ตอนที่ 15

จดหมายฉบับที่ 6

_เช้าวันศุกร์ [ปารีส, ธันวาคม 1793]_

ฉันยินดีที่ได้พบว่าคนอื่นก็สามารถไร้เหตุผลได้เช่นเดียวกับฉัน—ขอให้เธอรู้เถิดว่า ฉันตอบจดหมายฉบับแรกของเธอในคืนที่ได้รับทันที (วันอาทิตย์) แม้ว่าเธอจะไม่ได้รับมันจนกระทั่งวันพุธ เพราะฉันไม่ได้ส่งออกไปจนถึงวันถัดมา—นี่คือคำอธิบายที่ครบถ้วน สัตย์จริง และละเอียดถี่ถ้วนแล้ว—

ทว่าฉันมิได้โกรธเคืองเธอเลย ยอดรัก เพราะฉันคิดว่านั่นเป็นข้อพิสูจน์ถึงความเขลา และความรักที่จืดชืดราวกับน้ำผสมนม ซึ่งให้ผลไม่ต่างกันเมื่ออารมณ์ถูกกำกับด้วยไม้ฉากและวงเวียน—ความเท่าเทียมที่เป็นเส้นตรงเช่นนี้ไม่มีความงดงามทางศิลปะเลย และความหลงใหลต่างหากที่มักจะมอบความสง่างามให้แก่การกระทำ

ในยามนี้ ความทรงจำทำให้หัวใจของฉันผูกพันกับเธอ หากแต่ไม่ใช่ผูกพันกับใบหน้าที่มุ่งแต่จะหาเงินของเธอ แม้ว่าฉันจะไม่สามารถขุ่นเคืองต่อความพยายามซึ่งเพิ่มพูนความนับถือที่ฉันมีต่อเธอ หรือจะพูดให้ถูกคือเป็นสิ่งที่ฉันคาดหวังจากนิสัยของเธออยู่แล้ว—หามิได้ ฉันเห็นใบหน้าที่ซื่อตรงของเธออยู่ตรงหน้า—ผ่อนคลายด้วยความอ่อนโยน บาดเจ็บเพียงเล็กน้อย—เล็กน้อยเหลือเกิน—ด้วยความเอาแต่ใจของฉัน และดวงตาของเธอที่ทอประกายด้วยความเห็นอกเห็นใจ—เมื่อนั้นริมฝีปากของเธอช่างรู้สึกนุ่มนวลยิ่งกว่าความนุ่มนวลใด—และฉันซบแก้มลงบนแก้มของเธอ ลืมเลือนโลกทั้งใบ—ฉันมิได้ละเลยที่จะเติมสีสันแห่งความรักลงในภาพวาดนี้—ประกายสีกุหลาบ และฉันเชื่อว่าจินตนาการได้ระบายสีนั้นลงบนแก้มของฉันด้วย เพราะฉันรู้สึกว่ามันกำลังร้อนผ่าว ในขณะที่หยาดน้ำตาอันแสนหวานสั่นระริกอยู่ในดวงตา ซึ่งคงจะเป็นน้ำตาเพื่อเธอเพียงผู้เดียว หากมิใช่เพราะความซาบซึ้งที่ส่งถึงพระผู้สร้างธรรมชาติ ผู้ทรงทำให้ฉันมีชีวิตชีวาต่อความสุขเช่นนี้ ซึ่งได้มอบความอบอุ่นยิ่งขึ้นให้แก่ความรู้สึกที่แบ่งปันกัน—ฉันต้องหยุดพักสักครู่

จำเป็นต้องบอกเธอหรือไม่ว่าฉันรู้สึกสงบลงหลังจากเขียนเช่นนี้?—ฉันไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด แต่ฉันมีความมั่นใจในความรักของเธอในยามที่ห่างไกล มากกว่ายามที่อยู่ต่อหน้าเสียอีก มิหนำซ้ำ ฉันคิดว่าเธอต้องรักฉันแน่ เพราะขอให้ฉันได้กล่าวจากความจริงใจในหัวใจว่า ฉันเชื่อว่าฉันสมควรได้รับความอ่อนโยนจากเธอ เพราะฉันซื่อสัตย์ และมีความละเอียดอ่อนในความรู้สึกในระดับที่เธอมองเห็นและสัมผัสได้

รักเธออย่างจริงใจ
แมรี่