บทที่เก้า

สภาลิง

ชีชี ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องของคุณหมอ คอยกันทุกคนออกไปจนกว่าเขาจะตื่น จากนั้นจอห์น ดอลิทเทิล จึงบอกพวกลิงว่าตอนนี้เขาต้องเดินทางกลับไปยังพัดเดิลบีแล้ว

พวกลิงต่างประหลาดใจมาก เพราะพวกเขาคิดว่าคุณหมอจะพำนักอยู่กับพวกเขาตลอดไป คืนนั้นเหล่าลิงทั้งหมดจึงมารวมตัวกันในป่าเพื่อปรึกษาหารือเรื่องนี้

หัวหน้าชิมแปนซีลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวว่า

“ทำไมคนดีผู้นี้ถึงจะจากไปเล่า เขาไม่มีความสุขที่ได้อยู่กับเราอย่างนั้นหรือ”

แต่ไม่มีใครสามารถตอบคำถามนั้นได้

จากนั้นกอริลลาผู้ยิ่งใหญ่ก็ลุกขึ้นและกล่าวว่า

“ข้าว่าเราทุกคนควรไปหาเขาและขอให้เขาอยู่ต่อ บางทีถ้าเราสร้างบ้านหลังใหม่ให้เขา มีเตียงที่ใหญ่ขึ้น และสัญญาว่าจะมีลิงรับใช้จำนวนมากคอยทำงานให้และทำให้ชีวิตเขาสบายขึ้น บางทีเขาอาจจะไม่อยากจากไปก็ได้”

แล้วชีชีก็ลุกขึ้นยืน ตัวอื่นๆ ต่างกระซิบกระซาบกันว่า “ชู่ว! ดูนั่นสิ! ชีชี นักเดินทางผู้ยิ่งใหญ่ กำลังจะพูดแล้ว!”

ชีชีกล่าวกับลิงตัวอื่นๆ ว่า

“เพื่อนทั้งหลาย ข้าเกรงว่าการขอให้คุณหมออยู่ต่อนั้นไร้ประโยชน์ เขาติดเงินอยู่ที่พัดเดิลบี และเขาบอกว่าต้องกลับไปชำระเงินนั้น”

พวกลิงจึงถามเขาว่า “เงิน คืออะไรหรือ”

ชีชีจึงเล่าให้ฟังว่า ในดินแดนของมนุษย์ผิวขาว คุณไม่สามารถได้สิ่งใดมาเลยหากไม่มีเงิน คุณไม่สามารถ ทำสิ่งใดได้เลยหากไม่มีเงิน และแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะ มีชีวิตอยู่ โดยปราศจากเงิน

บางตัวถามว่า “แต่เราไม่สามารถกินและดื่มโดยไม่ต้องจ่ายเงินได้เลยหรือ”

ชีชีส่ายหน้า แล้วเล่าให้ฟังว่าแม้แต่ตัวเขาเอง ตอนที่อยู่กับคนเล่นออร์แกน ก็ถูกสั่งให้ขอเงินจากพวกเด็กๆ

หัวหน้าชิมแปนซีหันไปหาอุรังอุตังที่อาวุโสที่สุดแล้วกล่าวว่า

“ลูกพี่ลูกน้องเอ๋ย มนุษย์เหล่านี้ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่ประหลาดแท้! ใครเล่าจะอยากอยู่ในดินแดนเช่นนั้น พุทโธ่เอ๋ย ช่างน่าเวทนายิ่งนัก!”

จากนั้นชีชีจึงกล่าวว่า

“ตอนที่เราจะเดินทางมาหาพวกท่าน เราไม่มีเรือที่จะข้ามทะเลและไม่มีเงินซื้ออาหารไว้กินระหว่างทาง ดังนั้นจึงมีชายคนหนึ่งให้เรายืมขนมปังกรอบ และเราบอกว่าจะจ่ายเงินคืนเมื่อเดินทางกลับ และเรายังยืมเรือจากกะลาสีคนหนึ่งด้วย แต่เรือลำนั้นกลับอับปางชนโขดหินเมื่อเราถึงชายฝั่งแอฟริกา ตอนนี้คุณหมอบอกว่าเขาต้องกลับไปหาเรือลำใหม่ให้กะลาสีคนนั้น เพราะชายผู้นั้นยากจนและเรือลำนั้นคือสมบัติชิ้นเดียวที่เขามี”

