บทที่ 2

การเดินทาง ไม่ว่าใครจะว่าอย่างไรก็ตาม คือหนึ่งในความสุขที่เศร้าที่สุดของชีวิต เมื่อคุณพบว่าตนเองอยู่อย่างสะดวกสบายในเมืองต่างแดนสักแห่ง มันจะเริ่มให้ความรู้สึกราวกับเป็นบ้านเกิดเมืองนอนของคุณในระดับหนึ่ง แต่การท่องไปในดินแดนที่ไม่รู้จัก การได้ยินภาษาที่พูดซึ่งคุณแทบไม่เข้าใจ การได้เห็นใบหน้าผู้คนที่ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ ทั้งกับความทรงจำในอดีตหรือความหวังในอนาคต คือความโดดเดี่ยวและการถูกตัดขาดที่ปราศจากทั้งเกียรติยศและความสงบ เพราะความกระตือรือร้น ความเร่งรีบที่จะไปให้ถึงที่ซึ่งไม่มีใครรอคอยเรา ความวุ่นวายใจที่มีเพียงความอยากรู้อยากเห็นเป็นเหตุจูงใจ สิ่งเหล่านี้ทำให้เรามีความนับถือในตนเองน้อยลงยิ่งนัก จนกระทั่งถึงขณะที่สิ่งใหม่ๆ เริ่มกลายเป็นสิ่งคุ้นตา และสร้างสายใยอันอ่อนโยนของความรู้สึกและความเคยชินขึ้นรอบตัวเรา

ดังนั้น ความโศกเศร้าของออสวอลด์จึงทวีคูณขึ้นขณะเดินทางผ่านเยอรมนีเพื่อมุ่งหน้าไปยังอิตาลี เนื่องจากภาวะสงคราม จึงจำเป็นต้องหลีกเลี่ยงฝรั่งเศสและพื้นที่โดยรอบ อีกทั้งยังต้องอยู่ห่างจากกองทัพที่ทำให้ถนนหนทางไม่สามารถสัญจรได้ ความจำเป็นที่ต้องจดจ่อจิตใจอยู่กับรายละเอียดปลีกย่อยของการเดินทาง การต้องตัดสินใจเรื่องใหม่ๆ ในทุกวันและแทบทุกขณะจิต เป็นสิ่งที่ลอร์ดเนลวิลล์ไม่อาจทนทานได้ สุขภาพของเขาแทนที่จะดีขึ้น กลับบีบบังคับให้เขาต้องหยุดพักบ่อยครั้ง ในยามที่เขาปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะเร่งรุดไปให้ถึงจุดหมายของการเดินทาง หรืออย่างน้อยก็ขอให้ได้เริ่มต้นก้าวเดิน เขาไอเป็นเลือดและแทบไม่ดูแลตนเองเลย เพราะเขาเชื่อว่าตนเองมีความผิด และกลายเป็นผู้พิพากษาตนเองด้วยความรุนแรงเกินควร เขาไม่ปรารถนาจะมีชีวิตอยู่ต่อไป เว้นเสียแต่ว่าชีวิตนั้นจะเป็นเครื่องมือในการปกป้องประเทศชาติ “ประเทศของเรา”

เขากล่าว “มิได้มีสิทธิในตัวเราในฐานะบิดาหรอกหรือ? แต่เราควรจะมีกำลังที่จะรับใช้ประเทศได้อย่างมีประโยชน์ เราไม่ควรนำเสนอชีวิตที่อ่อนแอเช่นนี้ ซึ่งข้าต้องลากสังขารไปเพื่อขอหลักการแห่งชีวิตจากดวงตะวัน เพื่อให้ข้าสามารถต่อสู้กับความทุกข์ระทมของตนเองได้ ไม่มีใครนอกจากบิดาที่จะรับข้าไว้ในอ้อมกอดภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ด้วยความรักที่เพิ่มพูนขึ้นตามสัดส่วนที่ข้าถูกทอดทิ้งโดยธรรมชาติและโชคชะตา”

ลอร์ดเนลวิลล์เคยปลอบใจตนเองว่า ความหลากหลายไม่จบสิ้นของสรรพสิ่งภายนอกจะช่วยเบี่ยงเบนจินตนาการของเขาให้พ้นไปจากความคิดที่คอยรบกวนจิตใจอยู่เป็นนิจได้บ้าง ทว่าในคราแรก เหตุการณ์ดังกล่าวมิได้ก่อให้เกิดผลอันน่าพึงใจเช่นนั้นเลย เพราะหลังจากเผชิญกับความโชคร้ายครั้งใหญ่ เราจำต้องเริ่มสร้างความคุ้นเคยกับทุกสิ่งที่รายล้อมตัวเราใหม่อีกครั้ง ต้องปรับตัวให้ชินกับใบหน้าที่ได้เห็นอีกครา กับบ้านที่พำนัก และกับกิจวัตรประจำวันที่หวนกลับมาทำ ซึ่งความพยายามในแต่ละขั้นล้วนเป็นความสะเทือนใจอันเจ็บปวด และไม่มีสิ่งใดจะทำให้ความทุกข์นั้นทวีคูณได้เท่ากับการเดินทาง

ความสุขเพียงหนึ่งเดียวของลอร์ดเนลวิลล์คือการควบม้าพันธุ์สกอตแลนด์ที่นำติดตัวมาด้วยข้ามเทือกเขาไทโรล ซึ่งม้าตัวนี้ก็เหมือนกับม้าในดินแดนแถบนั้นที่สามารถควบทะยานขึ้นสู่ที่สูงได้อย่างรวดเร็ว เขาเลือกที่จะปลีกตัวออกจากถนนสายหลักเพื่อมุ่งหน้าไปตามเส้นทางที่ชันที่สุด บรรดาชาวนาผู้ตกตะลึงต่างร้องอุทานด้วยความหวาดกลัวในคราแรกที่เห็นเขาอยู่บนริมหน้าผาชันเช่นนั้น ก่อนจะเปลี่ยนมาปรบมือด้วยความชื่นชมในความชำนาญ ความคล่องแคล่ว และความกล้าหาญของเขา ออสวอลด์หลงใหลในความรู้สึกอันตรายนี้ เพราะมันช่วยค้ำจุนน้ำหนักของความโศกเศร้า และช่วยให้เรากลับมาคืนดีกับชีวิตที่เพิ่งกอบกู้คืนมาได้ชั่วขณะ ชีวิตซึ่งช่างง่ายดายเหลือเกินที่จะสูญเสียไป