ซุลตานเฒ่า

คนเลี้ยงแกะคนหนึ่งมีสุนัขผู้ซื่อสัตย์นามว่าซุลตาน ซึ่งบัดนี้แก่ชรามากและฟันร่วงหมดปาก วันหนึ่งขณะที่คนเลี้ยงแกะและภรรยายืนอยู่หน้าบ้านด้วยกัน คนเลี้ยงแกะจึงกล่าวว่า ‘พรุ่งนี้เช้าข้าจะยิงเจ้าซุลตานเฒ่าเสีย เพราะตอนนี้มันไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว’ แต่ภรรยาของเขากล่าวว่า ‘ได้โปรดปล่อยให้สัตว์ผู้ซื่อสัตย์ที่น่าสงสารตัวนี้มีชีวิตอยู่เถิด มันรับใช้เรามาอย่างดีหลายปี เราควรจะเลี้ยงดูมันไปจนกว่าจะสิ้นอายุขัย’ ‘แต่เราจะทำอะไรกับมันได้’ คนเลี้ยงแกะกล่าว ‘มันไม่มีฟันเหลืออยู่ในปากสักซี่ และพวกหัวขโมยก็ไม่ได้เกรงกลัวมันเลยสักนิด จริงอยู่ที่มันเคยรับใช้เรา แต่ตอนนั้นมันทำเพื่อแลกกับอาหารเลี้ยงชีพ พรุ่งนี้จะเป็นวันสุดท้ายของมัน เชื่อข้าได้เลย’

ผู้แต่ง ยาค็อบ กริมม์ และ วิลเฮล์ม กริมม์

เจ้าซัลตานผู้น่าสงสารซึ่งนอนอยู่ใกล้ๆ ได้ยินทุกคำที่คนเลี้ยงแกะและภรรยาพูดคุยกัน มันตกใจกลัวยิ่งนักเมื่อคิดว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นวันสุดท้ายของชีวิต ดังนั้นในตอนเย็นมันจึงไปหาหมาป่าเพื่อนรักที่อาศัยอยู่ในป่า และเล่าความทุกข์ระทมทั้งหมดให้ฟัง รวมถึงเรื่องที่เจ้านายตั้งใจจะฆ่ามันในตอนเช้า ทำใจให้สบายเถิด หมาป่ากล่าว ข้าจะให้คำแนะนำดีๆ แก่เจ้า เจ้าก็รู้ว่าเจ้านายของเจ้าออกไปที่ทุ่งนาแต่เช้าตรู่ทุกวันพร้อมกับภรรยา และพวกเขามักจะพาลูกน้อยไปด้วย โดยวางเด็กไว้หลังแนวพุ่มไม้ในร่มไม้ขณะที่พวกเขาทำงาน ทีนี้เจ้าจงไปนอนเฝ้าอยู่ใกล้ๆ เด็กคนนั้น และแสร้งทำเป็นดูแลอยู่ แล้วข้าจะออกจากป่ามาคาบเด็กคนนั้นหนีไป เจ้าต้องวิ่งไล่ตามข้าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วข้าจะปล่อยเด็กคนนั้นลง

จากนั้นเจ้าก็คาบเด็กกลับไป แล้วพวกเขาจะคิดว่าเจ้าได้ช่วยลูกของพวกเขาไว้ และจะซาบซึ้งในบุญคุณจนดูแลเจ้าอย่างดีไปตลอดชีวิต เจ้าหมาชอบแผนการนี้มาก และทุกอย่างก็ดำเนินไปตามนั้น หมาป่าคาบเด็กหนีไปได้เพียงระยะหนึ่ง คนเลี้ยงแกะและภรรยาก็กรีดร้องลั่น แต่ไม่นานซัลตานก็ไล่ตามทันและคาบเจ้าตัวน้อยผู้น่าสงสารกลับคืนสู่เจ้านายและนายหญิง จากนั้นคนเลี้ยงแกะก็ลูบหัวมันแล้วกล่าวว่า เจ้าซัลตานเฒ่าได้ช่วยลูกของเราจากหมาป่า ดังนั้นมันจะต้องมีชีวิตอยู่และได้รับการดูแลอย่างดี มีอาหารกินอย่างอิ่มหนำ เมียจ๊ะ กลับบ้านไปเตรียมอาหารมื้อดีๆ ให้มัน และให้มันใช้เบาะเก่าของฉันหนุนนอนไปตลอดชีวิตเถิด นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ซัลตานจึงได้รับทุกสิ่งที่มันปรารถนา

