ตอนที่ 19

“ใช่ครับ กล่าวคือ…” ชายร่างเล็กพูดต่อ “ผมต้องขอขอบคุณคำแนะนำจากเพื่อนผู้ทรงเกียรติของผมท่านนี้ ถ้าเขาจะอนุญาตให้ผมเรียกแบบนั้นนะครับ (มีเสียงสนับสนุนดังขึ้นสี่ครั้ง และหนึ่งในนั้นมาจากคุณจิงเกิลอย่างแน่นอน) ท่านครับ ผมเป็นชาวเดลเลอร์—ชาวดิงลีย์ เดลเลอร์ครับ (เสียงเชียร์)”

“ผมไม่อาจกล่าวอ้างได้อย่างเต็มปากว่ามีเกียรติที่ได้เป็นประชากรของมักเกิลตัน และบอกตามตรงนะครับ ผมไม่ได้ปรารถนาเกียรตินั้นเลย ซึ่งผมจะบอกเหตุผลให้ฟังครับ (เสียงสนับสนุน) สำหรับมักเกิลตันนั้น ผมยินดีที่จะยกย่องทุกเกียรติยศและความโดดเด่นที่เมืองนี้พึงได้รับ เพราะมันมีมากมายและเป็นที่ประจักษ์จนผมไม่จำเป็นต้องร่ายยาวให้เสียเวลา แต่ท่านครับ ในขณะที่เราระลึกว่ามักเกิลตันได้ให้กำเนิดคนอย่างดัมกินส์และพอดเดอร์ เราก็ต้องไม่ลืมว่าดิงลีย์ เดล ก็มีลัฟฟีย์และสตรักเกิลส์ให้ภาคภูมิใจเช่นกัน (เสียงเชียร์ดังกึกก้อง) โปรดอย่าเข้าใจผิดว่าผมต้องการลดทอนคุณงามความดีของสุภาพบุรุษกลุ่มแรกนะครับ ในโอกาสนี้ผมกลับรู้สึกอิจฉาในความรู้สึกอันเปี่ยมล้นของพวกเขาสิ้นดี (เสียงเชียร์)”

“สุภาพบุรุษทุกท่านที่นี่คงเคยได้ยินคำตอบของชายผู้หนึ่ง—ถ้าจะใช้คำเปรียบเปรยแบบชาวบ้านก็คือคนที่ ‘อาศัยอยู่ในถัง’—ที่ตอบโต้จักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ว่า ‘ถ้าฉันไม่ใช่ไดโอจีนีส ฉันก็คงอยากเป็นอเล็กซานเดอร์’ ผมจินตนาการได้เลยว่าสุภาพบุรุษกลุ่มนี้คงพูดว่า ‘ถ้าผมไม่ใช่ดัมกินส์ ผมก็คงอยากเป็นลัฟฟีย์’ หรือ ‘ถ้าผมไม่ใช่พอดเดอร์ ผมก็คงอยากเป็นสตรักเกิลส์’ (เสียงตอบรับอย่างกระตือรือร้น) แต่ท่านสุภาพบุรุษชาวมักเกิลตันครับ เพื่อนร่วมเมืองของพวกท่านโดดเด่นแค่เรื่องคริกเก็ตอย่างเดียวหรือ? พวกท่านไม่เคยได้ยินชื่อดัมกินส์กับความมุ่งมั่นบ้างหรือ? หรือไม่เคยได้ยินว่าพอดเดอร์คือตัวแทนของความมั่งคั่ง? (เสียงปรบมือเกรียวกราว) มีครั้งไหนไหมที่พวกท่านต้องต่อสู้เพื่อสิทธิ เสรีภาพ และสิทธิพิเศษของตน จนเกิดความหวั่นใจและสิ้นหวังแม้เพียงชั่วขณะ? และในยามที่ท้อแท้เช่นนั้น ชื่อของดัมกินส์ไม่ได้ช่วยจุดไฟในอกของพวกท่านให้ลุกโชนขึ้นมาใหม่ หรือคำพูดของชายผู้นั้นไม่ได้ทำให้ไฟดวงเดิมสว่างไสวราวกับไม่เคยดับลงเลยหรือครับ? (เสียงเชียร์ดังสนั่น) สุภาพบุรุษทุกท่านครับ ผมขอให้พวกเราส่งเสียงเชียร์ให้กึกก้องเพื่อเป็นเกียรติแก่ชื่อของ ‘ดัมกินส์และพอดเดอร์’ พร้อมๆ กันครับ!”

