บทที่ ๑

ในดินแดนขิงเขียว มีเมืองแห่งหนึ่งชื่อว่า มาร์มาเลด ซึ่งมีเพียงหนูแกสบี้เท่านั้นที่อาศัยอยู่ พวกมันมีทุกสีสันและแบ่งออกเป็นสองประเภท หนูแกสบี้พันธุ์ธรรมดาหรือพันธุ์สวนมีจำนวนมากที่สุด พวกมันมีขนสั้น ชอบวิ่งวุ่นทำธุระและส่งเสียงจ้อกแจ้ก ส่วนหนูแกสบี้อีกประเภทหนึ่งเรียกว่า อะบิสซินียน เคฟี่ พวกมันมีขนยาวและมีขนข้างแก้ม ทั้งยังเดินด้วยปลายเท้า

พวกหนูแกสบี้พันธุ์ธรรมดาต่างชื่นชมและริษยาขนของพวกอะบิสซินียน เคฟี่ พวกมันยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้ขนสั้นๆ ของตนยาวขึ้นได้ ดังนั้นจึงเกิดความตื่นเต้นและการส่งเสียงจ้อกแจ้กในหมู่หนูแกสบี้ขนสั้น เมื่อคุณรัตตันและคุณสแครตช์ ผู้เชี่ยวชาญด้านเส้นขน ได้ส่งใบโฆษณาหลายร้อยฉบับทางไปรษณีย์ เพื่อบรรยายสรรพคุณของยาบำรุงขนชนิดใหม่ของพวกเขา

พวกอะบิสซินียน เคฟี่ ซึ่งไม่ต้องการยาเร่งขนต่างรู้สึกขุ่นเคืองกับใบโฆษณาเหล่านั้น และมองว่าเสียงจ้อกแจ้กพวกนั้นช่างน่ารำคาญยิ่งนัก

ในช่วงคืนระหว่างวันที่ ๓๑ มีนาคม ถึงวันที่ ๑ เมษายน คุณรัตตันและคุณสแครตช์ได้เดินทางมาถึงเมืองมาร์มาเลด พวกเขาติดประกาศไปตามกำแพงเมือง และตั้งซุ้มขึ้นที่ลานตลาด เช้าวันต่อมา ขวดจำนวนมากที่มีจุกปิดอย่างหรูหราถูกนำมาวางโชว์บนซุ้ม เหล่าหนูแรทยืนอยู่หน้าซุ้มและแจกใบปลิวบรรยายถึงผลลัพธ์อันน่ามหัศจรรย์ของสารสกัดเข้มข้นชนิดใหม่ “มาซื้อสิ มาซื้อ มาซื้อ! ซื้อไปสักขวดแล้วลองทาที่ลูกบิดประตูดู! เรารับประกันเลยว่ามันจะทำให้หัวหอมงอกออกมาเป็นกอ!” คุณรัตตันและคุณสแครตช์ตะโกนก้อง ฝูงหนูแกสบี้ขนสั้นต่างพากันรุมล้อมซุ้มนั้นจนแน่นขนัด

[ภาพประกอบ]

ขบวนคาราวานนางฟ้า

เบียทริกซ์ พอตเตอร์

เหล่าหนูแกสบี้สายพันธุ์อะบิสซิเนียนฟุดฟิดจมูกแล้วเดินเขย่งเท้าผ่านไป

พวกเขาสังเกตว่าคุณแรตตันนั้นศีรษะล้านเล็กน้อย เหล่าหนูแกสบี้ขนสั้นยังคงรุมล้อมส่งเสียงจ้อกแจ้กและตั้งคำถาม ทว่าพวกเขากลับลังเลที่จะซื้อ ราคาของขวดเล็กจิ๋วที่บรรจุยาได้เพียงสองปลายนิ้วนั้นสูงถึงสิบเมล็ดพริกไทย

