เรื่องเล่าอันพิศวง

โดย มิสซิส โมลส์เวิร์ธ

ด้วยเหตุนี้ อีดิธจึงรีบเล่าเรื่องราวในส่วนที่เกี่ยวกับประสบการณ์ของเธอต่อ ทราบได้ว่าด้วยความเชื่อมั่นในความเมตตาของมิสซิสลินด์เซย์ และไม่เคยสงสัยเลยว่าอีกฝ่ายจะตอบรับคำขอร้องของเธอด้วยการมาช่วยดูแลเฮเลนทันที แทนที่จะไปสเก็ตช์ภาพที่ทะเลสาบดำตามที่เฮเลนจินตนาการไว้ เธอจึงขี่ม้าโพนีออกไปรับเพื่อนที่สถานี หลังจากที่ได้นัดแนะให้เพื่อนเดินทางมาด้วยรถไฟขบวนหนึ่ง

ระหว่างทางไปลลันแฟร์ เธอได้พบกับกริฟฟิทตามที่คาดไว้จากคำบอกเล่าของมิสซิสโจนส์ เขาจึงร่วมเดินทางไปกับเธอจนถึงหมู่บ้าน ซึ่งที่นั่นเธอได้ฝากม้าโพนีไว้ในความดูแลของเขา ขณะที่เธอก้าวเข้าสู่สถานี เธอเห็นรถไฟเที่ยวกลับกำลังจะออกเดินทางไปยังทางแยก ซึ่งอยู่ห่างออกไปประมาณครึ่งชั่วโมงการเดินทาง เมื่อดูนาฬิกาแล้วพบว่าตนเองยังมีเวลาเหลือเฟือ เธอจึงคิดว่าควรจะเดินทางไปรับเพื่อนให้ไกลขึ้นอีกหน่อย แต่เมื่อถึงทางแยก เธอกลับต้องตกใจที่พบว่าเมื่อเริ่มเดือนใหม่ ตารางรถไฟได้มีการเปลี่ยนแปลง ส่งผลให้มิสซิสลินด์เซย์ไม่สามารถเดินทางมาถึงได้จนกว่าจะถึงช่วงค่ำ

ยิ่งไปกว่านั้น ตัวเธอเองก็ไม่สามารถกลับไปหาเฮเลนได้จนกว่าจะถึงเวลาที่เธอเองก็หวาดหวั่นเกินกว่าจะนึกถึง เนื่องจากรถไฟเที่ยวค่ำขบวนดังกล่าววิ่งไปไกลที่สุดเพียงแค่ลลันฟาร์ สถานีใกล้กับทางแยกที่เธอและน้องสาวเคยลงผิดตอนเดินทางมาถึง และอยู่ห่างจากแบล็กเนสต์ถึงสิบห้าไมล์ ไม่จำเป็นต้องบรรยายถึงความทุกข์ระทมใจตลอดหลายชั่วโมงที่เธอต้องนั่งรอในห้องพักผู้โดยสารเล็กๆ ที่ทางแยก หรือความปิติยินดีที่เกิดขึ้นในเวลาต่อมา เมื่อบนรถไฟที่วิ่งสวนขึ้นมา เธอได้เหลือบเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของมัลคอล์ม วิลลอบี มองออกมาจากหน้าต่าง และพบว่าเขาเดินทางมาพร้อมกับน้องสาวซึ่งเขาตั้งใจมารับระหว่างทาง

เฮเลนตื่นขึ้นในเวลาเที่ยงของวันถัดมาพร้อมความรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก เธอไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจนกระทั่งได้เห็นใบหน้าอันอ่อนหวานของมิสซิสลินด์เซย์ ซึ่งทำให้เธอนึกถึงความทุกข์ระทมทั้งหมดของคืนก่อนหน้า รวมถึงความโล่งใจและความสุขที่ปิดท้ายเหตุการณ์นั้น

ฉันไม่คู่ควรกับสิ่งนี้เลย เธอคิดอย่างถ่อมตัวและซาบซึ้ง และฉันจะตอบแทนความดีของมัลคอล์มได้อย่างไรกัน

ห้องรับแขกเล็กๆ ที่แสนจืดชืดดูเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อมีผู้มาเยือนทั้งสองมาสร้างความสดใส และเฮเลนแทบไม่เชื่อว่านี่คือห้องห้องเดียวกับที่เธอเคยใช้เวลาหลายชั่วโมงจมอยู่กับความกังวลอันแสนทรมานเมื่อวานนี้ เธอรู้สึกสำนึกผิดและใจอ่อนลงอย่างยิ่งจนไม่ได้คัดค้านสิ่งใดที่ถูกเสนอขึ้นมา ดังนั้นจึงมีการตกลงกันว่า ทันทีที่เฮเลนแข็งแรงพอจะเดินทางได้ พวกเขาทั้งหมดจะเดินทางกลับบ้านพร้อมกันเพื่อคลายความกังวลของป้าฟันนีผู้ผู้น่าสงสาร

ฉันสงสัยจัง เฮเลนกล่าวพร้อมกับถอนหายใจเบาๆ ในอีกไม่กี่วันต่อมา ขณะที่พวกเขากำลังเก็บอุปกรณ์วาดภาพ ฉันสงสัยว่าฉันจะได้วาดภาพสเก็ตช์ทะเลสาบดำให้เสร็จไหมนะ

ผมไม่อยากรับปากส่งเดช มัลคอล์มกล่าว แต่ถ้าใครบางคนที่ผมรู้จักเป็นเด็กดีมากๆ บางทีฤดูร้อนหน้าเธออาจจะได้เห็นทะเลสาบดำอีกครั้ง หากว่าเธอจะไม่เป็นหวัดและไม่ตกม้าเสียก่อน

อีดิธหัวเราะ ส่วนเฮเลนนั้นเขินอายจนหน้าแดง

แต่ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง อีดิธกล่าว ที่ฉันไม่เข้าใจ ทำไมล่ะมัลคอล์ม คุณถึงต้องปิดประตูทุกครั้งที่นาฬิกาตีบอกเวลาสิบสามนาฬิกา