ในสวนสาธารณะ

ในสวนสาธารณะนั้นเงียบสงัด เขาเลือกสวนแห่งนี้เพราะมันมืดและคงไม่มีใครเห็นหรือเข้ามาขัดขวาง เขาเฝ้ารออยู่ในเงามืดริมถนนเป็นเวลานาน ในไม่ช้าจากความมืดมิดก็มีเสียงหึ่งๆ ของเครื่องยนต์ทรงพลังดังแว่วมา แสงไฟปรากฏขึ้น ราวกับดวงตาที่ลุกโชนของมังกรที่โฉบลงมาเพื่อเขมือบเหยื่อ

เขาวิ่งออกไปกลางถนนพร้อมกับส่งเสียงร้อง

เสียงร้องนั้นเป็นความผิดพลาด เขาตั้งใจจะให้มันเป็นการบอกลาที่ไม่อาจเอ่ยเป็นคำพูดได้ต่อรูปภาพของเขา ต่อฌาน และต่อชีวิตนี้ จึงเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ที่คนขับรถจะตีความผิดไป เพราะสำหรับคนขับแล้ว มันดูเหมือนเสียงร้องเตือน มีเสียงเบรกดังสนั่น ล้อที่ล็อกตายครูดไปกับถนนที่แห้งผาก และรถก็หยุดนิ่งห่างจากจุดที่เขายืนอยู่เพียงหนึ่งหลาพอดี

เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย— เสียงเย็นชาดังมาจากด้านหลังแสงไฟ

พอลทุบอกตัวเองและกอดอก

ผมอยู่นี่ เขาร้อง ทำลายผมเสียสิ!

ให้จอร์จทำแล้วกัน เสียงนั้นตอบกลับมาด้วยสำเนียงอเมริกันชัดเจน ฉันไม่เคยฆ่าคนในวันศุกร์ มันไม่เป็นมงคล ถ้าไม่เป็นการเสียมารยาทเกินไป คุณมาจากโรงพยาบาลบ้าที่ไหนล่ะ? อ้าว!

คำอุทานนั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เพราะในที่สุดเส้นประสาทของพอลก็ขาดผึง และตอนนี้เขากองอยู่บนถนนพร้อมกับสะอึกสะอื้น

ชายคนนั้นก้าวลงจากรถและเดินเข้ามาในแสงไฟ เขาเป็นชายหนุ่มร่างสูง ใบหน้าสะอาดสะอ้านและดูเป็นมิตร เขาหยุดและเขย่าตัวพอล

หยุดทำแบบนั้นได้แล้ว เขาพูด บางทีเรื่องมันอาจจะไม่จริงก็ได้ และถ้าจริง มันก็ยังมีหวังเสมอ เลิกซะที เกิดอะไรขึ้น? ท้อแท้หมดแล้วหรือไง?

พอลลุกขึ้นนั่ง สะอึกสะอื้นอย่างรุนแรง เขาเสียขวัญอย่างหนัก อารมณ์เย็นชาและสิ้นหวังได้ผ่านพ้นไปแล้ว และถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกโดดเดี่ยวแบบเดิม เขากลายเป็นเด็กที่โหยหาความเห็นอกเห็นใจ เขาอยากระบายความทุกข์ของตน เขาเริ่มเล่าเรื่องราวโดยใช้ท่าทางประกอบมากมายและมีเสียงสะอึกเป็นระยะ ชายชาวอเมริกันตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ

สรุปคือคุณขายรูปไม่ได้ ตกงาน และถูกแฟนทิ้งงั้นรึ? เขาพูด แย่เอาเรื่องนะ แต่ถึงอย่างนั้นคุณก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องเอาตัวไปคลุกคลีกับล้อรถยนต์ ไปกับฉันที่โรงแรมเถอะ แล้วพรุ่งนี้เรามาดูกันว่าพอจะแก้ไขอะไรได้บ้างไหม