ตอนที่ 5: บทที่ 2 การเดินทางท่ามกลางความหวาดหวั่น

เราตั้งค่ายพักแรมที่นั่นริมฝั่งแม่น้ำอันสงบเงียบ ณ ที่นั้น เพอร์รี่ได้เล่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาให้ผมฟัง นับตั้งแต่ผมจากไปสู่เปลือกโลกชั้นนอก

ดูเหมือนว่าฮูจาจะปั้นเรื่องให้ดูเหมือนว่าผมตั้งใจทิ้งไดแอนไว้เบื้องหลัง และไม่มีความประสงค์จะกลับมายังเพลลูซิดาร์อีก เขาบอกพวกเขาว่าผมมาจากอีกโลกหนึ่ง และผมเบื่อหน่ายโลกใบนี้รวมถึงผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่แล้ว

สำหรับไดแอน เขาอธิบายว่าผมมีคู่ครองอยู่ในโลกที่ผมกำลังจะกลับไป ผมไม่เคยตั้งใจจะพาไดแอนผู้เลอโฉมกลับไปด้วย และเธอจะได้เห็นผมเป็นครั้งสุดท้าย

หลังจากนั้นไม่นาน ไดแอนก็หายตัวไปจากค่าย และเพอร์รี่ก็ไม่ได้เห็นหรือได้ยินข่าวคราวของเธออีกเลย

เขาไม่ทราบแน่ชัดว่าเวลาล่วงเลยไปนานเท่าใดนับตั้งแต่ผมจากไป แต่คาดเดาว่าหลายปีคงได้ล่วงผ่านไปอย่างเชื่องช้า

ฮูจาก็หายตัวไปหลังจากไดแอนจากไปได้ไม่นานเช่นกัน ชาวซาเรียนภายใต้การนำของกักผู้มีขนดก และชาวอโมไซต์ภายใต้การนำของดาคอร์ผู้แข็งแกร่ง พี่ชายของไดแอน ได้ขัดแย้งกันเรื่องการทรยศที่ถูกกล่าวหาของผม เพราะกักไม่เชื่อว่าผมจะหลอกลวงและทอดทิ้งพวกเขาอย่างอำมหิตเช่นนี้

ผลที่ตามมาคือเผ่าที่ทรงอำนาจทั้งสองได้เข้าห้ำหั่นกันด้วยอาวุธชนิดใหม่ที่เพอร์รี่และผมเคยสอนให้พวกเขาสร้างและใช้งาน เผ่าอื่นๆ ในสมาพันธรัฐใหม่ต่างเลือกข้างเข้ากับคู่ขัดแย้งเดิม หรือไม่ก็ก่อการปฏิวัติเล็กๆ น้อยๆ ของตนเอง

ผลลัพธ์คือการพังทลายโดยสิ้นเชิงของผลงานที่เราได้เริ่มต้นไว้อย่างดีเยี่ยม

เหล่ามาฮาร์อาศัยจังหวะสงครามระหว่างเผ่า รวบรวมกองกำลังซากอธเข้าโจมตีเผ่าหนึ่งแล้วเผ่าเล่าอย่างรวดเร็ว สร้างความหายนะอันน่าสยดสยอง และทำให้เผ่าส่วนใหญ่ตกอยู่ในสภาพหวาดกลัวอย่างน่าเวทนา เช่นเดียวกับสภาพที่พวกเราเคยช่วยฉุดดึงพวกเขาขึ้นมา

ในบรรดาสมาพันธรัฐที่เคยเกรียงไกร มีเพียงชาวซาเรียนและชาวอโมไซต์พร้อมกับอีกไม่กี่เผ่าที่ยังคงยืนหยัดต่อต้านเหล่ามาฮาร์ ทว่าเผ่าเหล่านี้ยังคงแตกแยกกันเอง และในสายตาของเพอร์รี่เมื่อครั้งที่เขาอยู่ท่ามกลางพวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย ดูเหมือนว่าความพยายามที่จะรวมตัวกันอีกครั้งนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

“และด้วยประการฉะนี้ พะยะค่ะฝ่าบาท” เขาบทสรุป “ความฝันอันวิเศษของเราจึงเลือนหายกลับคืนสู่ความลืมเลือนของยุคหิน และจักรวรรดิแรกแห่งเพลลูซิดาร์ก็ได้สูญสิ้นไปพร้อมกัน”

