ตอนที่ 15: LETTER VI

จดหมายฉบับที่ 6

เช้าวันศุกร์ [ปารีส, ธันวาคม 1793]

ฉันดีใจที่ได้รู้ว่าคนอื่นก็ไร้เหตุผลได้เหมือนกับฉัน เพราะอยากให้คุณรู้ไว้ว่า ฉันตอบจดหมาย ฉบับแรก ของคุณทันทีในคืนที่ได้รับ (วันอาทิตย์) เพียงแต่คุณไม่ได้รับมันจนถึงวันพุธ เพราะจดหมายถูกส่งออกไปในวันถัดมา นี่คือข้อเท็จจริงทั้งหมดที่เกิดขึ้น

ถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่ได้โกรธคุณเลยที่รัก เพราะฉันคิดว่านั่นเป็นเพียงความซื่อบื้อ หรือความรักที่จืดชืดไร้รสชาติ ซึ่งมันก็ไม่ต่างกันหรอกถ้าเราจะใช้ชีวิตด้วยกฎเกณฑ์ที่เป๊ะจนเกินไป ความสมบูรณ์แบบที่ตรงไปตรงมาแบบนั้นมันไม่มีเสน่ห์เอาเสียเลย เพราะความหลงใหลต่างหากที่ทำให้การกระทำของคนเราดูมีชีวิตชีวา

พอได้นึกถึงคุณ หัวใจของฉันก็โหยหาคุณขึ้นมาทันที แต่ไม่ใช่โหยหาใบหน้าตอนที่คุณกำลังบ้างานนะ ถึงแม้ฉันจะไม่ได้รังเกียจความมุ่งมั่นของคุณ ซึ่งมันทำให้ฉันนับถือคุณมากขึ้น หรือจะพูดให้ถูกคือมันเป็นสิ่งที่คุณเป็นอยู่แล้ว แต่ไม่ใช่แบบนั้น… ภาพที่ฉันเห็นตรงหน้าคือใบหน้าที่ซื่อตรงของคุณ พ่อทูนหัว… ใบหน้าที่ผ่อนคลายด้วยความอ่อนโยน แฝงความเหนื่อยใจเล็กน้อยจากความเอาแต่ใจของฉัน และดวงตาที่ทอประกายด้วยความเห็นอกเห็นใจ ในตอนนั้น ริมฝีปากของคุณช่างนุ่มนวลเหลือเกิน ฉันซบแก้มลงบนแก้มของคุณและลืมเลือนโลกทั้งใบไปเสียสิ้น ฉันไม่ได้ลืมที่จะเติมสีสันของความรักลงในภาพจำนี้ด้วยนะ ทั้งความระเรื่อของพวงแก้ม ซึ่งฉันเชื่อว่าตอนนี้แก้มของฉันเองก็คงกำลังร้อนผ่าวเช่นกัน ในขณะที่น้ำตาแห่งความสุขคลออยู่ที่เบ้าตา น้ำตานี้คงเป็นเพราะคุณเพียงคนเดียว หากไม่ใช่เพราะความซาบซึ้งใจที่มีต่อพระผู้สร้างที่ทำให้ฉันได้สัมผัสกับความสุขเช่นนี้… ฉันคงต้องหยุดพักสักครู่

ต้องบอกคุณไหมว่าหลังจากเขียนแบบนี้แล้วฉันรู้สึกสงบใจเพียงใด? ฉันไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ฉันกลับมั่นใจในความรักของคุณยามที่เราห่างกัน มากกว่าตอนที่อยู่ด้วยกันเสียอีก และฉันเชื่อว่าคุณต้องรักฉันแน่ๆ เพราะถ้าให้พูดจากใจจริง ฉันเชื่อว่าฉันคู่ควรกับความอ่อนโยนของคุณ เพราะฉันซื่อสัตย์ และมีความละเอียดอ่อนในความรู้สึกที่คุณสัมผัสและรับรู้ได้

รักคุณเสมอ
แมรี่