Chapter 7

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงใจและอ่อนโยน ขณะที่ดวงตาของเขายังคงฉายแววแห่งความโศกเศร้าที่ไม่อาจลบเลือนได้ เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับว่ากาลเวลาได้หยุดหมุนไปชั่วขณะหนึ่ง

ท่านยังจำข้าได้หรือไม่ เขาถามเบาๆ

ข้าพเจ้ามองดูชายผู้นี้ ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นเพื่อนรักที่สุดของข้าพเจ้า บัดนี้เขากลายเป็นคนแปลกหน้าที่คุ้นเคย ร่องรอยของความทุกข์ระทมปรากฏชัดบนใบหน้าของเขา แต่ในส่วนลึกของดวงตานั้น ข้าพเจ้ายังคงเห็นประกายไฟแห่งความมุ่งมั่นที่เคยมีเมื่อสิบปีก่อน

ข้าจำท่านได้ ข้าพเจ้าตอบ และข้าไม่เคยลืมสิ่งที่เกิดขึ้น

เขายิ้มเศร้าๆ ความทรงจำคือคำสาปที่หอมหวานที่สุด มันทำให้เรามีชีวิตอยู่กับอดีต ในขณะที่ปัจจุบันกำลังหลุดลอยไปจากมือ

เราทั้งสองยืนเงียบกันอยู่ครู่หนึ่ง ท่ามกลางสายลมหนาวที่พัดผ่าน ความเงียบนั้นไม่ได้น่าอึดอัด แต่กลับเต็มไปด้วยคำพูดนับพันที่ไม่อาจเอ่ยออกมาได้ ทุกเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้น ความแค้น ความรัก และการทรยศหักหลัง ทั้งหมดนั้นดูเหมือนจะเล็กลงเมื่อเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า เราต่างก็เป็นเพียงมนุษย์ที่แตกสลาย

ท่านมาที่นี่เพื่อสิ่งใด ข้าพเจ้าถาม

เพื่อขออภัย เขากล่าว ไม่ใช่เพื่อให้ท่านยกโทษให้ข้า เพราะข้ารู้ดีว่าสิ่งที่ข้าทำลงไปนั้นไม่อาจลบเลือนได้ด้วยคำขอโทษเพียงไม่กี่คำ แต่ข้าต้องการให้ท่านรู้ว่า ข้าได้ใช้เวลาทุกวินาทีในสิบปีที่ผ่านมาเพื่อชดใช้ในสิ่งที่ข้าได้ก่อไว้

ข้าพเจ้ามองลึกลงไปในดวงตาของเขา และในวินาทีนั้นเอง ข้าพเจ้าตระหนักได้ว่า ความแค้นที่ข้าพเจ้าแบกไว้ตลอดสิบปีนั้น มันหนักอึ้งเพียงใด และการปล่อยวางอาจเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้ข้าพเจ้าได้รับอิสรภาพที่แท้จริง

ข้าไม่อาจบอกว่าข้ายกโทษให้ท่านได้ในทันที ข้าพเจ้ากล่าว แต่ข้าจะไม่อาฆาตท่านอีกต่อไป

เขาก้มศีรษะลงอย่างซาบซึ้ง น้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านแก้มที่เหี่ยวย่นของเขา เป็นน้ำตาแห่งการปลดปล่อยที่รอคอยมานานแสนนาน

เมื่อเขากล่าวลาและเดินจากไป ข้าพเจ้ายืนมองแผ่นหลังของเขาที่ค่อยๆ เลือนหายไปในม่านหมอก ความรู้สึกว่างเปล่าเข้าจู่โจมหัวใจ แต่ในความว่างเปล่านั้น ข้าพเจ้ากลับรู้สึกถึงความเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สิบปีที่ผ่านมาสิ้นสุดลงแล้ว และบัดนี้ ชีวิตใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

สิบปีผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับความฝัน และในที่สุดวันนั้นก็มาถึง วันที่ความทรงจำอันเลือนรางเริ่มกลับมาชัดเจนอีกครั้ง ในห้องโถงกว้างขวางที่ประดับประดาอย่างหรูหรา บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่มองไม่เห็น ท่ามกลางผู้คนที่มารวมตัวกันด้วยจุดประสงค์ที่แตกต่างกัน