บทที่ 11: “พงไพรแห่งสิ่งก่อสร้าง จมดิ่งลึกลงไป

และปลีกวิเวกสู่ห้วงลึกอันน่าอัศจรรย์

จมดิ่งสู่ความรุ่งโรจน์—อันไร้สิ้นสุด:

ดูราวกับโครงสร้างจากเพชรและทองคำ

พร้อมโดมหินอลาบาสเตอร์ และยอดแหลมเงิน

และระเบียงอันโชติช่วงชั้นแล้วชั้นเล่า ที่เชิดสูง

ขึ้นไป”

เวิร์ดสเวิร์ธ

ทว่าเมื่อข้าตื่นขึ้นในยามเช้าตรู่ หลังจากความหลับใหลซึ่งแม้จะไร้ความฝัน แต่ยังคงทิ้งความรู้สึกถึงความสุขล้ำในอดีตไว้ ข้าพบว่าห้องนั้นยังคงเป็นห้องของข้าจริงๆ แต่เมื่อมองออกไปภายนอก กลับพบทัศนียภาพที่ไม่รู้จักของป่าเขาและหุบเขาในด้านหนึ่ง และในอีกด้านหนึ่ง คือลานหินอ่อนพร้อมน้ำพุใหญ่ ซึ่งยอดน้ำพุนั้นส่องประกายรุ่งโรจน์ท่ามกลางแสงตะวัน และทอดเงาสลัวเป็นสายฝนลงบนพื้นทางเดิน จากสายน้ำที่ร่วงหล่นลงสู่โถหินอ่อนเบื้องล่าง

เป็นไปตามบันทึกที่เชื่อถือได้ทุกฉบับเกี่ยวกับการปฏิบัติต่อผู้เดินทางในดินแดนเทพนิยาย ข้าพบชุดเสื้อผ้าสะอาดครบชุดวางอยู่ข้างเตียง เป็นชุดแบบที่ข้าคุ้นเคยที่จะสวมใส่ เพราะแม้จะแตกต่างจากชุดที่ถอดออกไปพอสมควร แต่ก็ยังสอดคล้องกับรสนิยมของข้าทุกประการ ข้าแต่งตัวด้วยชุดนี้แล้วเดินออกไป พระราชวังทั้งหลังทอประกายราวกับเงินยวงภายใต้แสงอาทิตย์ หินอ่อนบางส่วนดูด้านและบางส่วนขัดมัน และทุกยอดแหลม โดม และป้อมปราการ จบลงด้วยลูกบอล กรวย หรือยอดแหลมเงิน มันดูราวกับงานศิลปะจากเกล็ดน้ำค้าง และเจิดจ้าเกินกว่าที่ดวงตาปุถุชนเช่นข้าจะทนมองได้ภายใต้แสงตะวัน

ข้าจะไม่พยายามบรรยายถึงสภาพแวดล้อมโดยรอบ เว้นแต่จะกล่าวว่า ความรื่นรมย์ทั้งปวงที่สามารถพบได้ในการจัดวางป่าและแม่น้ำ สนามหญ้าและป่าดิบ สวนและพุ่มไม้ ภูเขาหินและหุบเขาอันอุดมสมบูรณ์ สิ่งมีชีวิตทั้งป่าและเลี้ยง สกุณาผู้สง่างาม น้ำพุที่กระจายตัว ลำธารสายเล็ก และทะเลสาบที่เต็มไปด้วยต้นกก—ทั้งหมดนั้นล้วนอยู่ที่นี่ ส่วนบางพื้นที่ของพระราชวัง ข้าจะมีโอกาสได้บรรยายให้ละเอียดถี่ถ้วนยิ่งขึ้นในภายหลัง

