บทที่ 6: เทียนและช่องแสงบนหลังคา

ทิชส่งมิสลูอิสเข้าไปนั่งเฝ้าแอกกี ส่วนเราสามคนรวมถึงทอมมี่มาพบกันในห้องของทิช เธอเอา กาน้ำชาแอลกอฮอล์ ติดตัวมาด้วย และยืนกรานที่จะชงชาให้ทุกคนดื่มก่อนที่เราจะหารือกัน

“อีกอย่าง” เธอตั้งข้อสังเกตขณะตวงใบชา “ตอนนี้เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว และเราอาจต้องการความกล้าจากน้ำชาสักหน่อยก่อนจะถึงเที่ยงคืน”

“ถ้าคุณรู้สึกแบบนั้น” ทอมมี่กล่าวจากบนเตียง พร้อมถือถ้วยเปล่ารอรับน้ำชา “ผมสามารถไปเอาบางอย่างจากตู้ยาข้างนอกที่ให้ผลเร็วกว่าน้ำชาในรอบแรกได้นะ”

“ไม่ใช่วิสกี้่นะ ทอมมี่!” ทิชพูดพร้อมชู กาน้ำชา ขึ้นในอากาศ

“แน่นอนว่า ไม่ใช่! มันคือ Spiritus frumenti” ทอมมี่กล่าวอย่างภูมิฐาน และทิชก็คลายกังวล แต่ฉันรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร เพราะคุณลุงทวดของฉันเคยเปิดร้านขายยาในชนบทและทำธุรกิจขายยาตัวนี้ให้กับพวกเกษตรกรเป็นจำนวนมาก

เมื่อเราดื่มชาและทานเวเฟอร์รสเค็มเสร็จ ทิชลากเก้าอี้มานั่งเผชิญหน้ากับทอมมี่และฉัน

“เอาละ” เธอพูด “แอกกีเห็นอะไร”

“โดยส่วนตัวแล้ว” ทอมมี่ตั้งข้อสังเกต พร้อมกับวางช้อนชาทรงตัวอยู่บนสันจมูกและเงยหน้าไปข้างหลังเพื่อให้ทำได้ “โดยส่วนตัว ผมดีใจที่เธอเห็น—หรือรู้สึกถึง—แค่เท้า มันพิสูจน์ให้เห็นถึงคุณภาพทางจิตใจที่ยอดเยี่ยมของเธอจริงๆ ผู้หญิงทั่วไปในสถานการณ์วุ่นวายแบบนั้น คงจะเห็นศพทั้งร่าง ไม่ต้องพูดถึงเรื่องได้กลิ่นกำมะถันเลย”

ทิชดึงช้อนออกจากจมูกของเขาและตบเข้าที่ใบหูของเขาอย่างแรงหนึ่งที

“โธมัส!” เธอพูด “เธอจะทำตัวให้จริงจัง หรือไม่ก็กลับบ้านไปเลย จำได้ไหมว่าเราบอกเธอเรื่องห้องชั้นบน รอยเท้า บนผนังที่อยู่ห่างจากเพดานไม่ถึงสามฟุต”

ทอมมี่พยักหน้า โดยใช้มือทั้งสองข้างปิดหูไว้

“เธอตระหนักไหม” ทิชกล่าวต่อ “ว่าห้อง ห้องนั้น อยู่ตรงกับห้องที่แอกกีพักอยู่พอดี”

“ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย” ทอมมี่กล่าว “จริงหรือ?”

“จริง ทอมมี่ แอนดรูวส์ แอกกี้อาจจะฝันหรือไม่ได้ฝันถึงเท้าที่เย็นเฉียบข้างนั้น แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอไม่ได้ฝัน ทั้งลิซซี่และฉันต่างก็เห็นมัน บัวเพดานเหนือเตียงของแอกกี้ถูกดึงจนหลุดออกจากผนังและบิดงอลงมา”

ทอมมี่จ้องมองเราทั้งคู่ จากนั้นเขาก็ผิวปาก

“ไม่นะ!” เขาพูด แล้วจมดิ่งลงสู่ความครุ่นคิดอย่างหนัก มือทั้งสองข้างขยำผมที่ดกหนาของเขา หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ลุกจากเตียงและเดินทอดน่องตรงไปยังประตู

“ฉันจะลองแวะเข้าไปดูหน่อย” เขาพูดแล้วหายลับไป

ทิชเป็นคนเสนอให้เราปิดไฟและนั่งอยู่ในความมืด บางทีการที่มีทอมมี่อยู่ใกล้ๆ อาจทำให้เรามีความกล้าขึ้น อย่างที่ทิชว่า อีกห้านาทีก็จะเที่ยงคืน และภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ อะไรก็อาจเกิดขึ้นได้ทั้งนั้น