เมื่อชายร่างเล็กพูดจบ ทั้งห้องก็ระเบิดเสียงโห่ร้องและทุบโต๊ะดังสนั่น ซึ่งบรรยากาศครึกครื้นเช่นนี้ดำเนินต่อไปแทบจะตลอดทั้งคืน มีการดื่มอวยพรกันอีกหลายรอบ ทั้งคุณลัฟฟีย์ คุณสตรักเกิลส์ คุณพิกวิก และคุณจิงเกิล ต่างได้รับคำสรรเสริญเยินยออย่างไม่มีข้อกังขา และแต่ละท่านก็ได้กล่าวขอบคุณสำหรับเกียรติที่ได้รับตามลำดับ

ในฐานะที่เราทุ่มเทให้กับภารกิจอันสูงส่งนี้อย่างเต็มที่ เราคงจะรู้สึกภาคภูมิใจจนบรรยายไม่ถูก และรู้สึกว่าได้สร้างผลงานที่ควรค่าแก่การจดจำไปตลอดกาล หากเราสามารถบันทึกรายละเอียดของสุนทรพจน์เหล่านี้ให้ผู้อ่านที่รักได้ทราบ แม้เพียงคร่าวๆ ก็ตาม ซึ่งน่าเสียดายที่เราทำไม่ได้ เพราะคุณสนอดกราสที่จดบันทึกอย่างขะมักเขม้นตามปกติของเขา น่าจะได้ข้อมูลที่มีประโยชน์และล้ำค่ามาก หากไม่ใช่เพราะวาทศิลป์อันร้อนแรงของคำพูดหรือฤทธิ์ไวน์ที่ทำให้มือของเขาสั่นเทาจนลายมือแทบจะอ่านไม่ออก และสำนวนการเขียนก็ยิ่งอ่านไม่รู้เรื่องเข้าไปใหญ่

จากการพยายามแกะรอยอย่างอดทน เราพอจะเห็นตัวอักษรบางตัวที่ดูคล้ายชื่อของผู้พูด และพบข้อความที่ดูเหมือนจะเป็นเนื้อเพลง (ซึ่งสันนิษฐานว่าคุณจิงเกิลเป็นคนร้อง) โดยมีคำว่า ‘ชาม’ ‘ประกาย’ ‘ทับทิม’ ‘สว่าง’ และ ‘ไวน์’ ปรากฏซ้ำๆ อยู่เป็นระยะ นอกจากนี้เรายังพอเดาได้ว่าในช่วงท้ายของบันทึกมีการอ้างถึง ‘กระดูกย่าง’ และตามด้วยคำว่า ‘หนาว’ กับ ‘ข้างนอก’ แต่เนื่องจากข้อสันนิษฐานใดๆ ที่สร้างจากข้อมูลเหล่านี้เป็นเพียงการคาดเดาล้วนๆ เราจึงไม่ขอวิเคราะห์อะไรให้เกินเลยไปกว่านี้

ดังนั้น เราขอพากลับไปที่เรื่องของคุณทัพแมน โดยขอเสริมเพียงว่า ก่อนจะถึงเวลาเที่ยงคืนของคืนนั้นไม่กี่นาที กลุ่มผู้ทรงเกียรติจากดิงลีย์ เดล และมักเกิลตัน ได้ร่วมกันร้องเพลงพื้นเมืองที่ไพเราะและกินใจด้วยความรู้สึกอันเปี่ยมล้นว่า

“เราจะไม่กลับบ้านจนกว่าจะเช้า
เราจะไม่กลับบ้านจนกว่าจะเช้า
เราจะไม่กลับบ้านจนกว่าจะเช้า
จนกว่าแสงตะวันจะปรากฏ”