ตอนที่ 11

จดหมายฉบับที่ 3

_เช้าวันพุธ [ปารีส, สิงหาคม 1793]_

แม่สาวน้อยที่รัก เจ้ามักจะตำหนิข้าอยู่บ่อยครั้ง แต่คราวนี้เจ้าคงต้องเอ่ยชมเสียแล้ว หากเจ้ารู้ว่าข้าเอาใจใส่ —- เพียงใดนับแต่มาถึงปารีส อย่างไรก็ดี ข้าจะไม่รบกวนเจ้าด้วยการเล่ารายละเอียดเหล่านั้น เพราะข้าปรารถนาจะเห็นดวงตาของเจ้าเอ่ยชมข้า และมิลตันก็ได้แนะไว้ว่า ในระหว่างการบอกเล่าเช่นนั้น มักมีการขัดจังหวะที่นำมาซึ่งความอิ่มเอมใจ เมื่อน้ำผึ้งที่หยดจากริมฝีปากมิได้เป็นเพียงถ้อยคำ

ทว่า ข้าจะไม่ (ขอข้าบอกเจ้าก่อนที่คนพวกนี้จะเข้ามา บังคับให้ข้าต้องรีบเขียนจดหมายให้จบๆ ไป) พอใจเพียงจุมพิตตามหน้าที่—เจ้า _ต้อง_ ยินดีที่ได้พบข้า—เพราะเจ้ามีความสุข—มิเช่นนั้น ข้าจะไปมอบความรักให้แก่ _วิญญาณ_ ของมิราโบ ผู้ซึ่งหัวใจของข้าหวนคำนึงถึงอยู่เสมอ ในขณะที่ข้ากำลังสนทนากับมาดาม —- ผู้ซึ่งพยายามบอกข้าอย่างหนักแน่นว่า หัวใจของข้านั้นจะมีความอบอุ่นเพียงพอที่จะรักเสมอ ไม่ว่าข้าจะยินยอมหรือไม่ก็ตาม แม้ว่าข้าจะเคารพในหลักการอย่างสูงเพียงใดก็ตาม —-

มิใช่ว่าข้าคิดว่ามิราโบไร้ซึ่งหลักการโดยสิ้นเชิง—ห่างไกลจากจุดนั้นนัก—และหากข้ามิได้เริ่มสร้างทฤษฎีใหม่เกี่ยวกับบุรุษ ข้าคงจะ _จินตนาการ_ ไปด้วยความทะนงในใจว่า _ข้า_ สามารถสร้างบางสิ่งจาก —- ของเขาได้—เพราะมันประกอบขึ้นจากวัตถุดิบเช่นนั้น—ชู่ว์! พวกเขามากันแล้ว—และความรักก็โบยบินหายไปในชั่วพริบตา ทิ้งรอยปัดจากปีกเพียงเล็กน้อยไว้บนแก้มอันซีดเซียวของข้า

ข้าหวังว่าจะได้พบดร. —- ในเช้านี้ ข้ากำลังจะไปที่บ้านของนาย —- เพื่อรอพบเขา —- และคนอื่นๆ ได้รับเชิญมารับประทานอาหารค่ำกับเราในวันนี้ และวันพรุ่งนี้ข้าจะใช้เวลาทั้งวันกับ —-

พรุ่งนี้ข้าคงไม่สามารถกลับไปยัง —- ได้ แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะข้าต้องใช้รถม้า เนื่องจากมีหนังสือหลายเล่มที่ข้าต้องการนำติดตัวไปด้วยในทันที—ถ้าเช่นนั้น วันศุกร์ข้าจะรอให้เจ้ามารับประทานอาหารค่ำกับข้า—และหากเจ้ามาถึงก่อนมื้อค่ำเล็กน้อย เนื่องจากเราไม่ได้พบกันเสียนาน เจ้าจะไม่ถูกดุเด็ดขาด

รักเจ้าเสมอ