CXLIV

ข้ามีความรักสองสาย คือความปลอบประโลมและความสิ้นหวัง

ซึ่งประดุจวิญญาณสองดวงที่คอยกระซิบสั่งข้าเสมอ

ทูตสวรรค์ผู้ประเสริฐกว่าคือบุรุษผู้สง่างาม

ส่วนวิญญาณที่ชั่วร้ายกว่าคือสตรีผู้มีสีสันหม่นหมอง

เพื่อฉุดข้าลงนรกโดยเร็ว ปีศาจสาวของข้า

จึงล่อลวงทูตสวรรค์ผู้ประเสริฐให้ห่างจากข้างกายข้า

และปรารถนาจะทำให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ของข้ากลายเป็นปีศาจ

เกี้ยวพาราสีความบริสุทธิ์ของเขาด้วยความจองหองอันโสโครก

และไม่ว่าทูตสวรรค์ของข้าจะกลายเป็นปีศาจไปแล้วหรือไม่

ข้าอาจสงสัย แต่ไม่อาจบอกได้อย่างแน่ชัด

ทว่าเมื่อทั้งคู่ห่างจากข้า และต่างเข้าหาซึ่งกันและกัน

ข้าจึงเดาว่าทูตสวรรค์องค์หนึ่งคงอยู่ในนรกของอีกองค์หนึ่ง

แต่เรื่องนี้ข้าคงไม่มีวันรู้ ได้แต่มีชีวิตอยู่กับความสงสัย

จนกว่าปีศาจของข้าจะเผาทูตสวรรค์ผู้ดีงามให้มอดไหม้ไป