นอกจากราคาที่สูงลิ่วแล้ว ยังมีความสงสัยที่น่าอึดอัดใจว่าสิ่งนี้ทำมาจากอะไร เหล่าหนูแกสบี้อะบิสซิเนียนแพร่ข่าวร้ายว่ามันผลิตมาจากทาก คุณสแครตช์ปฏิเสธคำใส่ร้ายนี้อย่างหนักแน่น เขายืนยันว่ามันกลั่นมาจากแสงจันทร์อาหรับที่บริสุทธิ์ที่สุด “และอาหรับก็อยู่ใกล้กับอะบิสซิเนียมากทีเดียว” คุณสแครตช์กล่าวพร้อมขยิบตา พลางชี้ไปยังหนูแกสบี้อะบิสซิเนียนตัวหนึ่งที่มีขนยาวเป็นพิเศษ “มาซื้อขวดตัวอย่างสักขวดสิครับ! ลองฟังคำรับรองจากลูกค้าที่ซาบซึ้งใจของเราดู” คุณแรตตันกล่าว

จากนั้นเขาก็เริ่มอ่านจดหมายหลายฉบับให้ฟังเสียงดัง แต่เขากลับไม่ได้ปฏิเสธอย่างชัดเจนถึงข่าวลือที่แพร่สะพัด เกี่ยวกับขุนนางผู้ฉาวโฉ่ท่านหนึ่ง ขุนนางผู้ผ่านการแต่งงานมาหลายครั้ง ซึ่งได้ซื้อยาเข้มข้นขวดใหญ่ตามคำโน้มน้าวของภรรยาคนแรกจากทั้งหมดแปดคน

ขุนนางท่านนี้—ตามเรื่องเล่าว่า—ได้ใช้ยาเร่งขนแล้วเกิดผลลัพธ์ที่น่าอัศจรรย์ เขามีเคราที่งดงามเติบโตขึ้นมา ทว่าเครานั้นเป็นสีน้ำเงิน ซึ่งอาจจะเป็นที่นิยมในอาหรับ แต่เหล่าหนูแกสบี้ขนสั้นกลับรู้สึกเคลือบแคลงใจ คุณแรตตันและคุณสแครตช์ตะโกนจนเสียงแหบแห้ง “มาซื้อขวดตัวอย่างในราคาครึ่งหนึ่งสิครับ แล้วลองเอาไปใช้เป็นน้ำสลัดดู! แตงกวาจะเติบโตขึ้นมาเองในขณะที่คุณกำลังผสมน้ำมันบำรุงขนกับน้ำส้มสายชู! ซื้อขวดตัวอย่างสักขวดเถอะครับ!” คุณแรตตันและคุณสแครตช์ตะโกน เหล่าหนูแกสบี้ขนสั้นจึงตัดสินใจซื้อขวดขนาดเล็กที่สุดหนึ่งขวด เพื่อนำไปทดลองกับทัพเพนนี

ทัพเพนนีเป็นหนูแกสบี้ขนสั้นที่มีรูปลักษณ์ทรุดโทรม เขาทรมานจากอาการปวดฟันและโรคผิวหนังจากความเย็น และไม่เคยมีขนมากนัก แม้จะเป็นขนที่สั้นที่สุดก็ตาม ขนของเขาน้อยบางและเป็นหย่อมๆ ไม่แน่ชัดว่าสิ่งนี้เป็นผลมาจากโรคผิวหนังหรือการถูกทารุณกรรม แต่ไม่ว่าสาเหตุจะเป็นอะไร เขาก็ดูน่าเวทนา เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นตัวอย่างที่เหมาะสมสำหรับการทดลอง “รูปลักษณ์ของเขาแทบจะแย่ไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว ขอเพียงแค่เขาไม่กลายเป็นสีน้ำเงิน” เฮนรี พี เพื่อนของเขากล่าว “พวกเรามาลงขันซื้อขวดเล็กๆ สักขวด แล้วทาให้เขาตามคำแนะนำเถอะ”

[ภาพประกอบ]

