ตอนที่ 9: LETTER II

จดหมายฉบับที่ 2

คืนวันจันทร์ หลังเที่ยงคืน
[ปารีส, สิงหาคม 1793]

ฉันเขียนจดหมายฉบับนี้ตามเสียงเรียกร้องของหัวใจ เพราะอยากบอกฝันดีที่รักของฉันก่อนจะเข้านอน ในตอนนี้ฉันสามารถถ่ายทอดความอ่อนโยนได้มากกว่าวันพรุ่งนี้ ซึ่งฉันคงทำได้เพียงเขียนข้อความสั้นๆ อย่างรีบร้อนภายใต้สายตาของพันเอก— คุณคงจินตนาการไม่ออกว่าฉันเฝ้ารอวันที่เราจะได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างใจจดใจจ่อเพียงใด และคุณคงจะยิ้มถ้าได้รู้ว่าฉันวางแผนเรื่องราวต่างๆ ไว้ในหัวมากมายแค่ไหน ในวันที่ฉันมั่นใจแล้วว่าหัวใจของฉันได้พบความสงบสุขในอ้อมกอดของคุณ— ได้โปรดดูแลฉันด้วยความอ่อนโยนและให้เกียรติอย่างที่คุณมีให้เสมอมา แล้วผู้หญิงตัวเล็กๆ ของคุณคนนี้จะพยายามควบคุมอารมณ์ที่รุนแรง ซึ่งบางครั้งอาจทำให้คุณต้องลำบากใจ— ใช่ค่ะ ฉันจะเป็นเด็ก ดี เพื่อให้คู่ควรกับความสุข และตราบใดที่คุณยังรักฉัน ฉันจะไม่มีวันกลับไปตกอยู่ในสภาวะที่ทุกข์ระทมจนรู้สึกว่าชีวิตเป็นภาระที่หนักเกินจะแบกรับไหวอีกต่อไป

แต่ตอนนี้ ราตรีสวัสดิ์นะคะ ขอพระเจ้าคุ้มครองคุณ สเติร์น (Sterne) เคยกล่าวว่าคำบอกลาตอนกลางคืนนั้นมีค่าเท่ากับจุมพิตหนึ่งครั้ง— แต่สำหรับฉัน ฉันอยากจะมอบจุมพิตนั้นให้คุณจริงๆ พร้อมกับความซาบซึ้งต่อสวรรค์และความรักที่มีต่อคุณ ฉันชอบคำว่า "ความรัก" เพราะมันหมายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นจนเป็นนิสัย และอีกไม่นานเราจะได้พบกัน เพื่อพิสูจน์ว่าเราทั้งคู่มีความมั่นคงพอที่จะรักษาความอบอุ่นในหัวใจนี้ไว้ได้ตลอดไปหรือไม่