“และในฐานะนักสืบผู้ซื่อสัตย์” เธอกล่าว “เรามีหน้าที่ต่อโลกและต่อวิทยาศาสตร์ที่จะต้องทำให้ตัวเองเข้าถึงสภาวะเชื่อมโยง เรื่องพวกนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในที่สว่างหรอก”

เราได้ยินเสียงทอมมี่พูดด้วยน้ำเสียงต่ำกับมิสลูอิส แต่ไม่นานเสียงนั้นก็เงียบลง แม้ว่าเขาจะยังไม่กลับมา ถึงแม้ประตูจะเปิดอยู่จนเห็นเป็นรูปสี่เหลี่ยมรางๆ แต่ฉันก็ไม่ได้รู้สึกสบายใจนัก ทิชนั่งนิ่งไม่ไหวติง ครั้งหนึ่งเธอโน้มตัวมาแตะข้อศอกของฉัน

“ฉันรู้สึกซ่านที่ขาทั้งสองข้างจนถึงหัวเข่าเลย” เธอกระซิบ “เธอรู้สึกอะไรบ้างไหม?”

“ไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากซี่พนักพิงของเก้าอี้ตัวนี้” ฉันตอบ และเราก็นั่งเงียบกันอีกครั้ง ฉันคงจะเผลอหลับไปเกือบจะทันที เพราะเมื่อฉันตื่นขึ้น นาฬิกาพกก็ตีบอกเวลาเที่ยงคืน และทิชกำลังเขย่าแขนของฉัน

“แสงนั่นคืออะไร?” เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ฉันมองไปยังโถงทางเดิน และเป็นอย่างที่คิด ขอบประตูนั้นปรากฏเป็นสีเหลืองซีดและสั่นไหว

“กรอบประตูกำลังเคลื่อนที่!” ทิชอุทานด้วยความตกใจ

“ไร้สาระ!” ฉันสวนกลับขณะตื่นเต็มตา “มีใครบางคนอยู่ข้างนอกนั่นพร้อมกับแสงไฟที่เคลื่อนที่ได้ ทอมมี่อยู่ที่ไหน?”

“เขายังไม่กลับมา ลิซซี่ ไปดูข้างนอกสิ ฉันหาไม้เท้าไม่เจอ”

“ไปเองสิ!” ฉันตอบอย่างหงุดหงิด

ในที่สุดเราก็ไปด้วยกัน เราย่องไปยังประตูและชะโงกหน้าออกไปดู แสงนั้นหายไปแล้ว เหลือเพียงแสงเรืองๆ จางๆ ซึ่งส่องลงมาจากบันไดสู่ชั้นบน

“พับผ่าสิ!” เสียงของทอมมี่ดังขึ้นข้างศอกเราพอดี และทันใดนั้นเขาก็พุ่งตัวไปตามโถงทางเดินและขึ้นบันไดไปตามแสงนั้น

โดยพื้นฐานแล้วทิชเป็นผู้หญิงที่เน้นการลงมือทำ เธอจะขี้ขลาดก็ต่อเมื่อเธอไม่สามารถทำอะไรได้เท่านั้น และตอนนี้เธอก็เดินกะเผลกไปยังเชิงบันได โดยมีฉันตามติดส้นเท้า

“นั่นไม่ใช่แสงไฟของโลกมนุษย์แน่ ลิซซี่!” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “จำที่แอกกี้พูดได้ไหม เรื่องแสงไฟตอนที่คุณวิกกินส์เสียชีวิต?”

ฉันเองก็กำลังคิดเรื่องนั้นอยู่ในใจพอดีในขณะนั้น

“ฉันจะรู้สึกดีกว่านี้ถ้ามีอาวุธสักอย่าง ทิช” ฉันประท้วงขณะที่เราเริ่มเดินขึ้นไป แต่ทิชเพียงแต่มองฉันในความมืดและส่ายหน้า ฉันรู้ดีว่าเธอหมายถึงอะไร นั่นคือไม่มีอาวุธใดๆ ในโลกมนุษย์ที่จะใช้การได้ เมื่อพิจารณาจากสิ่งที่เราคิดกัน ฉันว่าการที่เราสามารถเดินขึ้นบันไดไปได้นั้นก็นับว่าน่าชื่นชมมากแล้ว

แสงนั้นยังคงอยู่ ส่องออกมาจากห้องว่างห้องหนึ่งและทอดผ่านโถงทางเดินที่มืดมิด มีใครบางคนกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในห้อง เราได้ยินเสียงหน้าต่างปิดลง และจากนั้นก็มีเสียงฝีเท้าเดินตรงมายังประตู วินาทีต่อมา แสงไฟนั้นก็ปรากฏขึ้นที่โถงทางเดิน มันคือเทียนเล่มหนึ่ง และมิสเบลคเป็นคนถือมันอยู่!

