องก์ที่ห้า

ฉากที่หนึ่ง

(ค่ายทหาร)

(เอ็ดมันด์ รีแกน ขุนนาง และทหาร)

เอ็ดมันด์ (กล่าวกับขุนนาง)

จงไปสืบดูว่าดุ๊กยังคงยึดมั่นในคำตัดสินครั้งสุดท้ายของเขา หรือว่าในระหว่างนี้มีสิ่งใดทำให้เขาเปลี่ยนใจไปเลือกทางอื่นหรือไม่? เขาเป็นคนโลเลยิ่งนัก และมักจะรังเกียจสิ่งที่เขาเคยพึงพอใจในชั่วขณะก่อนหน้า จงนำคำตอบที่แน่ชัดมาให้ข้า

(ขุนนางออกไป)

รีแกน

สามีของน้องสาวข้ากำลังเดินไปสู่ความพินาศอย่างแน่นอน

เอ็ดมันด์

เป็นไปได้ครับ คุณผู้หญิง

รีแกน

เอาละ ท่านลอร์ดผู้เป็นที่รักของข้า ท่านย่อมรู้ถึงความเสน่หาที่ข้ามีต่อท่าน บอกข้าตามตรงเถิด ท่านไม่ได้รักน้องสาวของข้าใช่หรือไม่?

เอ็ดมันด์

รักตามหน้าที่ครับ

รีแกน

แต่ท่านไม่เคย—*

เอ็ดมันด์

ไม่เลยครับ ข้าขอเอาเกียรติเป็นประกัน ท่านผู้หญิง

รีแกน

ข้าคงทนนางต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว ท่านลอร์ดที่รักของข้า โปรดอย่าได้มีความสนิทสนมกับนางอีกเลย

เอ็ดมันด์

อย่าได้กังวลไปเลยครับ ทั้งนางและดยุกผู้เป็นสามี

(ดยุกแห่งอัลบานี โกเนริล และเหล่าทหาร ปรากฏตัวขึ้น)

โกเนริล (รำพึงกับตนเอง)

ข้ายอมพ่ายแพ้ในศึกครั้งนี้เสียดีกว่า หากต้องยอมให้พี่สาวผู้นี้พรากเขาไปจากข้า

อัลบานี

ข้ายินดีเหลือเกินที่ได้พบเจ้า น้องสาวที่รักของข้า ท่านครับ ตามที่ข้าได้ยินมา องค์กษัตริย์เสด็จมาถึงที่ประทับของพระธิดาแล้ว พร้อมด้วยผู้ติดตามอีกจำนวนมาก ซึ่งความเข้มงวดในมาตรการของเราทำให้พวกเขาจำเป็นต้องเข้าข้างอีกฝ่าย หากข้ามิอาจเป็นบุรุษผู้ซื่อสัตย์ได้ ข้าก็คงมิอาจเป็นผู้กล้าหาญได้เช่นกัน ฝรั่งเศสกำลังยกทัพบุกรุกดินแดนของเรา ดังนั้นจึงเป็นเรื่องสมควรที่เราจะต้องขับไล่พวกเขาออกไป ทว่าเขากำลังดำเนินคดีให้องค์กษัตริย์และผู้อื่น ซึ่งข้าเกรงว่าคงถูกปลุกปั่นให้ต่อต้านเราด้วยเหตุผลที่ชอบธรรมและสำคัญยิ่ง

เอ็ดมันด์

ท่านลอร์ด ท่านช่างตรัสได้อย่างสูงส่งยิ่งนัก

รีแกน

นั่นคือการพิจารณาแบบใดกัน?

โกเนริล

ให้เราหันมาสามัคคีกันต่อสู้กับศัตรูเถิด เรื่องความขัดแย้งในครอบครัวและเรื่องส่วนตัวนั้น มิใช่เวลาที่จะมาพูดถึงในตอนนี้

เอ็ดมันด์

ข้าจะไปรอรับใช้ท่านทั้งสองที่กระโจมในทันทีครับ

อัลบานี

เราจะปรึกษาหารือกับเหล่านักรบอาวุโสที่นั่นว่าควรจะดำเนินการอย่างไรต่อไป

รีแกน

พี่สาว ท่านจะไปกับเราด้วยใช่ไหม?

โกเนริล

ไม่

รีแกน

เช่นนั้นคงไม่เหมาะสมนัก ข้าขอร้องล่ะ ไปกับเราเถิด

โกเนริล

โอ้ ข้าเข้าใจปริศนานี้แล้ว ข้าจะไปด้วย

ฉากที่สอง

(ขณะที่พวกเขากำลังเดินออกไป เอ็ดการ์ในชุดปลอมตัวปรากฏตัวขึ้น)

เอ็ดการ์ (กล่าวกับอัลบานี)

หากท่านเคยสนทนากับชายผู้ต่ำต้อยเช่นนี้ โปรดฟังข้าสักคำหนึ่งเถิด

อัลบานี (กล่าวกับคนอื่นๆ)

เดี๋ยวข้าจะตามพวกเจ้าไป

(กล่าวกับเอ็ดการ์)

ว่ามา!

