CXXVIII

บ่อยครั้งเพียงใด เมื่อเจ้า ผู้เป็นดนตรีของข้า บรรเลงดนตรี บนไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่ส่งเสียงกังวานด้วยนิ้วอันอ่อนหวานของเจ้า ยามเจ้าขยับสายที่สอดประสานกันอย่างแผ่วเบาจนหูของข้าพร่าเลือน ข้าอดมิได้ที่จะริษยาเหล่าลิ่มไม้ที่กระโดดโลดเต้นอย่างว่องไว เพื่อจุมพิตส่วนในอันอ่อนนุ่มของฝ่ามือเจ้า ในขณะที่ริมฝีปากอันน่าสงสารของข้า ซึ่งควรจะเป็นผู้เก็บเกี่ยวผลผลิตนั้น กลับต้องยืนขัดเขินอยู่ต่อหน้าความอาจหาญของไม้ชิ้นนั้นด้วยน้ำมือเจ้า หากริมฝีปากข้าถูกสัมผัสเย้าแหย่เช่นนั้น พวกมันคงยอมแลกสถานะและตำแหน่งกับเศษไม้ที่เริงระบำเหล่านั้น ที่ซึ่งนิ้วมือของเจ้าก้าวย่างผ่านอย่างแผ่วเบา ทำให้ไม้ที่ตายแล้วได้รับพรยิ่งกว่าริมฝีปากที่มีชีวิต ในเมื่อลิ่มไม้ที่โอหังเหล่านั้นมีความสุขถึงเพียงนี้ จงมอบนิ้วมือของเจ้าให้พวกมัน และมอบริมฝีปากของเจ้าให้ข้าจุมพิตเถิด