ตอนที่ 6

“ลุงวิลเลียมคะ” บิลลี่อุทาน “นี่ลุง กำลัง พูดเรื่องอะไรกันคะ?”

“ก็เรื่องที่ลุงจะไม่กลับไปน่ะสิ”

“แต่ลุงต้องกลับไปสิ” เบอร์แทรมแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเกือบจะเป็นการโกรธ “โธ่ วิล เลิกพูดเรื่องไร้สาระนี่ได้แล้ว คุณก็รู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง ไปเถอะ กลับบ้านไปกินมื้อค่ำกันได้แล้ว”

มุมปากของวิลเลียมปรากฏแววเคร่งขรึม ซึ่งเป็นสีหน้าที่เบอร์แทรมเข้าใจความหมายเป็นอย่างดี

“เอาละ ฉันจะไปกินมื้อค่ำด้วยแน่นอน แต่ฉันจะไม่กลับไปอยู่” วิลเลียมยืนยันหนักแน่น “ฉันคิดทบทวนดูดีแล้ว และมั่นใจว่าสิ่งที่ทำนั้นถูกต้อง เอาเป็นว่าตอนนี้เราไปกินมื้อค่ำกันก่อน แล้วไม่ต้องพูดเรื่องนี้อีก” เขาพูดจบพร้อมรอยยิ้มร่าเริงขณะลุกขึ้นยืน ก่อนจะหันไปถามเจ้าสาวว่า “การเดินทางเป็นยังไงบ้างจ๊ะ สาวน้อย?”

บิลลี่ลุกขึ้นยืนเช่นกัน แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ยินคำถามของเขา ท่ามกลางแสงโพล้เพล้ที่ค่อยๆ เลือนหายไป ใบหน้าของเธอดูซีดขาวลงเล็กน้อย

“ลุงวิลเลียมคะ” เธอเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ลุงคิดจริงๆ หรือคะว่า เพียงเพราะฉันแต่งงานกับพี่ชายของลุง แล้วฉันจะเข้าไปอยู่ในบ้านหลังนั้นเพื่อไล่ลุงออกจากบ้านที่ลุงใช้ชีวิตมาทั้งชีวิต?”

“ไร้สาระน่าจ๊ะหลานรัก ลุงไม่ได้ถูกไล่ ลุงแค่จะไปเอง” ลุงวิลเลียมรีบแก้ด้วยท่าทางร่าเริง

บิลลี่ปัดคำพูดนั้นทิ้งอย่างไม่ใยดี

“ไม่ค่ะ ลุงจะไม่ไปไหนทั้งนั้น” เธอประกาศกร้าว “แต่ ฉันต่างหาก ที่จะไป”

“บิลลี่!” เบอร์แทรมอุทาน

“ที่รัก… นี่เธอ!” วิลเลียมท้วงด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ลุงวิลเลียม! เบอร์แทรม! ฟังนะคะ” บิลลี่พูดพลางหอบหายใจ “ที่ผ่านมาฉันอาจจะไม่เคยบอกอะไรพวกคุณมากนัก แต่ตอนนี้ฉันจะบอกให้ เมื่อนานมาแล้วตอนที่ฉันไปกับป้าฮันนาห์ เคทพี่สาวของพวกคุณบอกฉันว่าบ้านหลังนั้นมีความหมายกับลุงมากแค่ไหน และลุงผูกพันกับมันเพียงใด แถมเธอยังบอกอีกว่า… บอกว่าฉันเป็นคนทำให้ทุกอย่างพังทลาย” (เบอร์แทรมพยายามแทรกขึ้นมาคำหนึ่ง แต่บิลลี่ไม่สนใจ) “นั่นคือเหตุผลที่ฉันจากไป และ ฉันจะไปอีกครั้ง ถ้าลุงวิลเลียมไม่ยอมกลับบ้านไปอยู่พรุ่งนี้ เอาละค่ะ ตอนนี้เราไปกินมื้อค่ำกันเถอะ เบอร์แทรมหิวแล้ว” เธอทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มสดใส

ความเงียบอันตึงเครียดปกคลุมอยู่ชั่วขณะ วิลเลียมเหลือบมองเบอร์แทรม และเบอร์แทรมก็มองตอบด้วยความสนใจ

“เอ่อ… คือ… ใช่ เราไปกินมื้อค่ำกันเถอะ” วิลเลียมตะกุกตะกักหลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง

“เอ่อ… ใช่” เบอร์แทรมเห็นพ้อง แล้วทั้งสามก็ออกเดินมุ่งหน้าไปด้วยกัน