CXXVII

ในกาลก่อน สีดำมิถูกนับว่านวลลออ หรือหากถูกนับ ก็มิได้ถูกขนานนามว่าความงาม แต่บัดนี้สีดำกลับเป็นทายาทผู้สืบทอดความงาม และความงามก็ถูกใส่ร้ายด้วยความอัปยศดั่งลูกนอกสมรส เพราะนับแต่ทุกมือได้เข้าครอบครองอำนาจแห่งธรรมชาติ ใช้ศิลปะอันจอมปลอมสร้างใบหน้าลวงเพื่อแต่งแต้มสิ่งที่อัปลักษณ์ให้ดูงาม ความงามอันบริสุทธิ์จึงไร้นาม ไร้ซึ่งศาลาอันศักดิ์สิทธิ์ หากไม่ถูกลบหลู่ ก็ต้องมีชีวิตอยู่อย่างเสื่อมเสีย ดังนั้น ดวงตาของนางผู้เป็นที่รักของข้าจึงดำขลับดั่งขนกา ดวงตาของนางช่างเหมาะสม และดูราวกับผู้ไว้อาลัยให้แก่บรรดาผู้ที่มิได้เกิดมานวลลออแต่กลับไร้ซึ่งความขาดแคลนในความงาม ผู้ซึ่งใส่ร้ายการสร้างสรรค์ด้วยการประเมินค่าอันจอมปลอม ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับไว้อาลัยได้อย่างงดงามสมกับความโศกเศร้า จนทุกลิ้นต่างกล่าวขานว่าความงามควรจะเป็นเช่นนี้