ตอนที่ 2

“พวกสาวชาวบ้านช่างไร้เดียงสานัก พวกเขาไม่มีทางรู้เลยว่าชีวิตที่เรียบง่ายนั้นมีความสุขเพียงใด การได้ยิ้มด้วยความยินดีนั้นดีกว่าการต้องทอดถอนใจด้วยความทุกข์ และการรู้จักพอใจในสิ่งที่ตนมีนั้น ย่อมดีกว่าการไขว่คว้าความยิ่งใหญ่ที่ว่างเปล่า

ฉันช่างโชคร้ายกว่าพวกเขาเหลือเกิน ต้องทนทุกข์และปล่อยให้ร่างกายซูบผอมลงทุกวันด้วยความกังวลใจ เหมือนกับต้นไม้ที่ถูกเด็ดออกจากกิ่งก้าน แล้วต้องเผชิญกับลมหนาวที่บาดลึก

ท่านเอิร์ลผู้ใจร้าย แม้แต่ความสงบในความโดดเดี่ยวฉันก็ยังไม่มีสิทธิ์ได้ครอบครอง เพราะเหล่าบริวารที่จองหองของท่านคอยทำลายความสงบสุขของฉัน ด้วยสายตาที่บึ้งตึงและคำพูดที่หยาบคาย

เมื่อคืนนี้ ขณะที่ฉันเดินเตร่ไปตามลำพังด้วยความเศร้า เสียงระฆังส่งวิญญาณของหมู่บ้านก็ดังขึ้นในหู ราวกับว่าเสียงนั้นกำลังกระซิบเตือนฉันว่า ‘ท่านเคาน์เตส เตรียมตัวเถิด จุดจบของท่านใกล้เข้ามาแล้ว’

และตอนนี้ ในขณะที่ชาวบ้านผู้มีความสุขกำลังหลับใหล ฉันกลับต้องนั่งอยู่อย่างโดดเดี่ยวและสิ้นหวัง ไม่มีใครคอยปลอบประโลมในยามที่ฉันร้องไห้ มีเพียงเสียงนกไนติงเกลที่ร้องระบายความเศร้าอยู่บนพุ่มหนามไกลๆ เท่านั้น

กำลังใจของฉันเริ่มหมดลง ความหวังค่อยๆ เลือนหาย และเสียงระฆังแห่งความตายนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหู พร้อมกับลางบอกเหตุที่ย้ำเตือนซ้ำๆ ว่า ‘ท่านเคาน์เตส เตรียมตัวเถิด จุดจบของท่านใกล้เข้ามาแล้ว’”

หญิงสาวผู้น่าสงสารโศกเศร้าเสียใจอย่างหนักภายในคัมเนอร์ฮอลล์ที่อ้างว้างและหดหู่ เธอทอดถอนใจด้วยความเจ็บปวดและหลั่งน้ำตาแห่งความขมขื่นออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า

ก่อนที่แสงอรุณจะปรากฏ ณ คัมเนอร์ฮอลล์อันเงียบเหงาแห่งนั้น กลับมีเสียงกรีดร้องโหยหวนและเสียงร้องด้วยความหวาดกลัวดังระงมไปทั่ว

ระฆังส่งวิญญาณดังขึ้นสามครั้ง มีเสียงลึกลับก้องกังวานมาจากอากาศ และนกเรเวนก็กระพือปีกบินวนรอบหอคอยของคัมเนอร์ฮอลล์ถึงสามรอบ

สุนัขเฝ้าบ้านเห่าหอนดังลั่นที่หน้าประตูหมู่บ้าน ต้นโอ๊กบนลานหญ้าถูกพายุพัดจนหักโค่น เป็นชั่วโมงแห่งความโศกเศร้า เพราะไม่มีใครได้เห็นท่านเคาน์เตสผู้เคราะห์ร้ายคนนั้นอีกเลย

นับแต่นั้นมา คฤหาสน์หลังนี้ก็ไม่มีงานเลี้ยงที่รื่นเริงหรือการเต้นรำที่สดใสอีกต่อไป เพราะคัมเนอร์ฮอลล์ได้กลายเป็นสถานที่สิงสถิตของวิญญาณตั้งแต่วันที่แสนหดหู่นั้นเป็นต้นมา

เหล่าหญิงสาวในหมู่บ้านต่างมองกำแพงเก่าคร่ำครึที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำด้วยความหวาดกลัว และไม่มีใครกล้าพากันไปเต้นรำอย่างสนุกสนานในป่าละเมาะรอบคัมเนอร์ฮอลล์อีกเลย

นักเดินทางมากมายที่ผ่านทางมามักจะทอดถอนใจและร้องไห้ให้กับชะตากรรมของท่านเคาน์เตส เมื่อพวกเขาได้เห็นหอคอยที่ถูกหลอกหลอนของคัมเนอร์ฮอลล์ในขณะที่เดินทางผ่านไป