ตอนที่ 19: LETTER X

จดหมายฉบับที่ 10

คืนวันพุธ [ปารีส, 1 มกราคม 1794]

คุณบอกว่าฉันเงียบหายไปสามวัน ดังนั้นฉันคงไม่มีสิทธิ์บ่นที่คุณหายไปสองวัน แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังรู้สึกเสียใจเพราะตั้งตารอจดหมายของคุณในบ่ายวันนี้ และฉันก็ไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องแสร้งทำเป็นเข้มแข็งทั้งที่ในใจไม่ได้รู้สึกแบบนั้นด้วยการเก็บความรู้สึกนี้ไว้

ฉันเกลียดเรื่องการค้าขายเหลือเกิน ความคิดและหัวใจของคนคนนั้นคงแตกต่างจากฉันอย่างสิ้นเชิง คุณอาจจะบอกว่าความพยายามดิ้นรนเป็นเรื่องจำเป็น แต่ฉันเหนื่อยกับมันเต็มทีแล้ว ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ว่าจะเป็นเรื่องส่วนตัวหรือเรื่องบ้านเมืองต่างทำให้ฉันหงุดหงิด ความสงบและการผ่อนปรนที่ดูเหมือนจะเริ่มปรากฏให้เห็นเมื่อไม่กี่วันก่อนกลับเลือนหายไปอีกครั้ง ฉันรู้สึกเหมือนที่มิลตัน (Milton) เคยกล่าวไว้ว่า "ฉันตกอยู่ในวันอันเลวร้าย" เพราะฉันเชื่อจริงๆ ว่ายุโรปจะตกอยู่ในสภาวะปั่นป่วนไปอีกอย่างน้อยครึ่งศตวรรษ ชีวิตก็เป็นเพียงการทดสอบความอดทน เหมือนกับการเข็นหินก้อนยักษ์ขึ้นภูเขา พอคิดว่าใกล้จะถึงจุดพักและวางหินได้สำเร็จ หินก้อนนั้นก็กลิ้งตกลงมาอีกครั้ง และเราก็ต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่ทั้งหมด

ถ้าฉันฝืนเขียนต่อ น้ำเสียงของจดหมายคงไม่เปลี่ยนไปจากนี้ ฉันปวดหัวและหัวใจก็หนักอึ้ง โลกใบนี้ดูเหมือน "สวนที่ปล่อยให้วัชพืชขึ้นรกชัฏ" ที่ซึ่ง "สิ่งโสมมและชั่วร้าย" กลับเติบโตได้ดีที่สุด

ถ้าคุณไม่รีบกลับมา หรืออย่างน้อยก็ไม่ส่งข่าวมาบอกบ้าง ฉันจะเขวี้ยงรองเท้าสลิปเปอร์ของคุณออกนอกหน้าต่าง แล้วจะหนีหายไปในที่ที่ไม่มีใครหาเจอเลยคอยดู