ตลอดทั้งเช้านี้ ข้าพเจ้ามิได้นึกถึงเงาปีศาจของตนเลย และจนกระทั่งความเหนื่อยล้าที่เข้ามาแทนที่ความปีติยินดีได้ปลุกให้มันหวนคืนสู่ความทรงจำ ข้าพเจ้าจึงได้เหลียวมองไปเบื้องหลังเพื่อดูว่ามันยังตามมาหรือไม่ ซึ่งมันแทบจะมองไม่เห็น ทว่าการมีอยู่ของมัน แม้จะปรากฏเพียงเลือนราง ก็ส่งความเจ็บปวดแปลบมาสู่หัวใจ ซึ่งความงดงามทั้งปวงรอบกายมิอาจชดเชยความทุกข์นั้นได้ อย่างไรก็ตาม ตามมาด้วยการใคร่ครวญอันปลอบประโลมใจว่า บางทีข้าพเจ้าอาจพบถ้อยคำวิเศษแห่งอำนาจ ณ ที่แห่งนี้ เพื่อขับไล่ปีศาจและปลดปล่อยข้าพเจ้าให้เป็นอิสระ เพื่อที่ข้าพเจ้าจะได้ไม่ต้องเป็นบุรุษผู้แปลกแยกจากตนเองอีกต่อไป ราชินีแห่งดินแดนแฟรี่ต้องประทับอยู่ที่นี่แน่ ข้าพเจ้าคิดเช่นนั้น และนางจะต้องใช้พลังของนางเพื่อช่วยข้าพเจ้า และส่งข้าพเจ้าให้ขับขานบทเพลงผ่านประตูบานต่อๆ ไปของดินแดนแห่งนางกลับคืนสู่บ้านเกิดของข้าพเจ้า “เงาของข้า!”

ข้าพเจ้ากล่าว “เจ้ามิใช่ข้า แต่เจ้ากลับแสดงตนต่อข้าว่าเป็นข้า ณ ที่แห่งนี้ ข้าอาจพบเงาแห่งแสงสว่างที่จะกลืนกินเจ้า ผู้เป็นเงาแห่งความมืดมิด! ณ ที่แห่งนี้ ข้าอาจพบคำอวยพรซึ่งจะตกกระทบเจ้าดั่งคำสาป และส่งเจ้าให้จมดิ่งสู่ความดำมืดที่เจ้าปรากฏตัวออกมาโดยมิได้รับเชิญ” ข้าพเจ้ากล่าวเช่นนี้ขณะนอนเหยียดยาวบนเนินสนามหญ้าเหนือลำน้ำ และเมื่อความหวังผุดขึ้นในใจ ดวงตะวันก็โผล่พ้นจากเมฆปุยสีขาวที่พัดผ่านหน้าไป ขุนเขา หุบเขา และลำน้ำสายใหญ่ที่คดเคี้ยวผ่านป่าอันลึกลับและเงียบสงัด ต่างสะท้อนรัศมีของดวงตะวันกลับมาดั่งเสียงโห่ร้องแห่งความยินดีที่ไร้เสียง ธรรมชาติทั้งมวลมีชีวิตและเปล่งประกาย ผืนดินใต้ร่างข้าพเจ้าเริ่มอบอุ่น แมลงปอตัวมหึมาบินผ่านข้าพเจ้าไปราวกับลูกศรที่หลุดจากคันศร และเหล่าวิหคนานาชนิดก็พร้อมใจกันขับขานบทเพลงประสานเสียง