ฉันมองเห็นเงาร่างของทอมมี่ที่แบนราบอยู่ตรงกรอบประตู และแล้วแสงนั้นก็หายไปอีกครั้งเมื่อมิสเบลคเดินเข้าไปในห้องถัดไป ห้องที่พบร่างของจอห์นสัน เธออยู่ในนั้นเป็นเวลานาน และครั้งหนึ่งเราได้ยินเธออุทานอะไรบางอย่าง และแสงจากกรอบประตูก็สั่นไหว ราวกับว่าเทียนเล่มนั้นเกือบจะดับลง

แมรี โรเบิร์ตส์ ไรน์ฮาร์ต

เธอเดินเข้าไปในห้องส่วนตัวทุกห้อง จากนั้นจึงเข้าไปในหอผู้ป่วย และสุดท้ายก็เหลือเพียงห้องเก็บศพ ทิชบีบแขนฉัน เด็กสาวร่างเล็กในชุดคลุมสีขาวตัวยาว ผมถักเปียแบบเด็กๆ และเท้าเปล่าคู่เล็กที่สวมรองเท้าแตะสำหรับใส่ในห้องนอน เธอจะกล้าเข้าไปในสถานที่อันน่าสยดสยองแห่งนั้นหรือ

เธอไม่ได้ปล่อยให้เราสงสัยนานนัก เธอเดินตรงไปยังเชิงบันไดห้องเก็บศพแล้วหยุดยืนชูเทียนขึ้นสูงพลางแหงนมองขึ้นไป จากนั้นเธอก็เริ่มก้าวขึ้นบันไดอย่างช้าๆ ราวกับว่าต้องใช้ความมุ่งมั่นทุกอณูเพื่อผลักดันกล้ามเนื้อที่กำลังสั่นเทาด้วยความกลัว ทอมมี่ขยับตัวอย่างกระสับกระส่ายอยู่ที่ประตูห้องของเขา

ประตูบานคู่ขนาดใหญ่ของห้องเก็บศพเปิดแง้มไว้ เธอผลักมันออกอย่างเงียบเชียบและลังเลอยู่ครู่หนึ่งโดยที่ยังชูเทียนไว้สูง จากนั้นเธอก็เดินเข้าไป และจากแสงที่ค่อยๆ จางลง เราก็รู้ว่าเธอเดินไปยังสุดปลายห้อง ทอมมี่เดินออกมาจากประตูและเขย่งเท้าเดินไปตามโถงทางเดิน เรามองเห็นเงาร่างของเขาตัดกับแสงสว่าง

ความเงียบงันนั้นน่าสะพรึงกลัว เราได้ยินเสียงเธอเคลื่อนไหวอยู่ในสถานที่อันน่าขนลุกแห่งนั้น แม้จะอยู่ในระยะไกลเพียงนั้น แต่เรายังได้ยินเสียงเสียดสีเบาๆ ของชุดนอนผ้าบางที่ลากไปกับพื้น และแล้ว โดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ เธอก็พูดขึ้น มันเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดจนเกินจะบรรยาย แม้ว่าเราจะไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพูดเลยก็ตาม

“พระเจ้าช่วย!” ทิชอุทานออกมาด้วยความตกใจจนลืมตัว

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้น ทิชบอกว่ามันเป็นเสียงตุ้บ เหมือนมีเก้าอี้ล้มคว่ำ แต่ฉันยืนยันว่ามันฟังดูเหมือนหน้าต่างที่ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล แสงไฟดับวูบลงทันที และเราได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งห่างออกไปจากเรา

“ทอมมี่!” ทิชร้องเรียก แต่ไม่มีใครตอบ เราถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังในความมืดมิด สั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

ฉันจำเหตุการณ์หลังจากนั้นได้ไม่ชัดเจนนัก ฉันจำได้ว่าทิชคลำหาไม้เท้าของเธอ และบอกว่าจะตามทอมมี่ไป ส่วนฉันรั้งเธอไว้และบอกว่าอย่าโง่ไปหน่อยเลย เด็กคนนั้นปลอดภัยดี และฉันจำได้ว่าเห็นแสงไฟอยู่ข้างหลังเรา และพนักงานรักษาความปลอดภัยวัยชรากำลังเดินขึ้นบันไดมาพร้อมกับไฟฉายไฟฟ้า และฉันพยายามจะบอกเขาว่ามีบางอย่างผิดปกติในห้องเก็บศพ

และแล้ว ในขณะที่เสียงของฉันขาดห้วงไป เราก็ได้ยินเสียงตะโกนจากด้านบน และทันใดนั้นก็มีเสียงกระจกแตกเพล้ง ตามด้วยเสียงกระแทกดังตุ้บลงบนโถงทางเดินตรงหน้าเรา พนักงานรักษาความปลอดภัยผลักเราให้พ้นทางแล้ววิ่งออกไป

ทอมมี่นอนหมดสติอยู่บนพื้น โดยมีเศษกระจกจากช่องแสงบนหลังคาที่แตกกระจายอยู่รอบตัวเขา

[ภาพประกอบ]