ตอนที่ 10

“แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังชอบมันอยู่ดี!” นิวแมนตอบ

เธอเหลือบมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ “พูดจาได้น่ารักดีนะคะ” เธอตอบ “แต่ฉันว่าฉันควรเตือนคุณก่อนที่คุณจะถลำลึกไปกว่านี้ งานที่คุณสั่งมาน่ะมันเป็นไปไม่ได้ คุณเห็นฉันเป็นตัวอะไรกันคะ? งานระดับนี้ต้องใช้คนทำถึงสิบคน คุณเลือกเอาภาพที่วาดยากที่สุดหกภาพในพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ แล้วคาดหวังให้ฉันทำราวกับว่ากำลังนั่งเย็บขอบผ้าเช็ดหน้าสักโหลหนึ่ง ฉันแค่อยากรู้ว่าคุณจะกล้าสั่งไปถึงไหนต่างหาก”

นิวแมนมองหญิงสาวด้วยความงุนงง แม้เขาจะเพิ่งถูกจับได้ว่าพลาดอย่างน่าขัน แต่เขาก็ไม่ใช่คนโง่ และเริ่มสงสัยว่าความตรงไปตรงมาอย่างกะทันหันของมาดมัวเซลโนเอมีนี้ อาจไม่ได้ซื่อสัตย์ไปกว่าการปล่อยให้เขาเข้าใจผิดแต่แรกเลย เธอคงกำลังเล่นเกมบางอย่าง ไม่ใช่แค่สงสารในความอ่อนหัดด้านศิลปะของเขา เธอหวังจะได้อะไรเป็นรางวัลกันแน่? เดิมพันครั้งนี้สูงและความเสี่ยงก็มาก ดังนั้นรางวัลที่ได้ก็คงต้องคุ้มค่าพอๆ กัน แต่ถึงอย่างนั้น นิวแมนก็อดชื่นชมในความใจกล้าของเธอไม่ได้ เพราะไม่ว่าเธอจะวางแผนอะไรไว้ในใจ แต่ตอนนี้เธอกำลังปัดเงินจำนวนมหาศาลทิ้งไปด้วยมือข้างหนึ่งอย่างไม่เสียดาย

“คุณล้อเล่น หรือพูดจริงครับ?” เขาถาม

“พูดจริงสิคะ!” มาดมัวเซลโนเอมีอุทาน พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูแปลกประหลาดเช่นเคย

“ผมไม่ค่อยรู้เรื่องภาพวาดหรือวิธีการวาดเท่าไหร่ ถ้าคุณทำไม่ได้ทั้งหมด ก็ไม่เป็นไรครับ เอาเท่าที่คุณทำได้ก็แล้วกัน”

“มันจะออกมาแย่มากเลยนะคะ” เธอเตือน

“โอ้” นิวแมนหัวเราะ “ถ้าคุณตั้งใจจะให้มันออกมาแย่ มันก็ต้องแย่แน่นอนอยู่แล้ว แต่ทำไมคุณถึงยังวาดภาพได้แย่แบบนี้ล่ะครับ?”

“ฉันทำอย่างอื่นไม่เป็นค่ะ ฉันไม่มีพรสวรรค์จริงๆ”

“ถ้าอย่างนั้น คุณคงกำลังหลอกคุณพ่อคุณอยู่”

หญิงสาวลังเลครู่หนึ่ง “ท่านทราบดีค่ะ!”

“ไม่หรอก” นิวแมนยืนยัน “ผมมั่นใจว่าท่านเชื่อในตัวคุณ”

“ท่านกลัวฉันมากกว่าค่ะ ที่ฉันยังวาดภาพได้แย่อย่างที่คุณว่า ก็เพราะฉันอยากเรียนรู้ อย่างน้อยฉันก็ชอบมัน และชอบที่ได้มาที่นี่ทุกวัน มันดีกว่าการต้องนั่งอยู่ในห้องมืดๆ ชื้นๆ ในตรอกแคบๆ หรือต้องไปยืนขายกระดุมกับโครงเสื้ออยู่หลังเคาน์เตอร์”

“แน่นอนว่ามันน่าสนุกกว่าเยอะ” นิวแมนว่า “แต่สำหรับผู้หญิงจนๆ คนหนึ่ง งานอดิเรกนี้ไม่ถือว่าแพงไปหน่อยหรือครับ?”

