บทที่สี่สิบเก้า

ก่อนที่เขาจะพูดจนจบประโยค ถาดใบหนึ่งซึ่งมีหมูตัวเขื่องวางอยู่ก็ถูกนำมาวางบนโต๊ะจนเกือบเต็มพื้นที่ พวกเราเริ่มประหลาดใจในความรวดเร็วของการเตรียมอาหาร และสาบานกันว่าแม้แต่ไก่สักตัวก็คงไม่สามารถนำมาเสิร์ฟได้เร็วขนาดนี้ ยิ่งไปกว่านั้น หมูตัวนี้ดูจะตัวใหญ่กว่าหมูป่าตัวก่อนหน้าเสียอีก ทริมาลคิโอจ้องมองมันอย่างละเอียด แล้วจู่ๆ เขาก็ตะโกนลั่นว่า “บ้าจริง หมูตัวนี้ยังไม่ได้ควักไส้ออกใช่ไหม? ไม่สิ ไม่ได้ควักแน่ๆ สาบานต่อเทพเฮอร์คิวลิสเลย ไม่ได้ควัก! เรียกตัวพ่อครัวมา!

เรียกพ่อครัวเข้ามาที่นี่เดี๋ยวนี้!” เมื่อพ่อครัวผู้หน้าถอดสีมายืนอยู่ที่โต๊ะและยอมรับว่าเขาลืมควักไส้มันออก “ลืมงั้นรึ?” ทริมาลคิโอตะโกน “เจ้าคิดว่ามันเป็นแค่การลืมใส่พริกไทยกับยี่หร่านิดหน่อยอย่างนั้นรึ? ถอดเสื้อผ้ามันออกให้หมด!” พ่อครัวถูกจับเปลื้องผ้าโดยไม่ชักช้า และยืนก้มหน้าอยู่ระหว่างเพชฌฆาตสองคน พวกเราทุกคนเริ่มช่วยพูดแก้ตัวให้เขา โดยกล่าวว่า “เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ย่อมเกิดขึ้นได้เป็นครั้งคราว ขอท่านโปรดเมตตาปล่อยเขาไปเถิด หากเขาทำเช่นนี้อีกครั้ง พวกเราจะไม่มีใครพูดแก้ตัวแทนเขาแม้แต่คำเดียว”

แต่สำหรับข้า ข้ากลับโกรธจัดอย่างไม่มีความปรานี และอดไม่ได้ที่จะโน้มตัวไปหาอากาเมมนอนแล้วกระซิบที่ข้างหูว่า “เห็นได้ชัดว่าเจ้านี่สะเพร่าอย่างร้ายแรง ใช่หรือไม่? ใครจะไปลืมควักไส้หมูได้ลงคอ? หากเขาเสิร์ฟปลาให้ข้าในลักษณะนี้ ข้าจะไม่ปล่อยผ่านเด็ดขาด สาบานต่อเทพเฮอร์คิวลิสเลย ข้าไม่ยอมแน่” ทว่านั่นไม่ใช่ทางของทริมาลคิโอ ใบหน้าของเขาผ่อนคลายลงเป็นอารมณ์ดีแล้วกล่าวว่า “ในเมื่อเจ้าขี้ลืมถึงเพียงนี้ เจ้าก็จงควักไส้มันตรงนี้ต่อหน้าต่อตาพวกเราเลย!” พ่อครัวสวมเสื้อทูนิค คว้ามีดแล่เนื้อด้วยมือที่สั่นเทา แล้วกรีดท้องหมูหลายแห่ง ไส้กรอกและเครื่องในที่อัดแน่นอยู่ภายในก็ทะลักออกมาตามรอยแยกด้วยน้ำหนักของมันเองในทันที