ตอนที่ 20: MARY.

แมรี่

พอรู้ตัวว่าถูกจับตามอง ฉันก็เลยบอกผู้หญิงใจดีสองคนนั้นไปตรงๆ ว่าฉันกำลังท้อง ใครจะจ้องมองยังไงก็ช่าง หรือจะให้ใครต่อใครทั้งโลกได้รับรู้ ฉันก็ไม่สนหรอก แต่ขอแค่ไม่ต้องทนฟังมุกตลกหยาบๆ ของคนบางคนก็พอ

เมื่อพิจารณาถึงความทุ่มเทและความกังวลที่ผู้หญิงต้องแบกรับเพื่อดูแลลูกก่อนจะลืมตาดูโลก ฉันจึงเชื่อว่าตาม สิทธิทางธรรมชาติ แล้ว ลูกควรเป็นของแม่ แต่พอผู้ชายก้าวเข้าสู่โลกภายนอก พวกเขากลับดูเหมือนจะสูญเสียความรู้สึกทุกอย่างไป เหลือไว้เพียงสัญชาตญาณพื้นฐานเพื่อการสืบพันธุ์เท่านั้น นี่หรือคือสิทธิพิเศษของผู้ที่มีเหตุผล? ขนาดพวกนก เวลาแม่ไก่คอยกกลูกให้ความอบอุ่น ตัวผู้ยังคอยอยู่เคียงข้างให้กำลังใจ แต่สำหรับผู้ชาย แค่ยอมลดตัวลงมามีลูกด้วย ก็คิดว่ามีสิทธิ์ในตัวเด็กคนนั้นแล้ว ผู้ชายนี่มันเผด็จการจริงๆ!

คุณอาจจะบอกฉันว่า ถ้าไม่มีฉัน คุณคงได้หัวเราะร่าเริงอยู่กับเพื่อนฝูงในลอนดอนไปแล้ว แต่สำหรับฉัน การมีความสัมพันธ์ทางสังคมแบบผิวเผินนั้นมันไม่เพียงพอ และฉันคงไม่เห็นค่าของการมีชีวิตที่ไร้หัวใจแบบนั้น เพราะการที่ฉันจะมีความสุขกับโลกใบนี้ได้ ฉันจำเป็นต้องมีความสัมพันธ์ที่ดีกับคุณก่อน

เช้าวันพฤหัสบดี [ปารีส, 2 มกราคม 1794]

เมื่อคืนฉันรู้สึกหดหู่มาก จนเกือบจะทะเลาะกับคุณเรื่องที่คุณดูร่าเริงเกินไป ซึ่งความร่าเริงนั้นคงทำให้คุณไม่รู้สึกทรมานเวลาที่เราต้องห่างกัน และทำไมฉันต้องพูดอ้อมค้อมด้วยล่ะ? ฉันโกรธที่คุณไม่แม้แต่จะเอ่ยถึงเรื่องนี้เลย ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณรักฉันราวกับเป็นเทพธิดา แต่ฉันอยากเป็นคนที่สำคัญและจำเป็นสำหรับคุณ ขอพระเจ้าคุ้มครองคุณด้วย!