ไม่นานนัก ความร้อนของดวงตะวันก็รุนแรงเกินกว่าจะนอนนิ่งๆ ได้ ข้าพเจ้าจึงลุกขึ้นและแสวงหาที่กำบังใต้ซุ้มโค้งแห่งหนึ่ง ข้าพเจ้าเดินทอดน่องจากซุ้มหนึ่งไปยังอีกซุ้มหนึ่งตามแต่ที่ฝีเท้าอันไร้จุดหมายจะนำพาไป พร้อมกับนึกอัศจรรย์ใจในความโอ่อ่าที่เรียบง่ายของสิ่งก่อสร้างในทุกหนแห่ง จนกระทั่งข้าพเจ้ามาถึงห้องโถงอีกแห่งหนึ่ง ซึ่งมีเพดานสีฟ้าอ่อน ประดับประดาด้วยกลุ่มดาวเงินระยิบระยับ และรองรับด้วยเสาหินพอร์ไฟราสีแดงอ่อนกว่าปกติ—ในบ้านหลังนี้ (ข้าพเจ้าขอสังเกตไว้ในที่นี้) ดูเหมือนว่าเงินจะได้รับความนิยมมากกว่าทองคำ และอากาศก็บริสุทธิ์เสียจนไม่มีวี่แววของการหมองคล้ำปรากฏให้เห็นเลย—พื้นทั้งหมดของห้องโถงนี้ ยกเว้นทางเดินแคบๆ หลังเสาซึ่งปูด้วยหินสีดำ ถูกขุดลงไปเป็นอ่างขนาดมหึมา ลึกหลายฟุต และเติมเต็มด้วยน้ำที่บริสุทธิ์ ใสกระจ่าง และเปล่งประกายที่สุด ผนังของอ่างเป็นหินอ่อนสีขาว และก้นอ่างปูด้วยหินที่ทอแสงระยิบระยับหลากชนิด ทุกรูปทรงและทุกเฉดสี

หากมองเพียงแวบแรก ท่านคงจะนึกว่าการจัดวางสิ่งเหล่านั้นไร้ซึ่งการออกแบบ เพราะพวกมันดูราวกับถูกโปรยลงมาด้วยมือที่ทีเล่นทีจริงและไม่ใส่ใจ ทว่ามันกลับเป็นความสับสนที่กลมกลืนกันอย่างที่สุด และเมื่อข้าพเจ้าจ้องมองการเล่นแสงของสีสันเหล่านั้น โดยเฉพาะยามที่สายน้ำเคลื่อนไหว ในที่สุดข้าพเจ้าก็รู้สึกว่าหากกรวดก้อนเล็กๆ เพียงก้อนเดียวถูกเคลื่อนย้ายไป ย่อมส่งผลเสียต่อภาพรวมทั้งหมด พื้นน้ำนี้มีเงาสะท้อนของเพดานสีน้ำเงินที่กลับด้าน ซึ่งประดับประดาด้วยดวงดาวสีเงิน ดูราวกับเป็นทะเลลึกอีกสายหนึ่งที่โอบอุ้มและค้ำจุนสายน้ำแรกไว้ สระน้ำของเหล่าแฟรี่นี้น่าจะได้รับน้ำมาจากน้ำพุในลานบ้าน ด้วยความปรารถนาที่มิอาจต้านทานได้ ข้าพเจ้าจึงเปลื้องผ้าแล้วกระโจนลงไปในน้ำ มันห่อหุ้มข้าพเจ้าไว้ราวกับมอบสัมผัสใหม่และเป้าหมายใหม่ให้ในคราเดียวกัน สายน้ำแนบชิดกับตัวข้าพเจ้าจนดูราวกับว่ามันซึมซาบและฟื้นคืนชีวิตให้แก่หัวใจของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าโผล่ขึ้นสู่ผิวน้ำ สะบัดน้ำออกจากเส้นผม และว่ายวนราวกับอยู่ในสายรุ้ง ท่ามกลางแสงระยิบระยับของอัญมณีเบื้องล่างที่มองเห็นผ่านความปั่นป่วนของน้ำอันเกิดจากการเคลื่อนไหวของข้าพเจ้า

