ตอนที่ 7

“ก็จริง… จริงที่สุด!” ชายที่ถือเก้าอี้สนามโพล่งขึ้นอย่างขุ่นเคือง

“เพย์น เงียบหน่อยเถอะ” อีกฝ่ายปราม ก่อนจะหันมาถามคุณวิงเคิลอีกครั้ง “ผมขออนุญาตถามคำถามเดิมนะครับคุณ”

คุณวิงเคิลซึ่งใช้เวลาครู่หนึ่งในการเรียบเรียงคำตอบจึงตอบกลับไปว่า “นั่นเป็นเพราะว่า ท่านบรรยายถึงคนที่เมามายและไร้มารยาทว่าสวมเสื้อโค้ทแบบเดียวกับที่ผมสวมอยู่ ซึ่งผมภูมิใจมากที่จะบอกว่าผมไม่ได้เป็นแค่คนใส่ แต่เป็นคนออกแบบเสื้อตัวนี้เองด้วย เพราะมันคือแบบร่างชุดเครื่องแบบของสโมสรพิกวิก (Pickwick Club) ในลอนดอน ด้วยความที่ผมต้องการรักษาเกียรติของชุดนี้ ผมจึงตอบรับคำท้าของท่านทันทีโดยไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงอะไรเลย”

“คุณครับ” คุณหมอตัวเล็กผู้ใจดีเดินเข้ามาพร้อมยื่นมือให้ “ผมขอชื่นชมในความกล้าหาญของคุณจริงๆ และต้องขออภัยอย่างสูงที่ทำให้คุณต้องลำบากมาพบกันในวันนี้โดยไม่มีเหตุจำเป็น”

“ไม่เป็นไรเลยครับ อย่าได้ใส่ใจเลย” คุณวิงเคิลตอบ

“ผมรู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้รู้จักคุณ” คุณหมอกล่าว

“ผมก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ” คุณวิงเคิลตอบ จากนั้นคุณหมอกับคุณวิงเคิลก็จับมือกัน ตามด้วยคุณวิงเคิลกับร้อยโทแทปเปิลตัน (ผู้ช่วยของคุณหมอ) แล้วก็จับมือกับชายที่ถือเก้าอี้สนาม และสุดท้ายคือคุณวิงเคิลกับคุณสนอดกราส ซึ่งคนหลังนี้กำลังปลื้มปิติในความกล้าหาญและสง่างามของเพื่อนรักอย่างที่สุด

“ผมว่าเราเลิกการนัดหมายครั้งนี้ได้แล้วครับ” ร้อยโทแทปเปิลตันเสนอ

“เห็นด้วยอย่างยิ่ง” คุณหมอเสริม

“ยกเว้นแต่ว่า…” ชายที่ถือเก้าอี้สนามแทรกขึ้น “ยกเว้นแต่ว่าคุณวิงเคิลจะยังรู้สึกไม่พอใจเรื่องคำท้า ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้น ผมเห็นว่าเขามีสิทธิ์ที่จะได้รับคำขอโทษหรือการชดเชยอย่างเหมาะสม”

คุณวิงเคิลรีบปฏิเสธอย่างสุภาพและบอกว่าตนเองพอใจมากแล้ว

“หรือบางที” ชายคนเดิมกล่าวต่อ “ผู้ช่วยของคุณวิงเคิลอาจจะรู้สึกขุ่นเคืองกับคำพูดบางคำที่ผมพูดไปในช่วงต้นของการพบกันครั้งนี้ ถ้าเป็นเช่นนั้น ผมยินดีที่จะชดเชยให้เขาทันทีครับ”

คุณสนอดกราสรีบตอบกลับอย่างรวดเร็วว่าขอบคุณในน้ำใจอันยอดเยี่ยมของชายผู้นั้น แต่เขาก็ปฏิเสธไปเพราะรู้สึกพึงพอใจกับเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นแล้ว จากนั้นผู้ช่วยของทั้งสองฝ่ายก็ช่วยกันจัดเก็บอุปกรณ์ และทุกคนก็เดินออกจากพื้นที่ด้วยบรรยากาศที่ร่าเริงกว่าตอนขามาอย่างเห็นได้ชัด

“คุณจะอยู่ที่นี่อีกนานไหมครับ?” ด็อกเตอร์สแลมเมอร์ถามคุณวิงเคิล ขณะที่ทั้งคู่เดินเคียงข้างกันอย่างเป็นมิตร

“คิดว่าน่าจะออกจากที่นี่มะรืนนี้ครับ” คุณวิงเคิลตอบ

“ถ้าอย่างนั้น ผมหวังว่าจะมีโอกาสต้อนรับคุณและเพื่อนที่ห้องพักของผม เพื่อให้เราได้ใช้เวลาช่วงเย็นร่วมกันอย่างมีความสุขหลังจากความเข้าใจผิดที่น่ากระอักกระอ่วนครั้งนี้ เย็นนี้คุณว่างไหมครับ?” คุณหมอตัวเล็กถาม

“พอดีผมมีนัดกับเพื่อนที่นี่ครับ” คุณวิงเคิลตอบ “ไม่อยากทิ้งพวกเขาไว้คืนนี้ ถ้าอย่างนั้นคุณและเพื่อนลองแวะมาหาพวกเราที่ร้านเดอะบูล (the Bull) ดีไหมครับ”

“ยินดีอย่างยิ่งครับ” คุณหมอตอบ “ถ้าผมจะแวะไปสักครึ่งชั่วโมงตอนสี่ทุ่ม จะดึกเกินไปไหมครับ?”

“โอ้ ไม่เลยครับ” คุณวิงเคิลตอบ “ผมยินดีมากที่จะแนะนำให้คุณรู้จักกับเพื่อนของผม คุณพิกวิกและคุณทัพแมน”

“ผมยินดีมากครับ” ด็อกเตอร์สแลมเมอร์ตอบ โดยที่ไม่ได้เอะใจเลยว่าคุณทัพแมนนั้นเป็นคนอย่างไร

“คุณจะมาจริงๆ นะครับ?” คุณสนอดกราสย้ำ

“แน่นอนครับ”

เมื่อเดินมาถึงถนนใหญ่ ทั้งหมดก็กล่าวคำอำลากันอย่างอบอุ่นก่อนจะแยกย้าย ด็อกเตอร์สแลมเมอร์และเพื่อนๆ เดินทางกลับไปยังค่ายทหาร ส่วนคุณวิงเคิลและคุณสนอดกราสก็เดินกลับไปยังโรงแรมที่พักของพวกเขา