“โอ้ ฉันยอมรับว่าฉันทำผิดพลาดอย่างมากในเรื่องนี้” มาดมัวเซลโนเอมีตอบ “แต่ถ้าต้องหาเลี้ยงชีพเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ต้องตรากตรำเย็บผ้าในห้องมืดๆ เล็กๆ ที่ตัดขาดจากโลกภายนอก ฉันยอมกระโดดลงแม่น้ำแซนเสียยังดีกว่า”

“ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นหรอกครับ” นิวแมนตอบ “คุณพ่อบอกเรื่องข้อเสนอของผมหรือยัง?”

“ข้อเสนออะไรคะ?”

“ท่านอยากให้คุณแต่งงาน และผมบอกท่านว่า ผมจะให้โอกาสคุณหาเงินเพื่อสร้าง dot หรือสินเดิมของตัวเอง”

“ท่านเล่าให้ฟังหมดแล้ว และคุณก็เห็นแล้วว่าฉันคิดยังไงกับเรื่องนี้! ทำไมคุณถึงสนใจเรื่องการแต่งงานของฉันขนาดนี้คะ?”

“ผมสนใจในตัวคุณพ่อคุณมากกว่า ผมยังยืนยันข้อเสนอเดิม ทำเท่าที่คุณทำได้ แล้วผมจะซื้อภาพที่คุณวาด”

เธอยืนนิ่งครุ่นคิด สายตามองลงที่พื้น ครู่หนึ่งเธอก็เงยหน้าขึ้นถามว่า “เงินหนึ่งหมื่นสองพันฟรังก์ จะหาสามีแบบไหนได้บ้างคะ?”

“คุณพ่อคุณบอกผมว่าท่านรู้จักชายหนุ่มดีๆ หลายคนนะ”

“พวกพ่อค้าของชำ คนขายเนื้อ หรือไม่ก็พวก maîtres de cafés! เจ้าของร้านกาแฟตัวเล็กๆ ฉันจะไม่แต่งงานเลยถ้าไม่ได้แต่งกับคนที่มีฐานะดี”

“ผมแนะนำว่าอย่าเลือกมากจนเกินไปนักเลยครับ” นิวแมนกล่าว “นั่นคือคำแนะนำทั้งหมดที่ผมจะให้ได้”

“ฉันหงุดหงิดตัวเองจังที่พูดแบบนั้นออกไป!” หญิงสาวอุทาน “มันไม่ได้ช่วยอะไรฉันเลย แต่ฉันห้ามตัวเองไม่ได้จริงๆ”

“แล้วคุณคาดหวังว่ามันจะช่วยอะไรได้ล่ะครับ?”

“ก็แค่… ห้ามตัวเองไม่ได้น่ะค่ะ”

นิวแมนมองเธอครู่หนึ่ง “เอาเถอะ ภาพวาดของคุณอาจจะแย่ แต่คุณฉลาดเกินกว่าที่ผมจะเข้าใจจริงๆ ผมตามคุณไม่ทันหรอก ลาก่อนครับ!” แล้วเขาก็ยื่นมือออกไป

เธอไม่ตอบสนองและไม่มีคำลาใดๆ เธอหันหลังกลับไปนั่งตะแคงบนม้านั่ง พิงศีรษะลงบนหลังมือที่จับราวหน้าภาพวาดไว้ นิวแมนยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ความจริงเขาเข้าใจเธอดีกว่าที่ยอมรับเสียอีก ฉากประหลาดนี้เป็นเครื่องยืนยันคำพูดของคุณพ่อเธอได้อย่างดีว่า เธอคือสาวเจ้าเสน่ห์ที่เปิดเผยและเอาแต่ใจอย่างยิ่ง