ดังนั้น เฮนรี พี และหนูแกสบี้อีกเก้าตัวจึงซื้อยาหนึ่งขวดแล้ววิ่งกรูกันส่งเสียงจ้อกแจ้กไปยังบ้านของทัพเพนนี ระหว่างทาง พวกเขาพบทัพเพนนีกำลังเดินกลับบ้านพอดี พวกเขาอธิบายให้เขาฟังว่า ด้วยความเห็นอกเห็นใจ พวกเขาจึงได้ลงขันซื้อยาแสงจันทร์มาขวดหนึ่งเพื่อรักษาอาการปวดฟันและโรคผิวหนังของเขา และพวกเขาจะช่วยทายาให้ เนื่องจากคุณนายทัพเพนนีไม่อยู่บ้าน

ทัพเพนนีหดหู่เกินกว่าจะโต้แย้ง เขาจึงยอมให้พาตัวไป เฮนรี พี และหนูแกสบี้อีกเก้าตัวเทยาจนหมดขวดลงบนตัวทัพเพนนี แล้วพากันส่งเขาเข้านอน พวกเขาต่างสวมถุงมือในขณะที่ทายาเข้มข้นนั้น ทัพเพนนียินดีที่จะเข้านอนอย่างยิ่ง เพราะเขารู้สึกหนาวสั่นและชื้นแฉะ

ครู่ต่อมา คุณนายทัพเพนนีก็กลับมา เธอร้องเรียนเรื่องผ้าปูที่นอน เฮนรี พี และหนูแกสบี้ตัวอื่นๆ จึงแยกย้ายกันไป หลังจากมื้อน้ำชาก็กลับมาอีกครั้งตอนเวลาห้าโมงครึ่ง คุณนายทัพเพนนีบอกว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

ขบวนคาราวานนางฟ้า

เบียทริกซ์ พอตเตอร์

เหล่าหนูแกสบี้ขนสั้นพากันออกเดินเล่น และกลับมาดูอาการอีกครั้งตอนหกโมงเย็น

คุณนายทัพเพนนีแสดงท่าทางเกรี้ยวกราด เธอพร่ำบอกว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง พอถึงเวลาหกโมงครึ่ง พวกเขากลับมาสอบถามอีกครั้ง คุณนายทัพเพนนีก็ยิ่งเกรี้ยวกราดหนักกว่าเดิม เธอบอกว่าทัพเพนนีตัวร้อนจี๋ พอครั้งต่อมาที่พวกเขามาเยี่ยม เธอก็บอกว่าคนป่วยกำลังเป็นไข้ และรู้สึกราวกับว่ากำลังจะมีหางงอกออกมา จากนั้นเธอก็ปิดประตูใส่หน้าพวกเขาเสียงดังปัง พร้อมประกาศว่าเธอจะไม่เปิดประตูให้ใครอีกเป็นอันขาด

เฮนรี่ พี. และหนูแกสบี้ตัวอื่นๆ ต่างพากันวิตกกังวล พวกเขาจึงมุ่งหน้าไปยังลานตลาด ซึ่งที่นั่นคุณแรตตันและคุณสแครตช์ยังคงพยายามขายขวดยาอยู่ใต้แสงตะเกียง พวกเขาถามด้วยความกังวลว่ามีความเสี่ยงที่หางจะงอกออกมาจริงหรือ คุณสแครตช์ระเบิดเสียงหัวเราะอย่างหยาบคาย ส่วนคุณแรตตันกล่าวว่า “ไม่มีหางชนิดไหนงอกหรอก นอกจากผมเปียบนหัว!”

ในช่วงกลางคืน คุณแรตตันและคุณสแครตช์เก็บข้าวของออกจากซุ้มขายของและเดินทางออกจากเมืองมาร์มาเลด

[ภาพประกอบ]

[ภาพประกอบ]

เช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อแสงแรกของวันปรากฏ ฝูงหนูแกสบี้พากันมาออกันอยู่ที่หน้าประตูบ้านของทัพเพนนี จำนวนคนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งคุณนายทัพเพนนีเดินออกมาพร้อมกับแปรงขัดพื้นและถังน้ำ เมื่อถูกถามจากระยะห่างที่แสดงความเคารพ เธอตอบว่าทัพเพนนีมีคืนที่วุ่นวายและกระสับกระสับ นอกจากนั้นเธอไม่ยอมบอกอะไรอีกเลย เว้นเสียแต่ว่าเขาไม่สามารถสวมหมวกนอนไว้บนศีรษะได้ ไม่มีความคืบหน้าใดๆ เพิ่มเติม จนกระทั่งโชคชะตานำพาให้คุณนายทัพเพนนีพบว่าเธอไม่มีอะไรกินเป็นอาหารเช้า เธอจึงออกไปซื้อแครอท

