จดหมายฉบับที่ 20.—เล่ม 1

ข้าพเจ้าคิดว่า โอ้! เจ้าหนังสือผู้โง่เขลาและหลงตน

ข้าพเจ้าเห็นเจ้าทอดถอนใจด้วยความปรารถนา

ไปยังที่ซึ่งชื่อเสียงถูกสร้างและถูกทำลาย

ในแถวอันเลื่องชื่อที่เรียกว่า พาทเทอร์นอสเตอร์

ด้วยความขุ่นเคืองที่พบว่าผลงานผสมผสานอันล้ำค่าของเจ้า

ถูกฝังอยู่ในแฟ้มเอกสารที่ไม่มีใครเปิดอ่าน

เจ้าจึงดูแคลนกุญแจและแม่กุญแจที่ระแวดระวัง

และโหยหาที่จะเห็นตนเองถูกเข้าเล่มอย่างดีและปิดทอง

วางเด่นหราอยู่ในตู้กระจก

ของร้านสต็อกเดล ฮุกแฮม หรือเดเบรตต์

จงไปเถิด และก้าวข้ามพรมแดนอันตรายนั้นไป

ที่ซึ่งไม่มีหนังสือเล่มใดสามารถหวนคืนกลับมาได้

และเมื่อเจ้าพบว่า ตนถูกตัดสิน ถูกเหยียดหยาม

ถูกละเลย ถูกตำหนิ และถูกวิพากษ์วิจารณ์

คำด่าทอจากทุกคนที่อ่านเจ้าจะพรั่งพรูลงมา

(หากว่ามีผู้ใดอ่านเจ้าบ้าง)

เจ้าจะทอดถอนใจให้กับความโง่เขลาของตนอย่างแสนสาหัส

และจะโหยหาข้าพเจ้า โหยหาบ้าน และความสงบ

ในตอนนี้ ข้าพเจ้าขอสวมบทบาทเป็นหมอดู

และขอพยากรณ์โชคชะตาในอนาคตของเจ้าดังนี้—

ทันทีที่ความแปลกใหม่ของเจ้าหมดสิ้นไป

และเจ้ามิใช่สิ่งของที่เยาว์วัยและใหม่เอี่ยมอีกต่อไป

เจ้าจะถูกโยนทิ้งไว้ในมุมมืดที่สกปรกบางแห่ง

ขึ้นราด้วยความชื้น และเต็มไปด้วยหยากไย่

หน้ากระดาษของเจ้าจะตกเป็นเหยื่อของตัวหนังสือ

หรือถูกส่งไปยังร้านขายเทียน

และถูกกำหนดให้ต้องเผชิญกับความอัปยศต่อสาธารณะ

ด้วยการถูกนำไปรองก้นหีบ หรือใช้ห่อเทียน!

แต่หากเจ้าได้รับความชื่นชม

และมีใครบางคนเกิดความนึกคิด

ที่จะถามถึงข้าพเจ้าและสถานะของข้าพเจ้า

ตามครรลองของการสนทนา

จงบอกผู้ถามนั้นว่า ข้าพเจ้าเป็นผู้หนึ่ง

ที่มิได้ยากจนข้นแค้น และมิได้ร่ำรวยมหาศาล

มีความปรารถนารุนแรง มีนิสัยวู่วาม

รูปลักษณ์ไร้สง่าราศี และมีร่างกายเตี้ยแคระ

มีคนเพียงน้อยนิดที่ยอมรับ และข้าพเจ้าก็ยอมรับคนเพียงน้อยนิด

สุดโต่งทั้งในการเกลียดและการรัก

ชิงชังทุกคนที่ข้าพเจ้าไม่ชอบ

เทิดทูนผู้ที่ถูกใจข้าพเจ้า

ไม่เคยใช้เวลานานในการตัดสินใจ

และส่วนใหญ่ก็ตัดสินใจผิดพลาด

มั่นคงในมิตรภาพ แต่ยังคงเชื่อว่า

ผู้อื่นนั้นทรยศและหลอกลวง

และคิดว่าในยุคสมัยปัจจุบันนี้

มิตรภาพเป็นเพียงภาพลวงตาอันบริสุทธิ์

ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดจะมีความโกรธแค้นรุนแรงไปกว่านี้

ทิฐิ ดื้อรั้น และไม่รู้จักให้อภัย

ทว่าสำหรับผู้ที่แสดงความเมตตา

ข้าพเจ้าพร้อมจะฝ่ากองไฟและควันไฟเพื่อพวกเขา

อีกครั้ง หากมีการถามถึงหน้ากระดาษของเจ้าว่า

“ขอถามเถิด ผู้เขียนเล่มนี้อายุเท่าใด?”

ข้อบกพร่องของเจ้าจะทำให้เห็นได้อย่างชัดแจ้ง

ว่าข้าพเจ้าแทบจะยังไม่ถึงวัยยี่สิบปี

ซึ่งผ่านพ้นไปแล้ว ผู้อ่านที่ใจดี ข้าพเจ้าขอรับรอง

ในขณะที่บัลลังก์ของอังกฤษยังคงอยู่ในรัชสมัยของพระเจ้าจอร์จ

พระเจ้าเฮนรีที่ 3

เอาละ ตอนนี้เจ้าจง…

จงก้าวไปตามวิถีอันตรากตรำ:

จงไปเถิด ยอดดวงใจข้า! ลาก่อน หนังสือที่รัก!

เอ็ม. จี. แอล.

เมืองเฮก,

28 ตุลาคม 1794.

คำชี้แจง

แนวคิดแรกเริ่มของนวนิยายเรื่องนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากเรื่องราวของ ซันตอน บาร์ซิซา ที่ปรากฏในหนังสือ เดอะ การ์เดียน—ส่วนเรื่อง แม่ชีผู้หลั่งเลือด เป็นตำนานที่ยังคงเชื่อถือกันในหลายพื้นที่ของเยอรมนี และมีผู้บอกข้าพเจ้าว่า ซากปรักหักพังของปราสาทเลาเอนสไตน์ ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นสถานที่ที่นางสิงสถิตอยู่นั้น ยังคงสามารถพบเห็นได้บริเวณชายแดนของทูริงเกีย—สำหรับเรื่อง ราชาแห่งวารี ตั้งแต่บทที่สามถึงบทที่สิบสอง เป็นส่วนหนึ่งของเพลงพื้นบ้านเดนมาร์กฉบับดั้งเดิม—และเรื่อง เบเลอร์มากับดูรันดาร์เต แปลมาจากบทกวีบางตอนที่พบในชุดรวมบทกวีสเปนโบราณ ซึ่งมีเพลงยอดนิยมเรื่อง กายเฟรอสกับเมเลซินดรา ที่ถูกกล่าวถึงในเรื่องดอน กีโฆเต รวมอยู่ด้วย—บัดนี้ ข้าพเจ้าได้สารภาพความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับการหยิบยืมผลงานเหล่านี้แล้ว

ซึ่งข้าพเจ้าเองก็ตระหนักดี แต่ข้าพเจ้ามิสงสัยเลยว่าอาจมีสิ่งอื่นอีกมากมายที่ข้าพเจ้ายังมิอาจหยั่งรู้ได้ในขณะนี้