บทที่หนึ่ง

(มันเนิ่นนานเหลือเกินนับตั้งแต่ที่ข้าพเจ้าสัญญาว่าจะเล่าเรื่องการผจญภัยให้พวกท่านฟัง ดังนั้นวันนี้ข้าพเจ้าจึงตัดสินใจที่จะรักษาสัญญา และเมื่อเห็นว่าเราได้มาพบกันโดยบังเอิญเช่นนี้ ข้าพเจ้าจึงไม่อยากให้เราสนทนากันเพียงแต่เรื่องวิชาการ แต่ขอให้เรื่องเล่าอันชาญฉลาดช่วยเติมความรื่นรมย์ให้กับการสนทนาอันเบิกบานของเราด้วย ฟาบริซิอุส เวียนโต ได้กล่าวไว้อย่างชาญฉลาดแล้วถึงความผิดพลาดที่กระทำในนามของศาสนา และแสดงให้เห็นว่าเหล่าปุโรหิตผู้ถูกขับเคลื่อนด้วยความคลั่งไคล้ในการพยากรณ์อย่างจอมปลอม กล้าที่จะตีความความลี้ลับซึ่งบ่อยครั้งความลี้ลับนั้นก็มีผลกับตัวพวกเขาเองเช่นกัน

แต่) เหล่านักวาทศิลป์ของเราถูกปีศาจฟิวรีส์อีกจำพวกหนึ่งทรมานอยู่หรือไร เมื่อพวกเขาคร่ำครวญว่า “ข้าได้รับบาดแผลเหล่านี้ขณะต่อสู้เพื่อเสรีภาพของสาธารณชน ข้าต้องสูญเสียดวงตานี้ไปเพื่อปกป้องพวกท่าน โปรดหาผู้นำทางที่จะพาข้าไปหาลูกๆ ของข้าด้วยเถิด ขาของข้าถูกตัดเอ็นจนไม่อาจพยุงกายขึ้นได้!” แม้แต่การแสดงบทวีรบุรุษเช่นนี้ก็ยังพอทนได้หากมันช่วยให้เส้นทางสู่ความมีวาทศิลป์นั้นง่ายขึ้น แต่ในความเป็นจริง ผลกำไรเพียงหนึ่งเดียวที่พวกเขาได้รับจากการปั่นป่วนเนื้อหาและความขัดแย้งของถ้อยคำอันว่างเปล่านี้ก็คือ เมื่อพวกเขาก้าวเข้าสู่ฟอรัม พวกเขาจะคิดว่าตนเองได้ถูกนำพาไปยังอีกโลกหนึ่ง และข้าพเจ้าเชื่อมั่นว่าโรงเรียนต่างๆ คือผู้ที่ต้องรับผิดชอบต่อความโง่เขลาอย่างร้ายแรงของคนหนุ่มสาว เพราะในโรงเรียนเหล่านั้น พวกเขาไม่ได้เห็นหรือได้ยินเรื่องราวของชีวิตประจำวันเลยแม้แต่น้อย

แต่กลับพบเพียงโจรสลัดที่ถูกล่ามโซ่อยู่บนชายฝั่ง ทรราชที่ขีดเขียนโองการสั่งให้ลูกชายตัดศีรษะบิดาของตนเอง คำตอบจากคำพยากรณ์ที่ส่งมาในช่วงเวลาแห่งโรคระบาดซึ่งสั่งให้สังเวยหญิงพรหมจรรย์สามคนหรือมากกว่านั้น ทุกถ้อยคำเปรียบเสมือนหยาดน้ำผึ้ง และทุกประโยคถูกโปรยด้วยเมล็ดฝิ่นและงา)