เหล่าลิงทั้งหมดต่างเงียบไปชั่วขณะ พวกเขานั่งนิ่งอยู่บนพื้นและครุ่นคิดอย่างหนัก

ในที่สุด บาบูนตัวใหญ่ที่สุดก็ลุกขึ้นและกล่าวว่า

“ข้าไม่คิดว่าเราควรปล่อยให้ชายผู้ใจดีคนนี้จากดินแดนของเราไป จนกว่าเราจะได้มอบของขวัญอันล้ำค่าให้เขานำติดตัวไปด้วย เพื่อให้เขารู้ว่าเราซาบซึ้งในทุกสิ่งที่เขาได้ทำให้แก่เรา”

และลิงสีแดงตัวจิ๋วที่นั่งอยู่บนต้นไม้ก็ตะโกนลงมาว่า

“ข้าก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน!”

แล้วพวกเขาทั้งหมดก็ส่งเสียงร้องตะโกนดังกึกก้องว่า “ใช่ ใช่ ให้เรามอบของขวัญที่วิเศษที่สุดเท่าที่คนผิวขาวเคยได้รับกันเถอะ!”

คราวนี้พวกเขาเริ่มสงสัยและถามกันและกันว่าสิ่งใดจะเป็นของขวัญที่ดีที่สุดที่จะมอบให้เขา บางตัวกล่าวว่า “มะพร้าวห้าสิบกระสอบ!” และอีกตัวว่า “กล้วยหนึ่งร้อยหวี! อย่างน้อยเขาก็จะได้ไม่ต้องซื้อผลไม้ในดินแดนที่ต้องจ่ายเงินเพื่อกิน!”

แต่ชีชีบอกพวกเขาว่า สิ่งของเหล่านี้ล้วนหนักเกินกว่าจะขนส่งไปไกลขนาดนั้น และจะเน่าเสียก่อนที่จะกินได้ถึงครึ่งเสียอีก

“ถ้าพวกเจ้าอยากทำให้เขาพอใจ” ชีชีกล่าว “จงมอบสัตว์สักตัวให้เขา เจ้ามั่นใจได้เลยว่าเขาจะเมตตามัน มอบสัตว์หายากที่ไม่มีในสวนสัตว์ให้เขาสิ”

พวกลิงจึงถามเขาว่า “สวนสัตว์ คืออะไรหรือ?”

จากนั้นชีชีจึงอธิบายให้พวกเขาฟังว่า สวนสัตว์คือสถานที่ในดินแดนของคนผิวขาว ซึ่งสัตว์จะถูกนำไปไว้ในกรงเพื่อให้ผู้คนมาเที่ยวชม พวกลิงรู้สึกตกใจมากและพูดกันว่า

“มนุษย์เหล่านี้เหมือนเด็กน้อยที่ไร้ความคิด ทั้งโง่เขลาและถูกทำให้เพลิดเพลินได้ง่าย ชู่ว์! เขาหมายถึงคุกต่างหาก”

ดังนั้นพวกเขาจึงถามชีชีว่า สัตว์หายากชนิดใดที่พวกเขาควรจะมอบให้คุณหมอ สัตว์ที่คนผิวขาวไม่เคยเห็นมาก่อน และผู้บัญชาการเหล่าลิงมาร์โมเซ็ทก็ถามว่า

“ที่นั่นพวกเขามีอีกัวน่าไหม?”

แต่ชีชีตอบว่า “มีสิ ในสวนสัตว์ลอนดอนมีตัวหนึ่ง”

และอีกตัวถามว่า “แล้วพวกเขามีโอคาปีไหม?”

แต่ชีชีตอบว่า “มี ในเบลเยียมที่คนเล่นออร์แกนพาข้าไปเมื่อห้าปีก่อน พวกเขามีโอคาปีอยู่ในเมืองใหญ่ที่เรียกว่าแอนต์เวิร์ป”

และอีกตัวถามว่า “แล้วพวกเขามีพุชมิพุลลยูไหม?”

คราวนี้ชีชีกล่าวว่า “ไม่มี ไม่มีคนผิวขาวคนไหนเคยเห็นพุชมิพุลลยู ให้เรามอบตัวนั้นให้เขาเถอะ”