(เอ็ดมันด์ รีแกน โกเนริล และผู้ติดตาม เดินออกไป)

เอ็ดการ์

ก่อนที่ท่านจะเริ่มการปะทะ โปรดเปิดจดหมายฉบับนี้ หากชัยชนะตกเป็นของท่าน โปรดให้เสียงแตรเรียกตัวผู้ที่นำจดหมายนี้มา แม้ข้าจะดูน่าเวทนาเพียงใด แต่ข้าสามารถจัดหาอัศวินมาหนึ่งนายเพื่อพิสูจน์ในสิ่งที่กล่าวไว้ในนี้ หากท่านพ่ายแพ้ ธุระของท่านในโลกนี้ก็คงสิ้นสุดลง และแผนการของผู้มุ่งร้ายย่อมสูญสิ้นไป ขอให้โชคลาภจงสถิตอยู่กับท่าน!

อัลบานี

จงรออยู่ตรงนี้จนกว่าข้าจะอ่านจดหมายจบ

เอ็ดการ์

ข้าถูกสั่งห้ามไว้ หากถึงเวลาที่จำเป็น โปรดให้พนักงานประกาศเรียกตัวข้า แล้วข้าจะปรากฏตัวอีกครั้ง

(เดินออกไป)

อัลบานี

ขอให้โชคดีเถิด ข้าจะตรวจดูจดหมายฉบับนี้ (เอ็ดมันด์กลับมา)

เอ็ดมันด์

ศัตรูปรากฏตัวแล้วครับท่านลอร์ด โปรดสั่งให้กองทัพเคลื่อนพลเถิด แม้จะใช้ความระมัดระวังเพียงใด แต่กำลังที่แท้จริงของพวกเขานั้นยากจะหยั่งรู้ ทว่าการปรากฏตัวของท่านในตอนนี้คือสิ่งที่จำเป็นที่สุดครับ

อัลบานี

เราจงเผชิญหน้ากับกาลเวลาเถิด

(เดินออกไป)

ฉากที่สาม

เอ็ดมันด์

ข้าได้สาบานรักกับพี่น้องทั้งสองคน แต่ละคนต่างริษยากันยิ่งกว่าผู้ถูกงูกัดริษยาต่องู ข้าควรจะเลือกใครดี? ทั้งคู่? คนเดียว? หรือไม่เลือกเลยสักคน? หากทั้งสองยังมีชีวิตอยู่ ข้าก็ไม่อาจเสพสุขกับใครได้เลย หากข้าเลือกหญิงม่าย โกเนริลคงจะโกรธแค้นจนเสียสติ และตราบใดที่สามีของนางยังมีชีวิตอยู่ ข้าคงยากที่จะดำเนินตามแผนการของตนได้ เอาเถิด เช่นนั้นเรายังจำเป็นต้องอาศัยบารมีของเขาในการศึกครั้งนี้ เมื่อการศึกสิ้นสุดลง ใครที่ปรารถนาจะพ้นจากเขา ก็จงดูเถิดว่าจะครอบครองเขาได้อย่างไร

ส่วนเรื่องความเมตตาที่เขามีต่อเลียร์และคอร์เดเลีย หากทั้งสองตกอยู่ในเงื้อมมือเรา พวกเขาจะไม่มีวันได้รับสิ่งนั้น เพราะผลประโยชน์ของข้าคือการกำจัด ไม่ใช่การโอบอุ้ม

(เดินออกไป)

ฉากที่สี่

(เสียงอื้ออึงและเสียงแตรดังขึ้นหลังเวที)

(เลียร์ คอร์เดเลีย และเหล่าทหาร เดินผ่านฉากพร้อมเสียงกลองและธงทิว แล้วเดินจากไป)

(เอ็ดการ์และกลอสเตอร์ปรากฏตัว)

เอ็ดการ์

ท่านพ่อ พักผ่อนใต้ร่มไม้ที่แสนร่มรื่นนี้เถิด และขอพรให้ความยุติธรรมได้รับชัยชนะ ข้าจะกลับมาพร้อมกับข่าวอันน่ายินดี มิเช่นนั้นข้าคงมิได้กลับมาอีกเลย

กลอสเตอร์

ขอพระเจ้าคุ้มครองเจ้าเถิด ลูกรัก

(เอ็ดการ์เดินออกไป)

(เสียงแตร เสียงการต่อสู้ และเสียงการถอยทัพดังขึ้นหลังเวที)

(เอ็ดการ์ปรากฏตัวอีกครั้ง)

เอ็ดการ์

หนีกันเถิดท่านผู้เฒ่า ส่งมือให้ข้า เราต้องหนีไปเสีย กษัตริย์เลียร์พ่ายแพ้แล้ว ทั้งพระองค์และพระธิดาถูกจับเป็นเชลย ส่งมือมาเถิด มาเร็ว!

กลอสเตอร์

ไม่ไปแล้วลูกรัก ข้าจะเน่าเปื่อยตายอยู่ที่นี่ หรือที่ไหนๆ ก็มีค่าเท่ากัน

เอ็ดการ์

อะไรกัน? ท่านจมอยู่ในความโศกเศร้าอีกแล้วหรือ? มนุษย์เราย่อมต้องรอคอยเวลาตามธรรมชาติเมื่อต้องจากโลกนี้ไป เช่นเดียวกับยามที่ลืมตาดูโลก ทั้งสองคราต้องรอจนถึงเวลาที่สุกงอม มากับข้าเถิด

กลอสเตอร์

เจ้าพูดถูกแท้ๆ

(ทั้งสองเดินออกไป)