เราทั้งคู่ต่างต้องยิ้มให้กับคำเรียกขานฐานันดรศักดิ์ของผม ทว่าในความเป็นจริงผมยังคงเป็น “จักรพรรดิแห่งเพลลูซิดาร์” และวันหนึ่งผมตั้งใจจะสร้างสิ่งที่การกระทำอันชั่วช้าของฮูจาผู้ทรยศได้ทำลายลงให้กลับคืนมา

แต่ก่อนอื่น ผมต้องตามหาจักรพรรดินีของผมให้พบ สำหรับผมแล้ว เธอมีค่ามากกว่าจักรวรรดิสี่สิบแห่งรวมกัน

“คุณไม่มีเบาะแสเลยหรือว่าไดแอนอยู่ที่ไหน” ผมถาม

“ไม่มีเลยครับ” เพอร์รี่ตอบ “ผมออกตามหาเธอจนมาถึงช่องเขาที่ท่านพบผม และเป็นที่ที่เดวิด ท่านได้ช่วยชีวิตผมไว้

“ผมรู้ดีว่าท่านไม่ได้ตั้งใจทอดทิ้งทั้งไดแอนและเพลลูซิดาร์ ผมเดาว่าฮูจาผู้เจ้าเล่ห์ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ และผมตัดสินใจเดินทางไปยังอโมซ ซึ่งผมคาดว่าไดแอนอาจจะไปขอความคุ้มครองจากพี่ชายของเธอ และผมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อโน้มน้าวเธอ และผ่านทางเธอไปยังดาคอร์ผู้แข็งแกร่ง ว่าเราทุกคนต่างตกเป็นเหยื่อของแผนการทรยศที่ท่านไม่มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย

“ผมเดินทางมาถึงอโมซหลังจากผ่านการเดินทางที่ยากลำบากและน่าสะพรึงกลัวยิ่ง แต่กลับพบว่าไดแอนไม่ได้อยู่กับผู้คนของพี่ชายเธอ และพวกเขาไม่ทราบที่อยู่ของเธอเลย

“ผมมั่นใจว่าดาคอร์ต้องการความยุติธรรมและเที่ยงธรรม แต่ความโศกเศร้าและความโกรธแค้นจากการหายตัวไปของน้องสาวนั้นรุนแรงเสียจนเขาไม่สามารถรับฟังเหตุผลได้ เขาเอาแต่ย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า มีเพียงการกลับมาของท่านสู่เพลลูซิดาร์เท่านั้นที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจของท่านได้

“จากนั้นก็มีคนแปลกหน้าจากเผ่าอื่นเดินทางมา ซึ่งผมมั่นใจว่าถูกส่งมาโดยการยุยงของฮูจา เขาปั่นหัวชาวอโมไซต์ให้หันมาต่อต้านผม จนผมถูกบังคับให้ต้องหนีออกจากดินแดนของพวกเขาเพื่อเลี่ยงการถูกลอบสังหาร

“ในขณะที่พยายามเดินทางกลับไปยังซารี ผมก็หลงทาง และจากนั้นพวกซากอธก็พบตัวผม ผมหลบหนีพวกมันได้เป็นเวลานาน โดยการซ่อนตัวในถ้ำและลุยน้ำในแม่น้ำเพื่อลบเลือนร่องรอย

“ผมประทังชีวิตด้วยถั่ว ผลไม้ และรากไม้ที่กินได้ตามแต่โชคชะตาจะนำพามาให้

“ผมเดินทางต่อไปเรื่อยๆ โดยไม่อาจเดาได้เลยว่ามุ่งหน้าไปทางทิศใด และในที่สุดผมก็ไม่อาจหลบหนีพวกมันได้อีกต่อไป จุดจบก็มาถึงดังที่ผมคาดการณ์ไว้เนิ่นนาน เว้นเสียแต่ว่าผมไม่ได้คาดคิดว่าท่านจะอยู่ที่นั่นเพื่อช่วยชีวิตผม”

เราพักผ่อนในค่ายจนกระทั่งเพอร์รี่ฟื้นฟูกำลังเพียงพอที่จะเดินทางได้อีกครั้ง เราวางแผนกันมากมาย สร้างวิมานในอากาศที่เคยพังทลายขึ้นมาใหม่ แต่เหนือสิ่งอื่นใด สิ่งที่เราวางแผนมากที่สุดคือการตามหาไดแอน

