ตอนที่ 11

เฮนชาร์ดยังคงกุมมือชายหนุ่มไว้ เขาหยุดนิ่งครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผมไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไปเพียงเพราะพูดไม่เก่ง และก่อนที่คุณจะจากไปตลอดกาล ผมขอพูดตรงๆ อีกครั้ง… คุณจะยอมอยู่ที่นี่ได้ไหม? ผมพูดชัดๆ เลยนะ ที่ผมรบเร้าไม่ใช่เพราะความเห็นแก่ตัวเพียงอย่างเดียวหรอก เพราะงานของผมก็ไม่ได้ซับซ้อนถึงขั้นต้องใช้คนอัจฉริยะเหนือใคร คนอื่นก็คงทำแทนได้ แต่ก็นั่นแหละ ความเห็นแก่ตัวอาจจะมีบ้าง แต่ยังมีเหตุผลอื่นอีก ซึ่งผมขอไม่พูดซ้ำแล้วกัน มาทำงานกับผมเถอะ แล้วคุณอยากได้ค่าตอบแทนเท่าไหร่ก็บอกมา ผมตกลงทุกอย่างโดยไม่มีข้อโต้แย้ง เพราะให้ตายเถอะ ฟาร์เฟรย์ ผมถูกชะตากับคุณจริงๆ!”

มือของชายหนุ่มยังคงนิ่งอยู่ในมือของเฮนชาร์ดครู่หนึ่ง เขามองออกไปที่ผืนดินอันอุดมสมบูรณ์ที่ทอดยาวอยู่เบื้องล่าง แล้วมองย้อนกลับไปยังทางเดินร่มรื่นที่มุ่งหน้าสู่ใจกลางเมือง ใบหน้าของเขาเริ่มขึ้นสี

“ผมไม่นึกเลยว่าจะเป็นแบบนี้ ไม่นึกจริงๆ!” เขาอุทาน “นี่คงเป็นลิขิตสวรรค์ ใครจะกล้าขัดขืนกันล่ะครับ? ตกลงครับ ผมจะไม่ไปอเมริกา ผมจะอยู่ที่นี่และทำงานให้คุณ!”

มือที่เคยนิ่งสนิทในตอนแรก บัดนี้บีบตอบมือของเฮนชาร์ดอย่างหนักแน่น

“ตกลง” เฮนชาร์ดกล่าว

“ตกลงครับ” โดนัลด์ ฟาร์เฟรย์ ตอบรับ

ใบหน้าของเฮนชาร์ดฉายแววพึงพอใจอย่างรุนแรงจนแทบจะล้นออกมา “ตอนนี้คุณคือเพื่อนของผมแล้ว!” เขาอุทาน “กลับไปที่บ้านผมเถอะ เราจะได้ตกลงรายละเอียดให้ชัดเจน จะได้สบายใจกันทั้งสองฝ่าย” ฟาร์เฟรย์รีบคว้ากระเป๋าแล้วเดินกลับไปตามถนนนอร์ท-เวสต์ร่วมกับเฮนชาร์ด ตอนนี้เฮนชาร์ดกลับมามีความมั่นใจเต็มเปี่ยมอีกครั้ง

“ปกติถ้าผมไม่ชอบใคร ผมจะเป็นคนที่เย็นชาที่สุดในโลก” เขาว่า “แต่ถ้าถูกใจใครแล้ว ผมจะทุ่มให้เต็มที่ ทีนี้ผมมั่นใจว่าคุณยังกินมื้อเช้าได้อีกมื้อนะ เพราะเช้าขนาดนี้คุณคงยังกินอะไรไม่มากหรอก ต่อให้ที่นั่นมีอะไรให้กิน ซึ่งจริงๆ ก็ไม่มีด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้นไปที่บ้านผมเถอะ เราจะจัดมื้อเช้าแบบจัดเต็ม แล้วจะทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรเลยก็ได้ถ้าคุณต้องการ แม้ว่าคำพูดของผมจะเป็นคำมั่นสัญญาที่เชื่อถือได้เสมอ แต่เอาเถอะ ผมถนัดทำมื้อเช้าให้อร่อยอยู่แล้ว ตอนนี้มีพายพิราบเย็นๆ รสเลิศรออยู่ และถ้าคุณอยากดื่มเบียร์ทำเอง ผมก็มีนะ”

“เช้าเกินไปสำหรับเรื่องนั้นครับ” ฟาร์เฟรย์ตอบพร้อมรอยยิ้ม

“อ้อ จริงด้วย ผมลืมไป ผมไม่ดื่มแล้วเพราะคำสาบานของตัวเอง แต่ผมยังต้องต้มเบียร์ไว้ให้คนงานน่ะ”

ทั้งคู่เดินคุยกันกลับไปจนถึงบ้านของเฮนชาร์ด โดยเข้าทางประตูหลังซึ่งเป็นทางขนส่งสินค้า ข้อตกลงทั้งหมดถูกสรุปกันระหว่างมื้อเช้า ซึ่งเฮนชาร์ดตักอาหารใส่จานให้ชายหนุ่มชาวสก็อตอย่างล้นพูน และเขาจะไม่ยอมหยุดจนกว่าฟาร์เฟรย์จะเขียนจดหมายเรียกสัมภาระจากบริสตอลและส่งจดหมายนั้นที่ไปรษณีย์เรียบร้อย เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น ชายผู้เต็มไปด้วยแรงผลักดันคนนี้ก็ประกาศว่า เพื่อนใหม่ของเขาควรพักอยู่ที่บ้านของเขาไปก่อน จนกว่าจะหาที่พักที่เหมาะสมได้

จากนั้น เฮนชาร์ดก็พาฟาร์เฟรย์เดินชมรอบๆ ทั้งโกดังเก็บเมล็ดพืชและสต็อกสินค้าต่างๆ และสุดท้ายก็พาเข้าไปในส่วนสำนักงาน ซึ่งที่นั่นเองที่ชายหนุ่มได้พบกับเอลิซาเบธเป็นครั้งแรก