จากนั้นข้าพเจ้าก็ดำดิ่งลงไปทั้งที่ยังลืมตาและว่ายอยู่ใต้ผิวน้ำ และที่นี่เองคือความมหัศจรรย์ครั้งใหม่ เพราะเมื่อมองจากมุมนี้ อ่างน้ำกลับดูราวกับแผ่ขยายออกไปทุกทิศทางดุจท้องทะเล โดยมีกลุ่มหินที่ดูเหมือนโขดหินกลางมหาสมุทรปรากฏอยู่เป็นระยะ ซึ่งถูกคลื่นซัดสาดอย่างไม่หยุดยั้งจนกลายเป็นถ้ำอันน่าพิศวงและยอดหินรูปร่างแปลกตา รอบๆ ถ้ำเหล่านั้นมีสาหร่ายทะเลหลากสีสันเติบโตขึ้น และมีปะการังทอแสงอยู่ระหว่างนั้น ขณะที่ในระยะไกล ข้าพเจ้าเห็นแสงรำไรของสิ่งที่ดูเหมือนสิ่งมีชีวิตในรูปลักษณ์มนุษย์ซึ่งอาศัยอยู่ในน้ำได้อย่างเป็นธรรมชาติ ข้าพเจ้าคิดว่าตนเองถูกร่ายมนตร์ใส่ และเมื่อโผล่ขึ้นสู่ผิวน้ำ ข้าพเจ้าคงจะพบว่าตนเองอยู่ห่างจากชายฝั่งหลายไมล์ และกำลังว่ายน้ำอยู่เพียงลำพังท่ามกลางทะเลที่ปั่นป่วน

ทว่าเมื่อดวงตาของข้าพเจ้าพ้นจากผิวน้ำ ข้าพเจ้ากลับเห็นโดมสีน้ำเงินประดับดาวอยู่เบื้องบน และมีเสาสีแดงล้อมรอบ ข้าพเจ้าดำลงไปอีกครั้ง และพบว่าตนเองกลับเข้าไปอยู่ในใจกลางของทะเลกว้างอีกหน จากนั้นข้าพเจ้าจึงลุกขึ้นและว่ายไปยังขอบสระ ซึ่งข้าพเจ้าก้าวขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย เพราะน้ำเอ่อล้นจนถึงขอบ และเมื่อข้าพเจ้าว่ายเข้าไปใกล้ น้ำก็ซัดเป็นระลอกคลื่นเล็กๆ ข้ามขอบหินอ่อนสีดำ ข้าพเจ้าแต่งตัวและเดินออกไปด้วยความรู้สึกสดชื่นอย่างยิ่ง

และในตอนนี้ ข้าพเจ้าเริ่มสังเกตเห็นรูปร่างอันสง่างามลางๆ ปรากฏอยู่ตามจุดต่างๆ ทั่วอาคาร บางกลุ่มเดินไปด้วยกันพร้อมสนทนาอย่างจริงจัง บางคนเดินทอดน่องเพียงลำพัง บางกลุ่มยืนรวมกันราวกับกำลังจ้องมองและพูดคุยเกี่ยวกับภาพวาดหรือรูปปั้น ไม่มีใครสนใจข้าพเจ้าเลย และพวกเขาก็ไม่ได้ปรากฏชัดเจนต่อสายตาของข้าพเจ้า บางครั้งกลุ่มคนหรือบุคคลเพียงคนเดียวจะเลือนหายไปจากครรลองสายตาของข้าพเจ้าในขณะที่ข้าพเจ้ากำลังจ้องมอง เมื่อยามเย็นมาถึงและดวงจันทร์ลอยเด่น ชัดเจนราวกับเส้นขอบฟ้าของท้องทะเลในยามที่ดวงอาทิตย์แขวนตัวอยู่ทางทิศตะวันตก ข้าพเจ้าก็เริ่มเห็นพวกเขาชัดเจนขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาเข้ามาอยู่ระหว่างข้าพเจ้ากับดวงจันทร์ และยิ่งชัดเจนขึ้นไปอีกเมื่อตัวข้าพเจ้าอยู่ในเงามืด

