ตอนที่ 7: CHAPTER V (part 2)

"ผมวางแผนไว้แล้ว คุณต้องฟังนะ กูดวิน—" ทันใดนั้นเขาก็ฟุบลงบนเตียง ผมรีบโน้มตัวลงไปดู ความเหนื่อยล้าสะสมบวกกับความโล่งอกที่ได้ระบายเรื่องราวทั้งหมดออกมาทำให้เขาหมดแรงและหลับลึกราวกับคนตาย

ผมเฝ้าดูอาการเขาตลอดทั้งคืน พอรุ่งสางผมจึงปลีกตัวกลับห้องเพื่อพักผ่อนบ้าง แต่ในความฝันนั้นกลับเต็มไปด้วยเรื่องหลอกหลอน

วันต่อมาพายุยังคงไม่สงบ ทร็อกมาร์ตินมาหาผมตอนมื้อเที่ยง ดูเหมือนเขาจะกลับมาตื่นตัวและกระฉับกระเฉงเหมือนเดิมแล้ว

"ไปที่ห้องพักผมหน่อย" เขาบอก เมื่อไปถึงเขาก็ถอดเสื้อออก "มีบางอย่างเกิดขึ้น" เขาพูด "รอยนั่นเล็กลงแล้ว" และมันก็เป็นอย่างที่เขาว่าจริงๆ

"ผมกำลังจะหลุดพ้น" เขากระซิบด้วยความดีใจ "ขอแค่ให้ผมกลับถึงเมลเบิร์นอย่างปลอดภัย แล้วเราจะได้รู้กันว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะ! เพราะวอลเตอร์ ผมไม่แน่ใจเลยว่าอีดิธตายไปแล้วจริงๆ หรือเปล่า—ถ้าหมายถึงความตายแบบที่เรารู้จัก—รวมถึงคนอื่นๆ ด้วย มันมีบางอย่างที่อยู่เหนือประสบการณ์มนุษย์… มีปริศนาอันยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่ที่นั่น"

ตลอดทั้งวันนั้นเขาเล่าแผนการให้ผมฟัง

"แน่นอนว่ามันต้องมีคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์" เขาว่า "ทฤษฎีของผมคือ หินดวงจันทร์นั้นมีส่วนประกอบที่ไวต่อรังสีของดวงจันทร์ คล้ายกับที่โลหะซีลีเนียมไวต่อแสงอาทิตย์ วงกลมเล็กๆ ด้านบนนั่นแหละคือกลไกการทำงาน เมื่อแสงตกกระทบ มันจะปลดล็อกแผ่นหินให้เปิดออก เหมือนกับที่เราใช้เซลล์ซีลีเนียมสร้างระบบเปิดประตูด้วยแสงอาทิตย์หรือไฟฟ้า ดูเหมือนว่าต้องใช้พลังจากดวงจันทร์เต็มดวงเท่านั้นถึงจะเปิดหินและเรียก 'ผู้พำนักในสระ' ออกมาได้ เราจะลองรวมแสงจากดวงจันทร์ข้างแรมให้ลงจุดศูนย์กลางที่วงกลมเหล่านั้นดูว่าหินจะเปิดไหม ถ้าทำได้ เราจะสามารถสำรวจสระนั้นได้โดยไม่มีอะไรมาขัดขวาง… จากสิ่งที่แผ่ออกมาจากที่นั่น"

"ดูนี่สิ ในแผนที่นี้คือตำแหน่งของพวกเขา ผมทำสำเนาไว้ให้คุณชุดหนึ่ง เผื่อว่า… มีอะไรเกิดขึ้นกับผม และถ้าผมแพ้ กูดวิน คุณต้องตามหาพวกเราพร้อมกับความช่วยเหลือนะ ตกลงไหม?"

ผมรับปากเขาอีกครั้ง

ครู่ต่อมา เขาเริ่มบ่นว่ารู้สึกง่วงนอนมากขึ้น

"แต่คราวนี้แค่เพลียเฉยๆ" เขาบอก "ไม่เหมือนกับอาการง่วงแบบคราวก่อน อีกหนึ่งชั่วโมงดวงจันทร์ถึงจะขึ้น" เขาหาวออกมาคำโต "ปลุกผมก่อนเวลาสักสิบห้านาทีนะ"

เขาล้มตัวลงนอน ส่วนผมก็นั่งจมอยู่ในความคิดจนเผลอตัวไปชั่วขณะ พอรู้สึกตัวผมก็สะดุ้งด้วยความรู้สึกผิด นี่มันกี่โมงแล้ว? ผมรีบดูนาฬิกาแล้วกระโจนไปที่ช่องหน้าต่าง แสงจันทร์เต็มดวงสาดส่องลงมา ดวงจันทร์ขึ้นมาได้ครึ่งชั่วโมงแล้ว ผมรีบก้าวไปหาทร็อกมาร์ตินแล้วเขย่าไหล่เขาแรงๆ

"ตื่นเร็ว เข้าแล้ว!" ผมตะโกน เขาตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ เสื้อที่คอเปิดออกทำให้ผมเห็นแถบสีขาวรอบหน้าอกเขาด้วยความตกตะลึง แม้จะอยู่ภายใต้แสงไฟในห้อง แต่มันกลับเปล่งประกายอ่อนๆ ราวกับมีละอองแสงเล็กๆ ฝังอยู่ข้างใน

ทร็อกมาร์ตินดูเหมือนจะยังไม่ตื่นดีนัก เขาก้มมองหน้าอกตัวเอง เห็นแถบแสงที่เรืองรองนั้นแล้วก็ยิ้ม

"ใช่แล้ว" เขาพูดอย่างง่วงงุน "มันกำลังมา… จะมารับผมกลับไปหาอีดิธ! ดีจัง"

"ทร็อกมาร์ติน!" ผมร้อง "ตื่นสิ! สู้กับมัน!"

"สู้เหรอ?" เขาตอบ "ไม่มีประโยชน์หรอก… ตามพวกเรามานะ!"

เขาเดินไปที่ช่องหน้าต่างแล้วเลื่อนม่านออกอย่างช้าๆ แสงจันทร์ทอดตัวเป็นทางยาวตรงดิ่งมายังเรือ ภายใต้รังสีนั้น แถบที่หน้าอกของเขาเปล่งแสงสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ มีลำแสงเล็กๆ พุ่งออกมาและดูเหมือนจะบิดตัวไปมา

ทันใดนั้น ไฟในห้องก็ดับลง และดูเหมือนจะดับไปทั้งลำเรือ เพราะผมได้ยินเสียงตะโกนวุ่นวายดังมาจากด้านบน

ทร็อกมาร์ตินยังคงยืนอยู่ที่ช่องหน้าต่าง ผมเห็นเสาแสงเรืองรองพุ่งทะยานตามทางเดินของแสงจันทร์ตรงมาหาเรา แสงสว่างจ้าจนตาพร่าสาดซัดเข้ามาทางหน้าต่าง มันโอบล้อมตัวทร็อกมาร์ตินไว้ เปลี่ยนชุดของเขาให้กลายเป็นอาภรณ์สีรุ้งที่ดูมีชีวิต แสงสว่างเต้นเป็นจังหวะทะลุผ่านตัวเขาออกมา พร้อมกับเสียงพึมพำที่ดังระงมไปทั่วห้อง—

คลื่นแห่งความอ่อนแรงซัดเข้าใส่ผมจนทุกอย่างดับวูบลงในความมืด เมื่อผมได้สติอีกครั้ง ไฟในห้องก็กลับมาสว่างตามปกติ

แต่ทร็อกมาร์ตินหายไปอย่างไร้ร่องรอย!