ผมไม่อาจเชื่อได้ว่าเธอเสียชีวิตแล้ว ทว่าในโลกที่ป่าเถื่อนเช่นนี้ เธอจะอยู่ที่ใด และต้องใช้ชีวิตอยู่ภายใต้สภาพการณ์อันน่าสยดสยองเพียงไหน ผมไม่อาจคาดเดาได้เลย

เมื่อเพอร์รี่พักผ่อนจนเต็มที่ เราจึงกลับไปยังเครื่องขุดเจาะ ซึ่งที่นั่นเขาได้จัดเตรียมเครื่องแต่งกายให้ครบถ้วนราวกับมนุษย์ผู้มีอารยธรรม ทั้งชุดชั้นใน ถุงเท้า รองเท้า เสื้อแจ็กเก็ตและกางเกงขี่ม้าผ้ากากี รวมถึงผ้าพันแข้งที่ทนทาน

เมื่อครั้งที่ผมพบเขา เขาสวมเพียงรองเท้าแตะหนังหยาบๆ ผ้าเตี่ยว และเสื้อทูนิกที่ทำจากหนังขนดกของตัวธาก บัดนี้เขากลับมาสวมเสื้อผ้าจริงๆ อีกครั้งเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่วันที่พวกมนุษย์วานรปลดเปลื้องอาภรณ์ของเราในวันที่เราเริ่มผจญภัยในเพลลูซิดาร์เมื่อนานมาแล้ว

ด้วยสายสะพายกระสุนพาดบ่า ปืนพกหกนัดสองกระบอกที่สะโพก และปืนไรเฟิลในมือ เพอร์รี่ดูอ่อนเยาว์ขึ้นมาก

อันที่จริง เขาดูเป็นคนละคนกับชายชราที่ดูโอนเอนซึ่งเคยเข้าเครื่องขุดเจาะพร้อมกับผมเมื่อสิบหรือสิบเอ็ดปีก่อน สำหรับการเดินทางทดลองที่ผลักดันเราเข้าสู่การผจญภัยอันน่าอัศจรรย์และโลกที่แปลกประหลาดซึ่งไม่เคยมีใครฝันถึงมาก่อน

บัดนี้เขายืนตัวตรงและกระฉับกระเฉง กล้ามเนื้อที่เคยลีบฝ่อจากการไม่ได้ใช้งานในชีวิตก่อนหน้ากลับมาเต็มตึง

แน่นอนว่าเขายังคงเป็นชายชรา แต่แทนที่จะดูแก่กว่าอายุจริงสิบปีเหมือนตอนที่เราออกจากโลกภายนอก ตอนนี้เขากลับดูหนุ่มขึ้นประมาณสิบปี ชีวิตที่ป่าเถื่อนและอิสระในเพลลูซิดาร์ได้สร้างปาฏิหาริย์ให้แก่เขา

ซึ่งมันต้องเป็นเช่นนั้น มิฉะนั้นเขาก็คงตายไปแล้ว เพราะคนที่มีสภาพร่างกายแบบเดิมของเพอร์รี่ไม่มีทางรอดพ้นจากอันตรายและความยากลำบากของชีวิตยุคดึกดำบรรพ์ในโลกภายในได้นานนัก

เพอร์รี่ให้ความสนใจในแผนที่ของผมและ “หอดูดาวหลวง” ที่กรีนิชเป็นอย่างมาก ด้วยการใช้เครื่องวัดระยะทาง เราจึงสามารถย้อนรอยกลับไปยังเครื่องขุดเจาะได้อย่างง่ายดายและแม่นยำ

เมื่อเราพร้อมจะออกเดินทางอีกครั้ง เราตัดสินใจเลือกเส้นทางที่แตกต่างออกไป โดยหวังว่ามันอาจนำเราไปสู่ดินแดนที่คุ้นเคยมากกว่า

ผมจะไม่ทำให้ท่านเบื่อหน่ายด้วยการเล่าซ้ำถึงการผจญภัยนับไม่ถ้วนในการค้นหาอันยาวนานของเรา การเผชิญหน้ากับสัตว์ป่าขนาดมหึมาเกิดขึ้นแทบทุกวัน แต่ด้วยปืนไรเฟิลความเร็วสูงที่ร้ายกาจ เราจึงมีความเสี่ยงน้อยลงมาก เมื่อนึกถึงว่าก่อนหน้านี้เราทั้งคู่เคยท่องโลกที่เต็มไปด้วยอันตรายน่าสะพรึงกลัวนี้ด้วยอาวุธหยาบๆ ยุคดึกดำบรรพ์ที่ไม่เพียงพอ และแทบจะเปลือยกาย