ทว่าถึงกระนั้น บางครั้งข้าพเจ้าก็เห็นเพียงระลอกคลื่นที่พัดผ่านของชุดคลุมสีขาว หรือแขนและลำคออันงดงามที่ทอแสงภายใต้แสงจันทร์ หรือเท้าสีขาวที่ก้าวเดินเพียงลำพังบนผืนหญ้าที่อาบแสงจันทร์ และข้าพเจ้าต้องกล่าวด้วยความโศกเศร้าว่า ข้าพเจ้าไม่เคยได้เข้าใกล้สิ่งมีชีวิตอันรุ่งโรจน์เหล่านี้มากนัก หรือแม้แต่จะได้ยลโฉมราชินีแห่งเหล่าแฟรี่ด้วยตนเองเลย เพราะโชคชะตาของข้าพเจ้าถูกกำหนดไว้เป็นอื่น

ในพระราชวังหินอ่อนและเงินอันพรั่งพร้อมด้วยน้ำพุและแสงจันทร์แห่งนี้ ข้าพเจ้าใช้เวลาอยู่หลายวัน โดยมีผู้คอยปรนนิบัติรับใช้ในห้องพักอย่างไม่ขาดตกบกพร่องด้วยทุกสิ่งที่ปรารถนา และได้อาบน้ำในสระน้ำเทพนิยายทุกวัน ตลอดเวลานี้ข้าพเจ้าแทบไม่ถูกรบกวนโดยเงาปีศาจของตน ข้าพเจ้ามีความรู้สึกเลือนรางว่ามันวนเวียนอยู่ที่ใดสักแห่งในวัง แต่ดูเหมือนว่าความหวังที่ว่าข้าพเจ้าจะหลุดพ้นจากตัวตนอันน่าชิงชังของมันได้อย่างเด็ดขาดในสถานที่แห่งนี้ จะเพียงพอที่จะขับไล่มันไปได้ชั่วคราว ส่วนข้าพเจ้าพบมันอย่างไรและที่ไหนนั้น ข้าพเจ้าจักต้องเล่าให้ฟังในไม่ช้า

ในวันที่สามหลังจากมาถึง ข้าพเจ้าได้พบหอสมุดของพระราชวัง และที่นี่เองที่ข้าพเจ้าใช้เวลาส่วนใหญ่ในช่วงกลางวันตลอดระยะเวลาที่พำนักอยู่ เพราะนอกจากจะมีสิ่งดึงดูดใจที่เหนือกว่ามากแล้ว ที่นี่ยังเป็นที่ลี้ภัยอันหรูหราจากแสงแดดในยามเที่ยงวัน ในช่วงเช้าและบ่าย ข้าพเจ้าจะเดินทอดน่องไปตามละแวกบ้านอันงดงาม หรือนอนปล่อยใจให้จมดิ่งอยู่ในความฝันกลางวันที่แสนหวานภายใต้ร่มไม้ใหญ่บนสนามหญ้าอันกว้างขวาง ส่วนยามเย็นของข้าพเจ้าในเวลาต่อมานั้นถูกใช้ไปในส่วนหนึ่งของพระราชวัง ซึ่งเรื่องราวของสถานที่นั้นรวมถึงการผจญภัยของข้าพเจ้าที่เกี่ยวข้องกับมัน ข้าพเจ้าจำต้องขอเลื่อนการบอกเล่าออกไปก่อนสักครู่

หอสมุดนั้นเป็นโถงขนาดมหึมา รับแสงสว่างจากหลังคาซึ่งทำจากวัสดุคล้ายแก้ว โค้งมนเป็นชิ้นเดียว และถูกแต้มสีสันทั่วทั้งผืนเป็นภาพลึกลับขนาดใหญ่ที่มีสีสันตระการตา

