การล่มสลายของเซนนาเชอริบ

ชาวอัสซีเรียรุกรานดั่งหมาป่าจู่โจมฝูงแกะ

กองทหารของเขาทอประกายด้วยสีม่วงและสีทอง

แสงวาววับของหอกดั่งดวงดาวบนท้องทะเล

ยามคลื่นสีครามม้วนตัวยามค่ำคืนเหนือทะเลกาลิลีอันลึกซึ้ง

ดั่งใบไม้ในป่าเมื่อคิมหันต์เขียวขจี

กองทัพพร้อมธงทิวปรากฏให้เห็นยามอาทิตย์อัสดง

ดั่งใบไม้ในป่าเมื่อสารทกาลพัดผ่าน

กองทัพนั้นกลับเหี่ยวเฉาและกระจัดกระจายในวันรุ่งขึ้น

เพราะทูตสวรรค์แห่งความตายสยายปีกไปกับสายลม

และพ่นลมหายใจใส่ใบหน้าศัตรูขณะเคลื่อนผ่าน

ดวงตาของผู้หลับใหลพลันเย็นเยียบและไร้วิญญาณ

หัวใจเต้นเพียงครั้งเดียว แล้วก็นิ่งสงบตลอดกาล

และที่นั่น ม้าศึกนอนทอดร่าง รูจมูกขยายกว้าง

ทว่าไม่มีลมหายใจแห่งความทระนงพัดผ่านออกมา

ฟองสีขาวจากการหอบหายใจเปรอะเปื้อนบนผืนหญ้า

เย็นเยียบดั่งละอองคลื่นที่ซัดสาดโขดหิน

และที่นั่น ผู้ขับขี่นอนทอดร่าง บิดเบี้ยวและซีดเผือด

มีหยาดน้ำค้างบนหน้าผาก และสนิมเกาะกินชุดเกราะ

เต็นท์ทุกหลังเงียบสงัด มีเพียงธงทิวที่โดดเดี่ยว

หอกมิได้ถูกชูขึ้น แตรมิได้ถูกเป่าขาน

และเหล่าแม่ม่ายแห่งอัสชูร์ต่างร่ำไห้คร่ำครวญเสียงดัง

รูปเคารพในวิหารแห่งพระบาอัลถูกทำลายย่อยยับ

และอำนาจของคนต่างศาสนาที่มิได้ถูกฟันด้วยดาบ

กลับละลายหายไปดั่งหิมะภายใต้สายพระเนตรของพระผู้เป็นเจ้า!

ลอร์ด ไบรอน

CLXVII