หลังจากนั้นไม่นาน หมาป่าก็มาแสดงความยินดีและกล่าวว่า เอาละ เพื่อนยาก เจ้าต้องไม่ปากโป้งนะ และจงหันหน้าไปทางอื่นเมื่อข้าต้องการจะลิ้มรสแกะตัวอ้วนๆ ของตาแก่คนเลี้ยงแกะ ไม่ ซัลตานตอบ ข้าจะซื่อสัตย์ต่อเจ้านายของข้า อย่างไรก็ตาม หมาป่าคิดว่ามันแค่พูดเล่น และในคืนหนึ่งมันจึงแอบมาเพื่อหาอาหารรสเลิศ แต่ซัลตานได้บอกเจ้านายไว้แล้วว่าหมาป่าคิดจะทำอะไร เจ้านายจึงดักรออยู่หลังประตูโรงนา และในขณะที่หมาป่ากำลังวุ่นกับการมองหาแกะอ้วนๆ สักตัว มันก็ถูกไม้กระบองอันเขื่องฟาดเข้าที่หลังอย่างจังจนขนหลุดรุ่ยเป็นระเบียบ

หมาป่าโกรธจัดและด่าซัลตานว่า เจ้าคนเจ้าเล่ห์ พร้อมสาบานว่าจะต้องแก้แค้นให้ได้ เช้าวันรุ่งขึ้น หมาป่าจึงส่งหมูป่ามาท้าให้ซัลตานเข้าไปในป่าเพื่อต่อสู้ตัดสินเรื่องนี้ ตอนนี้ซัลตานไม่มีใครที่จะขอให้มาเป็นผู้ช่วยได้เลยนอกจากแมวสามขาแก่ๆ ของคนเลี้ยงแกะ มันจึงพาแมวตัวนั้นไปด้วย และเนื่องจากเจ้าสัตว์ผู้น่าสงสารเดินกะเผลกอย่างลำบาก มันจึงชูหางตั้งตรงขึ้นไปในอากาศ

หมาป่าและหมูป่าลงมาถึงพื้นดินก่อนเป็นกลุ่มแรก และเมื่อพวกมันเหลือบเห็นศัตรูกำลังมุ่งหน้ามา อีกทั้งเห็นหางยาวของแมวชูชันขึ้นไปในอากาศ พวกมันจึงคิดว่าแมวกำลังถือดาบมาให้ซุลตานใช้ต่อสู้ และทุกครั้งที่แมวเดินกะเผลก พวกมันก็คิดว่าแมวกำลังก้มเก็บก้อนหินเพื่อจะขว้างใส่ตน ดังนั้นพวกมันจึงบอกว่าไม่ชอบวิธีการต่อสู้แบบนี้ หมูป่าจึงหมอบลงหลังพุ่มไม้ ส่วนหมาป่ากระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ ซุลตานและแมวตามมาถึงในไม่ช้า พวกเขามองไปรอบๆ ด้วยความสงสัยว่าเหตุใดจึงไม่มีใครอยู่ที่นั่น

ทว่าหมูป่าซ่อนตัวได้ไม่มิดนัก เพราะหูของมันโผล่พ้นพุ่มไม้ และเมื่อมันขยับหูข้างหนึ่งเล็กน้อย แมวซึ่งเห็นบางสิ่งเคลื่อนไหวและคิดว่าเป็นหนูก็โจนทะยานเข้าใส่ ทั้งกัดและข่วน จนหมูป่าสะดุ้งตัวลอยพร้อมส่งเสียงร้องอู๊ดๆ แล้ววิ่งหนีไปพลางตะโกนก้องว่า ‘มองขึ้นไปบนต้นไม้สิ ตัวการน่ะนั่งอยู่บนนั้น’ พวกเขาจึงมองขึ้นไปและเห็นหมาป่านั่งอยู่ท่ามกลางกิ่งก้านสาขา พวกเขาด่ามันว่าเป็นเจ้าคนขี้ขลาด และไม่ยอมให้มันลงมาจนกว่ามันจะรู้สึกละอายใจอย่างสุดซึ้ง และสัญญาว่าจะกลับมาเป็นเพื่อนที่ดีกับซุลตานผู้เฒ่าอีกครั้ง