Chapter 4

ข้าพเจ้าคือผู้ที่ถูกลืม เขาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

คุณหมายความว่าอย่างไร

ข้าพเจ้าหมายความว่า ข้าพเจ้าคือคนที่คุณเคยรู้จัก แต่คุณกลับลืมเลือนข้าพเจ้าไปเสียสิ้น

เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความฉงน เป็นไปได้อย่างไรกัน

เวลาสิบปีนั้นยาวนานพอที่จะทำให้คนเราลืมเลือนใบหน้าของคนที่เคยรัก หรือแม้แต่คนที่เคยเกลียดชังได้

เขามองดูชายผู้อยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาที่พยายามค้นหาความทรงจำที่ขาดหาย คุณคือใครกันแน่

ข้าพเจ้าคือเงาของอดีตที่คุณพยายามจะลบเลือน

เขารู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านสันหลัง ความทรงจำบางอย่างเริ่มผุดขึ้นมาอย่างช้าๆ ราวกับภาพวาดที่ถูกปัดฝุ่นออก คุณคือ ดาร์ตัญญาน์อย่างนั้นหรือ

ชายผู้นั้นยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นยิ้มที่เต็มไปด้วยความขมขื่น ชื่อนั้นเป็นเพียงเปลือกนอกที่โลกจดจำ แต่ตัวตนที่แท้จริงของข้าพเจ้าได้ตายจากไปนานแล้ว

แล้วคุณกลับมาทำไมในตอนนี้

ข้าพเจ้ากลับมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ถูกพรากไป และเพื่อทำให้แน่ใจว่า ความยุติธรรมที่ล่าช้าจะถูกนำมาส่งมอบให้ถึงมือผู้ที่สมควรได้รับมัน

เขายืนขึ้นช้าๆ ความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วห้อง คุณคิดว่าคุณสามารถทำเช่นนั้นได้จริงหรือ ในโลกที่ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดแล้ว

โลกอาจเปลี่ยนไป แต่ความจริงยังคงเดิม และความจริงนั้นเองที่จะเป็นเครื่องนำทางข้าพเจ้า

อเล็กซองดร์ ดูมาส