ความสุขนั่นเองที่เป็นสาเหตุของความทุกข์? เหตุใดเราจึงต้องพยายามไขว่คว้าในสิ่งที่เมื่อครอบครองแล้วก็ไม่อาจรักษาไว้ได้”

“นับจากนี้ไป ข้าพเจ้าจักหวาดเกรงที่จะมอบหัวใจให้แก่ความเลิศเลอไม่ว่าจักเจิดจรัสเพียงใด หรือมอบให้แก่ความเสน่หาไม่ว่าจักอ่อนโยนเพียงไหน ด้วยเกรงว่าข้าพเจ้าจักต้องสูญเสียสิ่งที่เคยสูญเสียไปในตัวเปกูอาอีกครั้ง”