ตอนที่ 9: CHAPTER VIII

บทที่ 8

บ่ายวันต่อมา เราได้รับแจ้งว่าคืนนี้จะมีการบุกโจมตีตามแนวแม่น้ำ และเราต้องนำรถสี่คันมุ่งหน้าไปที่นั่น ไม่มีใครรู้รายละเอียดที่แน่ชัด แต่ทุกคนกลับพูดจามั่นใจราวกับกุมกลยุทธ์ทั้งหมดไว้ในมือ ผมนั่งรถคันแรก และพอขับผ่านทางเข้าโรงพยาบาลของอังกฤษ ผมก็บอกให้คนขับจอดรถ รถคันอื่นๆ จึงจอดตาม ผมลงจากรถแล้วบอกให้คนขับขับนำไปก่อน ถ้าพวกเขายังตามไม่ทันตรงทางแยกไปคอร์มอนส์ก็ให้รออยู่ที่นั่น ผมรีบเดินขึ้นทางเดินเข้าอาคารและถามหาคุณบาร์คลีย์ที่โถงต้อนรับ

“เธอกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ค่ะ”

“ขอผมพบเธอสักครู่ได้ไหมครับ”

เจ้าหน้าที่ส่งคนไปตาม และเธอก็เดินกลับมาพร้อมกับเขา

“ผมแวะมาดูว่าคุณดีขึ้นหรือยัง พอเขบอกว่าคุณเข้าเวรอยู่ ผมเลยขอพบหน่อย”

“ฉันสบายดีค่ะ” เธอตอบ “สงสัยเมื่อวานจะแพ้แดดจนน็อกไป”

“ผมต้องไปแล้ว”

“งั้นฉันขอออกไปส่งข้างนอกแป๊บหนึ่งนะ”

พอออกมาข้างนอก ผมถามเธออีกครั้ง “คุณโอเคจริงๆ นะ”

“ค่ะที่รัก คืนนี้คุณจะมาไหม”

“ไม่ครับ ผมกำลังจะไปดูสถานการณ์แถวเหนือพลาวา”

“ดูสถานการณ์เหรอ”

“ผมคิดว่าคงไม่มีอะไรหรอก”

“แล้วจะกลับมาไหม”

“พรุ่งนี้ครับ”

เธอปลดอะไรบางอย่างออกจากคอแล้ววางลงบนมือผม “นี่คือเซนต์แอนโทนีค่ะ” เธอกล่าว “พรุ่งนี้กลางคืนกลับมาหาฉันด้วยนะ”

“คุณไม่ใช่คาทอลิกไม่ใช่เหรอ”

“ไม่ใช่ค่ะ แต่เขาว่ากันว่าเซนต์แอนโทนีช่วยได้เยอะเลย”

“ผมจะดูแลท่านให้คุณเอง ลาก่อนนะ”

“ไม่ค่ะ” เธอขัดขึ้น “ห้ามพูดว่าลาก่อน”

“ตกลงครับ”

“เป็นเด็กดีและระวังตัวด้วยนะ ไม่ได้… จูบตรงนี้ไม่ได้ค่ะ ไม่ได้จริงๆ”

“ตกลงครับ”

ผมหันกลับไปมอง เห็นเธอยืนอยู่บนขั้นบันได เธอโบกมือให้ ผมจึงจูบมือตัวเองแล้วชูขึ้นให้เธอเห็น เธอโบกมือตอบอีกครั้ง จากนั้นผมก็เดินออกจากทางเข้า ปีนขึ้นไปนั่งบนรถพยาบาลแล้วออกเดินทาง เซนต์แอนโทนีอยู่ในแคปซูลโลหะสีขาวเล็กๆ ผมเปิดมันออกแล้วปล่อยให้ท่านตกลงมาบนฝ่ามือ

“เซนต์แอนโทนีเหรอครับ” คนขับถาม

“ใช่ครับ”

“ผมก็มีเหมือนกัน” เขาละมือขวาจากพวงมาลัย ปลดกระดุมเสื้อนอกแล้วดึงบางอย่างออกมาจากใต้เสื้อเชิ้ต “เห็นไหม”

ผมเก็บเซนต์แอนโทนีกลับเข้าแคปซูล รวบสายสร้อยทองเส้นบางเข้าด้วยกัน แล้วใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อตรงหน้าอก

“คุณไม่สวมเหรอครับ”

“ไม่ครับ”

“สวมไว้ดีกว่านะ ท่านมีไว้เพื่อการนี้”

“ก็ได้ครับ” ผมตอบ พร้อมกับปลดตะขอสร้อยทองสวมรอบคอแล้วล็อกให้แน่น องค์นักบุญห้อยอยู่ด้านนอกเครื่องแบบ ผมจึงปลดกระดุมคอเสื้อนอกและคอเสื้อเชิ้ต แล้วสอดท่านลงไปไว้ใต้เสื้อ ผมรู้สึกได้ถึงกล่องโลหะที่สัมผัสกับหน้าอกตลอดทางที่รถวิ่ง จากนั้นผมก็ลืมท่านไปเสียสนิท หลังจากที่ผมได้รับบาดเจ็บ ผมก็ไม่พบท่านอีกเลย ใครบางคนคงหยิบไปตอนที่ผมอยู่ที่สถานีปฐมพยาบาล

