ตอนที่ 10: CHAPTER VI (part 2)

ไม่มีแมวตัวไหนในเมืองนี้จะรู้จักเส้นทางนี้ดีไปกว่าผม หรือเดินทางในความมืดได้คล่องแคล่วเท่าผมอีกแล้ว สิ่งเดียวที่น่ากังวลในตอนนี้คือแสงจันทร์ แต่โชคดีที่ดวงจันทร์ยังไม่ลอยสูงขึ้นมามากนัก คุณเวย์นฟลีตคล้องแขนผมไว้ แล้วเราก็เลี้ยวขวาปลีกตัวออกจากถนนสายหลักที่ยังคงพลุกพล่านและวุ่นวาย เราเดินผ่านร้านเหล้าที่มีลูกค้าแน่นขนัด และคนที่โดดเด่นที่สุดซึ่งมองเห็นได้ชัดจากริมถนนคือ ปิปปิน แพท ชาวไอริชที่มีหัวโตจนกลายเป็นคนดังในชื่อนี้ไปทั่วหลายไมล์รอบเมือง ตอนนี้เขากำลังเมาแอ๋ และเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศ เขาถูกทำให้กลายเป็นชาวไฮแลนเดอร์ด้วยวิธีง่ายๆ คือการถูกขโมยกางเกงไปและถูกเอาสีแดงมาทาหัว ดูแล้วน่าเวทนาไม่น้อย แต่ประเด็นสำคัญคือเขามีคนล้อมหน้าล้อมหลังเต็มไปหมด ผมดีใจที่เห็นเขา เพราะนั่นหมายความว่าประตูเล็กของโรงฟอกหนังของเจ้านายเขาซึ่งอยู่ถัดไปเพียงไม่กี่ก้าวจะไม่ได้ลงกลอน ซึ่งจะช่วยให้เราไม่ต้องเดินอ้อมไกลและลดความเสี่ยงที่จะถูกใครสังเกตเห็น

เมื่อถึงประตูโรงฟอกหนัง ผมลองผลักประตูเล็กดู ปรากฏว่าไม่ได้ลงกลอนตามที่คาดไว้ เราจึงเข้าไปในความเงียบและมืดสลัวของโรงฟอกหนังได้อย่างรวดเร็ว อีกฟากหนึ่งของลานถูกกั้นด้วยกำแพงหินเตี้ยๆ ซึ่งแยกออกจากสุดซอยตันที่นำไปสู่ถนนอีสต์เกต ผมนำทางเพื่อนร่วมทางของผมให้เดินเลี่ยงขอบบ่อฟอกหนังอย่างระมัดระวัง และเมื่อถึงกำแพง ผมก็อุ้มเธอขึ้นไปนั่งบนนั้นโดยไม่ได้เอ่ยขอโทษ เมื่อเธอนั่งอยู่ตรงนั้น แสงจันทร์ก็สาดส่องลงมาเผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามและเด็ดเดี่ยว ผมจ้องมองภาพนั้นด้วยความหลงใหลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเตรียมกระโดดข้ามไปเพื่อช่วยพยุงเธอลงอีกฝั่ง แต่เธอใช้มือทั้งสองข้างยันไหล่ผมไว้

"ฉันจะไม่ไปต่อค่ะ คุณวีตแมน" เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและกังวล "จนกว่าคุณจะยกโทษให้ฉัน"

"ยกโทษเหรอครับ?" ผมอุทานอย่างตกใจ "ยกโทษเรื่องอะไรกัน?"

"เรื่องที่ฉันมองคุณในแง่ร้าย ฉันคิดว่าคุณกลัวบร็อกตัน จนกระทั่งเห็นคุณกระโดดตะครุบเขาเหมือนสิงโต ฉันถึงได้รู้ว่าคุณอดทนต่อคำดูถูกของเขาได้อย่างชาญฉลาดและสง่างามเพียงใด และรอจังหวะที่เหมาะสมที่สุดเพื่อสยบเขา สิ่งเดียวที่ฉันจะอธิบายได้—ซึ่งไม่ใช่ข้อแก้ตัวนะคะ—คือความเลวร้ายของบร็อกตันทำให้ฉันมองผู้ชายทุกคนในแง่ลบไปหมด โอ้ เชื่อฉันเถอะค่ะ ฉันทั้งละอายใจ สับสน และรู้สึกแย่มาก ได้โปรดบอกว่าคุณยกโทษให้ฉันด้วยเถอะค่ะ!"

"คุณผู้หญิงครับ" ผมหัวเราะ "คราวหน้าถ้าผมต้องสวมบทอัศวินอีก ขอให้พระเจ้าส่งหญิงสาวที่ช่างสังเกตน้อยกว่านี้มาให้ผมเถอะ ไม่มีอะไรต้องยกโทษหรอกครับ ความจริงคือผมก็แอบกลัวนิดหน่อย แต่ผมยังใหม่กับเรื่องแบบนี้ และหวังว่าจะเก่งขึ้น" ผมหยุดเว้นจังหวะครู่หนึ่ง สบตาเธออย่างลึกซึ้งแล้วเสริมว่า "ในขณะที่เราก้าวเดินต่อไปด้วยกัน"

"กลัวเหรอคะ" เธอพูดอย่างไม่เชื่อ "คนที่กระโดดใส่ยอดนักดาบที่เก่งที่สุดในลอนดอนโดยไม่มีอาวุธเนี่ยนะจะกลัว? อย่าล้อฉันเล่นเลยค่ะ คุณวีตแมน ยกโทษให้ฉันเถอะนะ"

"แน่นอนครับ ผมยกโทษให้ และขอบคุณสำหรับคำชมด้วย ทีนี้เราทั้งคู่ต่างก็มีคนที่ต้องยกโทษให้แล้วล่ะ"

เธอยิ้มอย่างสดใส "ใครคะ? แล้วเรื่องอะไร?"

ผมกระโดดข้ามกำแพงไป แล้วโอบแขนรอบตัวเธอเพื่อพยุงลงมา

"คุณแมรี่-มี-ควิก ไงครับ เรื่องที่ทำสตูว์กระต่ายหก"