ตอนที่ 5: IV. (part 2)

“พูดสั้นๆ เลยนะคะ” เธอถามอย่างหมดความอดทน “สิ่งนี้คืออะไรกันแน่”

“สั้นๆ เลยครับคุณผู้หญิง” คุณเดลาเมนตอบ “มันก็แค่เศษกระดาษไร้ค่าครับ”

“เขา ไม่ได้ แต่งงานงั้นหรือ”

“เขา ไม่ได้ แต่งงานครับ”

เลดี้เจนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมองมิสซิสแวนบอโรที่ยืนเงียบอยู่ข้างกาย และทันทีที่เห็น เธอก็ผงะถอยหลังด้วยความหวาดกลัว “พาฉันออกไปที!” เธอร้องลั่น พลางถดตัวหนีใบหน้าที่ดูสยดสยองและดวงตาคู่โตเป็นประกายที่จ้องมองมาด้วยความทุกข์ทรมานอย่างที่สุด “พาฉันออกไป! ผู้หญิงคนนั้นจะฆ่าฉัน!”

คุณแวนบอโรประคองแขนเธอแล้วพาเดินออกไปทางประตู ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัดขณะที่เขานำทางเธอออกไป สายตาของภรรยาผู้ถูกทอดทิ้งจ้องมองตามหลังทั้งคู่ไปทีละก้าวด้วยแววตาที่น่าสะพรึงกลัวแบบเดิม จนกระทั่งประตูบานนั้นปิดลงและตัดขาดพวกเขาออกจากกัน ทนายความที่ถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังกับหญิงสาวผู้ถูกปฏิเสธและทอดทิ้ง วางใบรับรองที่ไร้ประโยชน์นั้นลงบนโต๊ะอย่างเงียบเชียบ เธอเหลือบมองเขาและมองกระดาษแผ่นนั้น ก่อนจะหมดสติล้มลงแทบเท้าเขาโดยไม่มีเสียงร้องเตือนหรือพยายามจะพยุงตัวไว้เลย

เขาประคองเธอขึ้นจากพื้นมาวางบนโซฟา แล้วรอคอยดูว่าคุณแวนบอโรจะย้อนกลับมาหรือไม่ เมื่อมองใบหน้าที่งดงาม—ซึ่งยังคงงดงามแม้ในยามสิ้นสติ—เขายอมรับกับตัวเองว่าเรื่องนี้มันช่างโหดร้ายสำหรับเธอเหลือเกิน ใช่ ทนายความหนุ่มผู้ทะเยอทะยานยอมรับในแบบฉบับที่เก็บงำความรู้สึกของเขาว่า เรื่องนี้มันช่างใจร้ายกับเธอจริงๆ

แต่กฎหมายให้ความชอบธรรมกับเรื่องนี้ ในกรณีนี้ไม่มีข้อสงสัยใดๆ กฎหมายยืนยันว่าถูกต้องแล้ว

เสียงฝีเท้าขบวนม้าและเสียงล้อรถบดถนนดังขึ้นจากด้านนอก รถม้าของเลดี้เจนกำลังเคลื่อนตัวจากไป แล้วสามีจะกลับมาไหม? (เห็นได้ชัดว่าความเคยชินนั้นน่ากลัวเพียงใด แม้แต่คุณเดลาเมนเองก็ยังเผลอคิดถึงเขาในฐานะสามีโดยอัตโนมัติ ทั้งที่กฎหมายและข้อเท็จจริงยืนยันเป็นอย่างอื่น!)

ไม่เลย เวลาผ่านไปหลายนาที ก็ไม่มีวี่แววว่าสามีจะกลับมา

การปล่อยให้เกิดเรื่องอื้อฉาวในบ้านไม่ใช่เรื่องฉลาด และเขาก็ไม่อยากให้พวกคนรับใช้มาเห็นเหตุการณ์นี้ (ซึ่งเขาต้องรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว) แต่เธอก็ยังคงนอนหมดสติอยู่ตรงนั้น ลมเย็นยามเย็นพัดผ่านหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ พัดให้ริบบิ้นบนหมวกลูกไม้ปลิวไสว และพัดปอยผมเล็กๆ ที่หลุดลุ่ยให้ระลงมาที่ลำคอ เธอยังคงนอนอยู่ตรงนั้น—ภรรยาผู้เคยรักเขา และแม่ของลูกเขา—นอนอยู่อย่างนั้น

เขายื่นมือออกไปหมายจะกดกริ่งเรียกคนมาช่วย

แต่ในวินาทีนั้นเอง ความเงียบสงบของเย็นวันฤดูร้อนก็ถูกทำลายลงอีกครั้ง เขาชะงักมือค้างไว้เหนือปุ่มกริ่ง เสียงจากด้านนอกดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ มันคือเสียงฝีเท้าขบวนม้าและเสียงล้อรถบดถนนที่เคลื่อนที่เข้ามาอย่างรวดเร็วและหยุดลงที่หน้าบ้าน

เลดี้เจนกลับมาหรือ?

หรือว่าสามีจะกลับมา?

เสียงกริ่งดังสนั่น ประตูบ้านถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว ตามด้วยเสียงส่ายของชุดกระโปรงสตรีที่ดังแว่วมาจากโถงทางเดิน ประตูห้องเปิดออก และผู้หญิงคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น—เธอมาเพียงลำพัง ไม่ใช่เลดี้เจน แต่เป็นคนแปลกหน้า ผู้หญิงที่อายุมากกว่าเลดี้เจนหลายปี ในเวลาปกติเธออาจดูเป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง แต่ในตอนนี้เธอดูเกือบจะงดงาม ด้วยความสุขที่เปี่ยมล้นซึ่งฉายชัดอยู่บนใบหน้า

เธอเห็นร่างที่นอนอยู่บนโซฟา จึงวิ่งเข้าไปหาพร้อมเสียงร้อง—เป็นทั้งเสียงแห่งการจำได้และเสียงแห่งความตระหนกในคราวเดียวกัน เธอก้มลงคุกเข่า ประคองศีรษะที่ไร้เรี่ยวแรงนั้นมาซบที่อก และจุมพิตแก้มขาวซีดนั้นด้วยความรักถนอมดั่งพี่น้อง

“โอ้ ยอดรักของฉัน!” เธอเอ่ย “เรากลับมาพบกันอีกครั้งแบบนี้หรือนี่”

ใช่แล้ว หลังจากเวลาหลายปีที่ผ่านพ้นนับตั้งแต่การจากลาในห้องพักบนเรือ ในที่สุดเพื่อนร่วมโรงเรียนทั้งสองก็ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง

ภาคที่สอง

กาลเวลาที่เคลื่อนคล้อย