CXLVII

ความรักของข้าเป็นดั่งไข้ที่โหยหาไม่สิ้นสุด

ต่อสิ่งที่ยิ่งบ่มเพาะโรคร้ายให้เนิ่นนาน

หล่อเลี้ยงด้วยสิ่งที่รักษาความเจ็บป่วยไว้

เพื่อตอบสนองตัณหาอันแปรปรวนและขี้โรค

เหตุผลของข้า คือแพทย์ผู้รักษาความรัก

โกรธเกรี้ยวที่คำสั่งยาของตนไม่ถูกปฏิบัติตาม

จึงละทิ้งข้าไป และบัดนี้ข้าผู้สิ้นหวังจึงยอมรับว่า

ความปรารถนาคือความตาย ซึ่งโอสถมิอาจยับยั้ง

ข้าเกินเยียวยาแล้ว เมื่อเหตุผลเลิกใส่ใจ

และคลุ้มคลั่งด้วยความกระวนกระวายชั่วนิรันดร์

ความคิดและคำพูดของข้าเป็นดั่งคนวิกลจริต

ที่พร่ำเพ้อถึงความจริงอย่างเลื่อนลอยและว่างเปล่า

เพราะข้าเคยสาบานว่าเจ้าช่างงดงาม และคิดว่าเจ้าช่างสว่างไสว

แต่แท้จริงเจ้าดำมืดดั่งนรก และมืดมิดดั่งราตรี