บทที่เจ็ดสิบหก

ในที่สุด ด้วยประสงค์แห่งทวยเทพ ข้าก็ได้กลายเป็นนายแห่งบ้าน และมีนายตัวจริงอยู่ใต้โอวทศของข้า จะมีอะไรเหลือให้เล่าอีกเล่า? ข้าได้รับแต่งตั้งให้เป็นทายาทร่วมกับซีซาร์ และได้รับมรดกมหาศาลของวุฒิสมาชิกท่านหนึ่ง แต่ทว่าไม่มีใครเคยพึงพอใจในสิ่งที่ตนมี ข้าจึงเริ่มลงทุนทำธุรกิจ ข้าจะไม่ปล่อยให้พวกท่านต้องลุ้นนานนัก ข้าต่อเรือห้าลำ บรรทุกไวน์ซึ่งในตอนนั้นมีค่าราวกับทองคำ แล้วส่งไปยังกรุงโรม พวกท่านคงคิดว่าข้าจงใจให้เป็นเช่นนั้น เพราะเรือทุกลำอับปางลงจนหมดสิ้น เรื่องนี้เป็นความจริงมิใช่เทพนิยาย และเทพเนปจูนก็กลืนกินเงินสามสิบล้านเซสเทอร์เซสไปในวันเดียว!

พวกท่านคงไม่คิดว่าข้าจะหมดไฟหรอกใช่ไหม? ให้ตายเถอะ ไม่เลย! สำหรับข้านั่นเป็นเพียงแค่การเรียกน้ำย่อย ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ข้าต่อเรือลำใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิม และสร้างให้แข็งแรงขึ้นด้วย เพื่อไม่ให้ใครมาว่าได้ว่าข้าไม่กล้าเสี่ยง พวกท่านก็รู้ว่าเรือลำใหญ่ย่อมหมายถึงการลงทุนที่สูง ข้าบรรทุกไวน์อีกครั้ง พร้อมด้วยเบคอน ถั่ว น้ำหอมจากเมืองคาปูอา และทาส ฟอร์ทูนาตาก็ทำสิ่งที่ถูกต้องในเรื่องนี้เช่นกัน นางขายเครื่องประดับทุกชิ้นรวมถึงเสื้อผ้าทั้งหมดที่มี แล้วยื่นทองหนึ่งร้อยเหรียญใส่มือข้า เงินจำนวนนั้นแหละคือทุนตั้งตัวของข้า เมื่อทวยเทพทรงประสงค์ สิ่งต่างๆ ก็สำเร็จได้โดยไว ข้าทำกำไรได้สิบล้านเซสเทอร์เซสจากการเดินเรือครั้งนั้นอย่างราบรื่น และกว้านซื้อที่ดินทั้งหมดที่เคยเป็นของนายข้าในทันที ข้าสร้างบ้านให้ตนเอง ซื้อปศุสัตว์มาขายต่อ และไม่ว่าข้าจะหยิบจับสิ่งใด สิ่งนั้นก็งอกเงยราวกับรวงผึ้ง ข้าเลิกเสี่ยงโชคเมื่อพบว่าตนมีรายได้มากกว่ารายได้ทั้งหมดของบ้านเกิดข้าเสียอีก ข้าเกษียณจากการทำธุรกิจและเริ่มหันมาสนับสนุนเหล่าทาสที่ได้รับอิสระ อันที่จริงข้าไม่เคยชอบการทำธุรกิจอยู่แล้ว และในขณะที่ข้าเตรียมจะเลิกราจากมันนั้นเอง

นักโหราศาสตร์ชาวกรีกนามว่าเซราปาได้บังเอิญเดินทางมายังอาณานิคมของเรา เขาแอบบอกข้อมูลบางอย่างแก่ข้าและแนะนำให้ข้าเลิกทำธุรกิจ เขาหยั่งรู้ความลับทั้งหมดของทวยเทพ บอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับตัวข้าที่ข้าเองก็ลืมเลือนไปแล้ว และอธิบายทุกสิ่งทุกอย่างให้ข้าฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วน เขารู้จักตัวตนของข้าทะลุปรุโปร่ง ขาดเพียงเรื่องเดียวคือเขาไม่ได้บอกว่าเมื่อวานข้ากินอะไรเป็นมื้อค่ำ พวกท่านคงคิดว่าเขาใช้ชีวิตอยู่กับข้ามาตลอดชีวิตเป็นแน่!