ผนังตั้งแต่พื้นจรดเพดานเรียงรายไปด้วยหนังสือเล่มแล้วเล่มเล่า ส่วนใหญ่เป็นปกโบราณ แต่บางเล่มก็มีรูปแบบแปลกใหม่ที่ข้าพเจ้าไม่เคยเห็น และหากข้าพเจ้าพยายามจะพรรณนาถึงมัน ข้าพเจ้าก็คงบรรยายได้ยากยิ่ง รอบผนังด้านหน้าชั้นหนังสือมีระเบียงทางเดินเรียงเป็นแถวซึ่งเชื่อมต่อกันด้วยบันได ระเบียงเหล่านี้สร้างขึ้นจากหินสีนานาชนิด ทั้งหินอ่อนและหินแกรนิตหลากประเภท พร้อมด้วยหินพอร์ไฟรี แจสเปอร์ ลาพิส ลาซูลี อาเกต และหินอื่นๆ อีกมากมาย ซึ่งถูกจัดวางเรียงร้อยเป็นท่วงทำนองแห่งสีสันที่สอดประสานกันอย่างน่าอัศจรรย์ แม้ว่าวัสดุที่ใช้สร้างระเบียงและบันไดเหล่านี้จะทำให้โครงสร้างต้องมีความหนาและหนักในระดับหนึ่ง ทว่าด้วยขนาดอันกว้างขวางของสถานที่ ทำให้พวกมันดูราวกับเป็นเพียงเส้นเชือกที่ทอดตัวไปตามผนัง

ในบางส่วนของหอสมุดมีม่านไหมหลากสีทิ้งตัวลงมา ซึ่งข้าพเจ้าไม่เคยเห็นม่านผืนใดถูกเลิกขึ้นเลยตลอดเวลาที่อยู่ที่นั่น และข้าพเจ้ารู้สึกว่ามันจะเป็นการเสียมารยาทหากข้าพเจ้าจะบังอาจแอบมองเข้าไปข้างใน แต่สำหรับการใช้หนังสือเล่มอื่นๆ นั้นดูเหมือนจะได้รับอนุญาตอย่างอิสระ วันแล้ววันเล่าที่ข้าพเจ้ามายังหอสมุด ทิ้งตัวลงบนพรมตะวันออกอันหรูหราผืนหนึ่งในบรรดาพรมจำนวนมากที่วางระจัดกระจายอยู่บนพื้น แล้วอ่านและอ่านไปจนกว่าจะเหนื่อยล้า หากจะเรียกสิ่งนั้นว่าความเหนื่อยล้าได้ ซึ่งแท้จริงแล้วมันคือความอ่อนระทวยจากความปิติยินดีอันล้นพ้น หรือบางครั้งก็จนกระทั่งแสงที่เริ่มหรี่ลงเชื้อเชิญให้ข้าพเจ้าออกไปข้างนอก ด้วยความหวังว่าสายลมเย็นอ่อนๆ อาจพัดโชยมาเพื่อชโลมร่างกายด้วยการอาบสายลมอันสดชื่น ให้แก่ร่ายกายที่ถูกแผดเผาด้วยเปลวไฟแห่งจิตวิญญาณภายใน ซึ่งรุ่มร้อนไม่แพ้แสงอาทิตย์ที่แผดจ้าภายนอก

ลักษณะพิเศษประการหนึ่งของหนังสือเหล่านี้ หรืออย่างน้อยก็เล่มส่วนใหญ่ที่ข้าพเจ้าได้เปิดอ่าน ข้าพเจ้าจำต้องพยายามพรรณนาถึงมัน แม้จะรู้ว่าเป็นความพยายามที่ค่อนข้างสูญเปล่าก็ตาม