ทันทีที่เธอเดินลับมุมถนน เฮนรี่ พี. และฝูงหนูแกสบี้ตัวอื่นๆ ก็กรูกันเข้าไปในบ้าน พวกเขาพบทัพเพนนีลุกจากเตียงมานั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทางหวาดกลัว หรืออย่างน้อยก็น่าจะเป็นทัพเพนนี เพราะเขาดูเปลี่ยนไป ขนของเขาปกคลุมไปทั่วหูและจมูก และนั่นยังไม่ใช่ทั้งหมด เพราะในขณะที่พวกเขากำลังคุยกับเขา ขนของเขาก็ยาวลงมาจนถึงจานเปล่า มันยาวขึ้นอย่างน่าตกใจ เป็นขนที่สวยและมีสีที่ถูกต้อง แต่ทัพเพนนีบอกว่าเขารู้สึกแปลกๆ เจ็บปวดไปทั่วร่าง ราวกับว่าขนของเขากำลังถูกแปรงย้อนศร และรู้สึกยิบๆ ร้อนๆ เหมือนถูกเข็มหมุดทิ่มแทง ซึ่งไม่สบายตัวเอาเสียเลย

และเขามีสิทธิ์ที่จะรู้สึกเช่นนั้น! เพราะขนของเขามันยาวขึ้น ยาวขึ้น และยาวขึ้น เร็วขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่มีใครรู้วิธีหยุดยั้งมันได้! คุณแรตตันและคุณสแครตช์จากไปแล้วโดยไม่ทิ้งที่อยู่ไว้ หากพวกเขามียาถอนพิษ ก็ไม่มีทางที่จะหามาได้ ตลอดทั้งวันนั้นและอีกหลายวันต่อมา ขนก็ยังคงยาวขึ้นไม่หยุด คุณนายทัพเพนนีตัดมันครั้งแล้วครั้งเล่า และนำขนเหล่านั้นไปยัดไส้หมอนปักเข็ม ปลอกหมอน และหมอนข้าง แต่ไม่ว่าเธอจะตัดออกเร็วเพียงใด มันก็ยาวกลับมาใหม่ เมื่อทัพเพนนีออกไปข้างนอก เขาก็สะดุดขนตัวเองจนล้ม และพวกเด็กหนูแกสบี้จอมหยาบคายก็วิ่งไล่ตามเขาพร้อมตะโกนว่า “เจ้าหนวดแก่!” ชีวิตของเขากลายเป็นภาระอันหนักอึ้ง

[ภาพประกอบ]

จากนั้นคุณนายทัพเพนนีจึงเริ่มถอนขนเหล่านั้นออก ฤทธิ์ของสารสกัดเข้มข้นเริ่มจางลงแล้ว หากเพียงแต่เธอจะมีความอดทนอีกสักนิด แต่เธอเบื่อที่จะตัดเสียแล้ว จึงเปลี่ยนมาใช้วิธีถอน เธอถอนอย่างรุนแรงและไร้ความปรานีจนทัพเพนนีทนไม่ไหว เขาจึงตัดสินใจหนีไป—หนีไปให้พ้นจากการถูกถอนขน จากอาการนิ้วเท้าแข็งเพราะความเย็น จากเหล่าหนูแกสบี้ขนยาวและขนสั้น หนีไปให้ไกลแสนไกลจนเขาจะไม่กลับมาอีกเลย

และนั่นคือเหตุผลที่ทัพเพนนีละทิ้งบ้านในเมืองมาร์มาเลด และออกเดินทางท่องโลกกว้างเพียงลำพัง

[ภาพประกอบ]

[ภาพประกอบ]