ตอนที่ 17: LETTER VIII

จดหมายฉบับที่ 8

คืนวันจันทร์ [ปารีส, 30 ธันวาคม 1793]

ที่รักของฉัน จดหมายของคุณที่ส่งมาถึงคืนนี้ช่วยปลอบประโลมใจฉันได้มากจริงๆ เพราะก่อนหน้านี้ฉันรู้สึกหดหู่จากจดหมายหลายฉบับที่ได้รับผ่านทางคุณ — ซึ่งเขานำมาส่งให้พร้อมกับพัสดุหนังสือที่จ่าหน้าถึงคุณ — แต่จริงๆ แล้วเป็นของฉัน ส่วนจดหมายของคุณ — นั้นเขียนมายาวและเต็มไปด้วยความรัก แต่เรื่องราวเกี่ยวกับธุระปะปังของเขาที่เล่ามา แม้จะพยายามเขียนให้ดูดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่มันก็ทำให้ฉันรู้สึกกลุ้มใจอยู่ดี

นอกจากนี้ จดหมายที่แสนเศร้าจากพี่สาวของฉันก็ทำให้ฉันไม่สบายใจ หากเป็นจดหมายจากพี่ชายคงจะทำให้ฉันมีความสุขกว่านี้ แต่ทว่า…

* * *

ในจดหมายของเขามีความเด็ดเดี่ยวเป็นตัวของตัวเอง ซึ่งฉันเชื่อว่าคุณน่าจะชอบ และคุณจะได้เห็นสิ่งนี้เมื่อเราได้กลับมานั่งผิงไฟด้วยกันอีกครั้ง ฉันคิดว่าคุณคงจะต้อนรับเขาเหมือนพี่น้องด้วยสายตาที่อ่อนโยน สายตาที่ไม่ได้มีเพียงความรักที่เปล่งประกาย แต่ยังมีความขี้เล่นซุกซน ซึ่งจะทำให้เขาเขินอายและอยากทำตัวให้เป็นที่รัก… ฉันจะหาคำไหนมาอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราดีนะ? หรือจะลองถามเจ้าตัวเล็กดูดี? แต่ฉันดันเขียนข้ามประโยคที่จะบอกคุณไปเสียครึ่งหนึ่ง ว่าเขาคงจะรักผู้ชายที่น้องสาวของเขารักมากขนาดไหน ตั้งแต่เริ่มเขียนจดหมายฉบับนี้ ฉันจินตนาการว่าตัวเองได้นั่งอยู่ระหว่างคุณทั้งสองคน และแค่คิดหัวใจฉันก็เต้นแรงแล้ว คุณเห็นไหมว่าฉันช่างพูดช่างคุยกับคุณแค่ไหน

ฉันเพิ่งได้รับจดหมายของคุณตอนกลับถึงบ้าน และไม่ได้คาดคิดว่าจะได้รับเร็วขนาดนี้ เพราะปกติไปรษณีย์จะมาส่งช้ากว่าปกติมาก จดหมายฉบับนี้จึงเป็นเหมือนยาชูกำลังชั้นดี ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันต้องการพอดีเลย

คุณ — บอกฉันว่าเขาเขียนจดหมายหาคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ช่วยเอ็นดูเขาหน่อยนะ เพราะมันคงน่าเศร้าหากคุณไม่รักคนที่ฉันรัก

จดหมายของคุณในคืนนี้เต็มไปด้วยความใส่ใจและอ่อนโยน จนทำให้ฉันรู้สึกได้ชัดเจนว่าคุณมีความหมายต่อฉันมากเพียงใด เพราะมันช่วยปัดเป่าความกังวลในใจฉันให้หายไปได้เกือบครึ่งเลยทีเดียว

รักคุณเสมอ
แมรี