หากเป็นหนังสืออภิปรัชญาที่ข้าพเจ้าเปิดอ่าน ข้าพเจ้าแทบจะอ่านไปได้เพียงสองหน้าก็รู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังครุ่นคิดถึงสัจธรรมที่ถูกค้นพบ และกำลังสร้างกลไกทางปัญญาเพื่อที่จะถ่ายทอดการค้นพบนั้นแก่เพื่อนมนุษย์ ทว่ากับหนังสือบางเล่มในลักษณะนี้ ดูเหมือนว่ากระบวนการดังกล่าวจะถอยลึกกลับไปไกลกว่านั้นอีก ข้าพเจ้าพยายามค้นหารากเหง้าของการปรากฏ สัจธรรมทางจิตวิญญาณอันเป็นต้นกำเนิดของนิมิตทางวัตถุ หรือพยายามรวมข้อเสนอสองประการซึ่งต่างก็ดูเป็นจริง ทั้งในคราวเดียวหรือในห้วงอารมณ์ที่จดจำได้แตกต่างกัน เพื่อค้นหาจุดที่เส้นสายซึ่งลู่เข้าหากันอย่างมองไม่เห็นจะบรรจบเป็นหนึ่งเดียว เผยให้เห็นสัจธรรมที่สูงส่งกว่าทั้งสองประการและแตกต่างจากทั้งคู่ แม้จะห่างไกลจากการขัดแย้งกับสิ่งใด เพราะมันคือบ่อเกิดที่ทำให้แต่ละสิ่งมีชีวิตและมีพลัง หรือหากหนังสือเล่มนั้นเป็นบันทึกการเดินทาง ข้าพเจ้าก็พบว่าตนเองคือผู้เดินทาง ดินแดนใหม่ ประสบการณ์สดใหม่ ขนบธรรมเนียมแปลกตา ผุดขึ้นรอบตัวข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก้าวเดิน ค้นพบ ต่อสู้ ทนทุกข์ และปรีดาในความสำเร็จ หากเป็นประวัติศาสตร์ ข้าพเจ้าก็คือตัวละครหลักในนั้น ข้าพเจ้าแบกรับความผิดพลาดของตน และยินดีในคำสรรเสริญของตน กับนวนิยายก็ไม่ต่างกัน

เรื่องราวทั้งหมดกลายเป็นของข้าพเจ้า เพราะข้าพเจ้าเข้าแทนที่ตัวละครที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับตนมากที่สุด และเรื่องราวของเขาก็คือเรื่องของข้าพเจ้า จนกระทั่งเมื่อเหนื่อยล้ากับชีวิตหลายปีที่ถูกบีบอัดให้อยู่ในชั่วโมงเดียว หรือเมื่อถึงวันสิ้นใจ หรือถึงหน้าสุดท้ายของเล่ม ข้าพเจ้าจะตื่นขึ้นด้วยความงุนงงฉับพลันสู่ความตระหนักในชีวิตปัจจุบัน จำผนังและหลังคารอบกายได้ และพบว่าตนเองรื่นรมย์หรือโศกเศร้าอยู่เพียงในหนังสือ หากหนังสือเล่มนั้นเป็นบทกวี ถ้อยคำจะเลือนหายไป หรือลดบทบาทลงเป็นเพียงส่วนประกอบของลำดับรูปทรงและภาพลักษณ์ที่ผุดขึ้นและจางหายไปด้วยจังหวะที่ไร้เสียงและสัมผัสที่ซ่อนเร้น

ในเล่มหนึ่งซึ่งมีชื่ออันลึกลับที่ข้าพเจ้าจำไม่ได้ ข้าพเจ้าได้อ่านเรื่องราวของโลกที่ไม่เหมือนกับโลกของเรา ข้าพเจ้าปรารถนาจะถ่ายทอดเรื่องราวอันน่ามหัศจรรย์นี้เท่าที่ความสามารถอันอ่อนแรงและขาดห้วงของข้าพเจ้าจะทำได้ ข้าพเจ้าบอกไม่ได้ว่าทั้งหมดนั้นเป็นบทกวีหรือไม่ แต่จากแรงผลักดันที่ข้าพเจ้าสัมผัสได้เมื่อครั้งแรกที่คิดจะเขียน ซึ่งเป็นแรงผลักดันให้ร่ายเป็นคำกลอน และเป็นสิ่งที่ข้าพเจ้าจะยอมโอนอ่อนตามหากมันเกิดขึ้นกับข้าพเจ้าอีกครั้ง ข้าพเจ้าคิดว่ามันน่าจะเป็นร้อยกรอง อย่างน้อยก็ในบางส่วน