ตอนที่ 12: MARY. – LETTER IV 3

แมรี

จดหมายฉบับที่ 4

เช้าวันศุกร์ [ปารีส, กันยายน 1793]

เมื่อวานมีผู้ชายคนหนึ่งแวะมาที่นี่เพื่อขอรับเงินตามตั๋วแลกเงิน ซึ่งคุณ — ได้แจ้งไว้ในจดหมายก่อนหน้านี้แล้ว พอเขาเห็นว่าคุณไม่อยู่บ้านและดูท่าทางจะผิดหวัง ฉันเลยส่งเขาไปหาคุณ — แทน ซึ่งหลังจากนั้นฉันก็ได้เจอเขาอีกครั้ง และเขาก็บอกว่าจัดการธุระทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว

เรื่องงานจบลงเพียงเท่านี้เถอะ ขอฉันเปลี่ยนมาคุยเรื่องที่เบากว่านี้หน่อยได้ไหม? คุณเป็นอย่างไรบ้าง? ในช่วงที่อากาศหม่นหมองแบบนี้ ใจของฉันเฝ้าติดตามคุณไปตลอดเส้นทาง เพราะเวลาที่ฉันต้องห่างจากคนที่รัก จินตนาการของฉันจะทำงานอย่างรุนแรง ราวกับว่าประสาทสัมผัสไม่เคยได้รับความสุขจากการได้อยู่ใกล้ชิด… ฉันเกือบจะใช้คำว่าการสัมผัสลูบไล้แล้ว แต่ทำไมจะพูดไม่ได้ล่ะ? ฉันค้นพบว่ามีเรื่องหนึ่งที่ฉันเหนือกว่าคุณ คือฉันสามารถหาแรงขับเคลื่อนให้ความรักในตัวคนเดิมได้ยาวนานกว่าคุณ โดยไม่ต้องฝืนใช้เหตุผลอะไรเลย สำหรับฉัน ทางไปสู่ความรู้สึกต้องผ่านทางหัวใจ แต่ขอโทษทีนะ ฉันคิดว่าสำหรับคุณมันอาจจะมีทางลัดที่เร็วกว่านั้น

ผู้ชายเก้าสิบเก้าในร้อยคนมักมองว่า ผู้หญิงต้องมีความโง่เขลาอยู่บ้างถึงจะดู piquante หรือพูดให้ดูดีก็คือ ดูมีเสน่ห์น่าดึงดูด และนอกเหนือจากความรู้สึกเห็นอกเห็นใจที่เกิดขึ้นชั่วครั้งชั่วคราวแล้ว น้อยคนนักที่จะแสวงหาความสุขจากการบ่มเพาะความรักที่ลึกซึ้งในหัวใจ สรุปสั้นๆ คือ เหตุผลหนึ่งที่ฉันอยากให้ผู้หญิงทุกคนฉลาดขึ้น ก็เพื่อให้พวกที่แสร้งโง่ไม่ใช้ความเขลาที่ดูน่ารักนั้น มาแย่งชิงดอกกุหลาบเพียงไม่กี่ดอกซึ่งเป็นสิ่งปลอบประโลมใจเพียงน้อยนิดบนเส้นทางชีวิตที่เต็มไปด้วยขวากหนาม ไปจากผู้หญิงที่มีความละเอียดอ่อนและไม่ทะเยอทะยาน

ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจู่ๆ ถึงคิดเรื่องนี้ขึ้นมา จะว่าไปก็คงเป็นเพราะความคิดเดียวที่ว่า การที่เราต้องแยกจากกันบ่อยๆ แบบนี้ อาจเป็นเรื่องจำเป็นที่จะช่วยกระตุ้นความรักของคุณให้ร้อนแรงขึ้น ช่วงนี้เราแยกจากกันตลอดเลยนะ เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! แล้วคุณก็จากไป… มุกตลกนี้ฟังดูเศร้าพิกล เพราะแม้ฉันจะเริ่มเขียนจดหมายด้วยความร่าเริง แต่ตอนนี้หยาดน้ำตาแห่งความเหงากลับคลออยู่ที่ตา ในขณะที่ความรักที่อบอุ่นในใจกระซิบว่า คุณคือหนึ่งในมนุษย์ที่ดีที่สุดในโลก ดังนั้น โปรดให้อภัยในความแปรปรวนของจิตใจที่เกือบจะ "คลุ้มคลั่งด้วยความกังวล" และ "บอบช้ำจากความรักที่โชคร้าย" และช่วยอดทนกับฉันอีก นิด เถอะนะ เมื่อเราได้ไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันในชนบท ฉันคงมีหน้าที่ต้องทำอีกมากมาย และหัวใจของฉันที่ตอนนี้กำลังสั่นไหวเพื่อหาความสงบ และถูกรบกวนด้วยอารมณ์ที่ปลุกความโศกเศร้าในอดีตให้ตื่นขึ้น จะได้เรียนรู้ที่จะพักพิงอยู่กับคุณ ด้วยศักดิ์ศรีที่คู่ควรกับตัวตนของคุณ และตัวฉันเองด้วย

ดูแลตัวเองด้วยนะ และรีบเขียนจดหมายกลับมาหาเด็กหญิงของคุณ (จะเติมคำว่า "ที่รัก" ด้วยก็ได้ถ้าคุณต้องการ) คนที่รักคุณอย่างจริงใจ และจะพยายามพิสูจน์ให้คุณเห็น ด้วยการทำตัวให้มีความสุขมากขึ้น