บทที่ 20: อันตรายของความมั่งคั่ง

ในวันรุ่งขึ้น พวกเขายังคงเดินทางต่อไปจนกระทั่งความร้อนบีบบังคับให้ต้องมองหาที่กำบัง ในระยะใกล้ๆ พวกเขาเห็นป่าทึบแห่งหนึ่ง ซึ่งทันทีที่ก้าวเข้าไป พวกเขาก็รับรู้ได้ว่ากำลังเข้าใกล้ที่อยู่อาศัยของมนุษย์ พุ่มไม้ถูกตัดแต่งอย่างพิถีพิถันเพื่อเปิดเป็นทางเดินในจุดที่ร่มครึ้มที่สุด กิ่งก้านของต้นไม้ที่อยู่ตรงข้ามกันถูกถักทอเข้าด้วยกันอย่างจงใจ มีการปูพื้นหญ้าเป็นที่นั่งในพื้นที่ว่าง และลำธารสายเล็กๆ ที่ไหลเลาะไปตามทางเดินที่คดเคี้ยว บางช่วงตลิ่งถูกขุดให้เป็นแอ่งเล็กๆ และบางช่วงกระแสน้ำถูกกั้นด้วยกองหินก้อนเล็กๆ ที่สุมไว้เพื่อเพิ่มเสียงซัดสาดของน้ำ

พวกเขาเดินผ่านป่าอย่างช้าๆ ด้วยความยินดีในความสะดวกสบายที่เหนือความคาดหมาย และต่างพากันคาดเดาว่า ใครหรือสิ่งใดกันที่มีเวลาว่างและมีศิลปะในการสร้างความฟุ่มเฟือยอันไร้พิษภัยเช่นนี้ ในดินแดนที่หยาบกระด้างและไร้ผู้คนสัญจร

ขณะที่เดินหน้าต่อไป พวกเขาได้ยินเสียงดนตรี และเห็นเหล่าชายหนุ่มหญิงสาวกำลังร่ายรำอยู่ในพุ่มไม้ และเมื่อเดินลึกเข้าไปอีก ก็พบกับพระราชวังอันสง่างามที่สร้างอยู่บนเนินเขาซึ่งล้อมรอบด้วยป่าไม้ ตามกฎแห่งการต้อนรับของชาวตะวันออกอนุญาตให้…

เมื่อเข้าไปด้านใน เจ้าบ้านก็ต้อนรับพวกเขาดั่งบุรุษผู้ใจกว้างและมั่งคั่ง

เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญในการสังเกตจึงตระหนักได้ในทันทีว่าแขกกลุ่มนี้มิใช่สามัญชน และได้จัดเตรียมโต๊ะอาหารอย่างหรูหราตระการตา วาทศิลป์ของอิมลักดึงดูดความสนใจของเขา และกิริยามารยาทอันสูงส่งของเจ้าหญิงก็ทำให้เขาเกิดความเลื่อมใส เมื่อพวกเขาขอตัวลากลับ เขาก็วิงวอนให้พำนักต่อ และในวันรุ่งขึ้นเขาก็ยิ่งไม่อยากให้พวกเขาจากไปมากกว่าเดิม พวกเขาถูกโน้มน้าวให้หยุดพักได้อย่างง่ายดาย และความสุภาพอ่อนน้อมก็ได้แปรเปลี่ยนเป็นความสนิทสนมและไว้วางใจกันตามกาลเวลา

บัดนี้เจ้าชายทอดพระเนตรเห็นเหล่าคนรับใช้ต่างร่าเริง และธรรมชาติรอบกายล้วนเบิกบาน จึงอดมิได้ที่จะหวังว่าพระองค์จะทรงพบสิ่งที่กำลังตามหา ณ ที่แห่งนี้ แต่เมื่อพระองค์ทรงกล่าวแสดงความยินดีกับเจ้าบ้านในเรื่องทรัพย์สินเงินทอง เขากลับตอบด้วยการถอนหายใจว่า “สถานะของข้าพเจ้าดูภายนอกราวกับมีความสุข แต่มันเป็นเพียงภาพลวงตา ความมั่งคั่งนำพาชีวิตข้าพเจ้าไปสู่ความอันตราย บาสซาแห่งอียิปต์เป็นศัตรูของข้าพเจ้า เพียงเพราะเขาโกรธแค้นในความร่ำรวยและชื่อเสียงของข้าพเจ้า ที่ผ่านมาข้าพเจ้าได้รับความคุ้มครองจากเหล่าเจ้าผู้ครองนครในดินแดนนี้

แต่เนื่องด้วยความโปรดปรานจากผู้มีอำนาจนั้นไม่แน่นอน ข้าพเจ้าจึงมิอาจรู้ได้ว่าเมื่อใดที่ผู้ปกป้องข้าพเจ้าจะถูกโน้มน้าวให้แบ่งปันทรัพย์สมบัติที่ปล้นชิงได้กับบาสซา ข้าพเจ้าได้ส่งทรัพย์สมบัติไปยังดินแดนอันห่างไกล และหากมีสัญญาณเตือนภัยเพียงนิด ข้าพเจ้าก็พร้อมจะติดตามทรัพย์เหล่านั้นไป เมื่อนั้นเหล่าศัตรูคงจะเข้ามาสำเริงสำราญในคฤหาสน์ และเสพสุขในสวนที่ข้าพเจ้าปลูกไว้”

ทุกคนต่างร่วมกันโศกเศร้าต่ออันตรายที่เขาเผชิญและภาวนาไม่ให้เขาต้องถูกเนรเทศ ส่วนเจ้าหญิงทรงสะเทือนใจอย่างยิ่งกับความวุ่นวายของความโศกเศร้าและความโกรธแค้นจนต้องเสด็จกลับไปยังห้องบรรทม พวกเขาพำนักอยู่กับเจ้าบ้านผู้ใจดีต่อไปอีกไม่กี่วัน จากนั้นจึงออกเดินทางเพื่อตามหาฤาษี