ตอนที่ 16: LETTER VII.

จดหมายฉบับที่ 7

เช้าวันอาทิตย์ [ปารีส, 29 ธันวาคม 1793]

ดูเหมือนว่าคุณจะไปปักหลักอยู่ที่อาฟร์แล้วนะคะ อยากรู้จังว่าคุณคิดจะกลับบ้านเมื่อไหร่ หรือถ้าจะพูดให้เกรงใจหน่อยก็คือ งานของคุณจะเสร็จสิ้นจนปลีกตัวกลับมาได้เมื่อไหร่กัน ฉันหวังว่าคุณจะกอบโกยเงินให้ได้ มหาศาล เหมือนที่ชาวบ้านในอังกฤษเขาพูดกัน เพื่อเอามาไถ่โทษที่ปล่อยให้ฉันต้องเหงาเพราะการไม่อยู่ของคุณ

* * *

เอาละ ที่รัก กลับมาเรื่องเดิมดีกว่า สรุปว่าฉันจะได้เจอคุณภายในสัปดาห์นี้ หรือเดือนนี้ไหมคะ? ฉันไม่รู้เลยว่าตอนนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่ เพราะในเมื่อคุณไม่บอก ฉันก็ไม่อยากจะไปไล่ถามคุณ — ซึ่งปกติเขาก็เป็นคนช่างพูดช่างคุยอยู่แล้ว

ฉันอยากเจอคุณนาย — ใจจะขาด ไม่ใช่เพราะอยากได้ข่าวจากคุณหรอกนะคะ อย่าเพิ่งหลงตัวเองไป แต่ฉันอยากได้จดหมายจากคุณ — ต่างหาก และฉันก็แอบเคืองคุณนิดหน่อยที่ไม่อบอกกันว่าเธอได้นำจดหมายมาด้วยหรือเปล่า เพราะเรื่องนี้ทำให้ฉันต้องกักเก็บคำหวานๆ ที่เตรียมจะเขียนถึงคุณเอาไว้ ทั้งที่ปกติปากกาของฉันไม่เคยเขียนคำร้ายกาจใส่คุณเลย หรืออย่างมากที่สุด ฉันคงจะเผลออุทานว่า "ตาบ้าเอ๊ย!" หรือส่งสายตาตำหนิเวลาเดินผ่านรองเท้าสลิปเปอร์คู่ที่วางอยู่หน้าประตู falle ซึ่งฉันย้ายมันออกไปไม่ได้ แม้ว่ามันจะไม่ใช่รองเท้าที่ดูดีที่สุดเท่าไหร่ก็ตาม

อย่าหมกมุ่นกับการหาเงินจนเกินไปเลยนะคะ เพราะสิ่งที่ล้ำค่าจริงๆ นั้นไม่มีอะไรที่ใช้เงินซื้อได้ ขอพระเจ้าคุ้มครองคุณ

รักเสมอ
แมรี่