เราขับรถอย่างรวดเร็วเมื่อข้ามสะพาน และไม่นานก็เห็นฝุ่นตลบจากรถคันอื่นๆ ที่นำหน้าอยู่บนถนน เมื่อถนนโค้ง เราเห็นรถสามคันนั้นดูตัวเล็กลง มีฝุ่นฟุ้งกระจายจากล้อขณะมุ่งหน้าหายเข้าไปในดงไม้ เราขับตามทัน แซงขึ้นไป และเลี้ยวเข้าสู่ถนนที่ไต่ระดับขึ้นสู่เนินเขา การขับรถเป็นขบวนแบบนี้ก็ไม่ได้แย่นักถ้าคุณได้นำหน้าเป็นคันแรก ผมเอนหลังพิงเบาะและมองดูทิวทัศน์รอบกาย เราอยู่ในเขตเนินเขาฝั่งใกล้แม่น้ำ และเมื่อถนนสูงขึ้นเรื่อยๆ ก็เห็นเทือกเขาสูงทางทิศเหนือที่ยังมีหิมะปกคลุมบนยอดเขา ผมมองกลับไปเห็นรถอีกสามคันกำลังไต่ระดับตามมา โดยมีระยะห่างเป็นกลุ่มฝุ่น เราขับผ่านขบวนล่อบรรทุกของยาวเหยียด คนจูงล่อสวมหมวกเฟซสีแดง พวกเขาคือทหารเบอร์ซาลิเอรี

พ้นจากขบวนล่อ ถนนก็ว่างเปล่า เราไต่ขึ้นเขาแล้วลาดลงตามไหล่เขาที่ทอดยาวเข้าสู่หุบเขาแม่น้ำ สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้ และผ่านแนวไม้ทางขวา ผมมองเห็นแม่น้ำที่น้ำใส ไหลเร็ว และตื้น ระดับน้ำลดต่ำจนเห็นสันทรายและกรวดเป็นช่วงๆ โดยมีร่องน้ำแคบๆ ไหลผ่าน บางจุดน้ำแผ่บางราวกับแผ่นกระจกเคลือบอยู่บนพื้นกรวด ใกล้ตลิ่งมีแอ่งน้ำลึกสีฟ้าจัดเหมือนสีท้องฟ้า ผมเห็นสะพานหินทรงโค้งข้ามแม่น้ำตรงจุดที่ทางแยกแยกออกจากถนนหลัก เราขับผ่านบ้านไร่หินที่มีต้นแพร์ปลูกเรียงรายเป็นพุ่มชิดกำแพงด้านทิศใต้ และมีกำแพงหินเตี้ยๆ กั้นตามทุ่งนา ถนนทอดยาวไปตามหุบเขาจนกระทั่งเราเลี้ยวและเริ่มไต่ขึ้นเขาอีกครั้ง ถนนชันขึ้นเรื่อยๆ วนไปมาผ่านป่าเกาลัดจนกระทั่งราบเรียบตามแนวสันเขา ผมมองลงไปผ่านแมกไม้ เห็นสายน้ำที่สะท้อนแสงแดดอยู่เบื้องล่างไกลๆ ซึ่งเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างสองกองทัพ

เราวิ่งไปตามถนนทหารสายใหม่ที่ขรุขระเลียบตามสันเขา ผมมองไปทางทิศเหนือเห็นเทือกเขาสองแนว สีเขียวครึ้มจนถึงเส้นหิมะ จากนั้นก็กลายเป็นสีขาวสะอาดตาสวยงามยามต้องแสงแดด และเมื่อถนนไต่ระดับสูงขึ้นตามสันเขา ผมก็เห็นเทือกเขาแนวที่สาม ซึ่งเป็นภูเขาหิมะที่สูงกว่า ดูขาวโพลนเหมือนชอล์ก มีร่องลึกและระนาบที่แปลกตา และยังมีภูเขาที่อยู่ไกลออกไปอีกจนแทบแยกไม่ออกว่าเห็นจริงๆ หรือไม่ ทั้งหมดนั้นคือภูเขาของพวกออสเตรีย ซึ่งฝั่งเราไม่มีอะไรที่เทียบได้เลย เบื้องหน้ามีทางเลี้ยวโค้งไปทางขวา เมื่อมองลงไปผมเห็นถนนลาดต่ำลงผ่านดงไม้ มีทหาร รถบรรทุก และล่อที่ลากปืนภูเขาอยู่บนถนนสายนั้น ขณะที่เราขับลงไปโดยชิดขอบทาง ผมมองเห็นแม่น้ำอยู่เบื้องล่างไกลๆ เห็นแนวไม้หมอนและรางรถไฟวิ่งขนานไปกับน้ำ เห็นสะพานเก่าที่ทางรถไฟข้ามไปอีกฝั่ง และถัดไปใต้เนินเขาหลังแม่น้ำ คือซากบ้านเรือนที่พังทลายของเมืองเล็กๆ ที่เรากำลังจะเข้ายึด

ท้องฟ้าเกือบมืดสนิทเมื่อเราลงมาถึงและเลี้ยวเข้าสู่ถนนสายหลักที่วิ่งเลียบไปตามแนวแม่น้ำ