CXLI

โซเน็ตของเชกสเปียร์

วิลเลียม เชกสเปียร์

ด้วยสัตย์จริง ข้ามิได้รักเจ้าด้วยดวงตา

เพราะดวงตาคู่นี้มองเห็นข้อบกพร่องนับพันในตัวเจ้า

หากแต่เป็นหัวใจของข้าที่รักในสิ่งที่ดวงตาชิงชัง

ซึ่งแม้จะเห็นความจริงเพียงใด ก็ยังยินดีที่จะหลงใหล

หูของข้าก็มิได้รื่นรมย์กับท่วงทำนองจากลิ้นของเจ้า

สัมผัสอันอ่อนโยนก็มิได้โหยหาการแตะต้องอันต่ำต้อย

ทั้งรสและกลิ่นก็มิได้ปรารถนาจะถูกเชื้อเชิญ

สู่รสสัมผัสทางกามารมณ์ใดๆ กับเจ้าเพียงลำพัง

ทว่าทั้งปัญญาห้าประการและประสาทสัมผัสทั้งห้า

มิอาจห้ามปรามหัวใจโง่เขลาหนึ่งดวงให้เลิกรับใช้เจ้า

ผู้ซึ่งละทิ้งศักดิ์ศรีความเป็นชายโดยมิอาจต้านทาน

เพื่อยอมเป็นทาสและข้ารับใช้ผู้ต่ำต้อยแห่งหัวใจอันจองหองของเจ้า

เพียงแต่ข้าถือว่าความทุกข์ระทมนี้คือผลกำไร

ที่นางผู้ทำให้ข้าทำบาป ได้มอบความเจ็บปวดเป็นรางวัลแก่ข้า