ลิงผู้ปราดเปรื่องกับหมูป่า

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในจังหวัดชินชินของประเทศญี่ปุ่น มีชายเลี้ยงลิงพเนจรคนหนึ่ง ซึ่งหาเลี้ยงชีพด้วยการพาลิงเดินทางไปทั่วเพื่อแสดงกลของสัตว์ตัวนี้

เย็นวันหนึ่ง ชายผู้นั้นกลับบ้านด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองอย่างมาก และบอกให้ภรรยาไปตามตัวคนขายเนื้อมาในเช้าวันรุ่งขึ้น

ภรรยารู้สึกงุนงงอย่างยิ่งจึงถามสามีว่า

“เหตุใดท่านจึงอยากให้ข้าไปตามคนขายเนื้อมาหรือเจ้าคะ”

“ไม่มีประโยชน์ที่จะพาลิงตัวนั้นออกไปแสดงอีกแล้ว มันแก่เกินไปและลืมท่าทางต่างๆ ข้าตีมันด้วยไม้เท่าที่ข้าจะทำได้ แต่มันก็ยังไม่ยอมเต้นให้ถูกต้อง ข้าต้องขายมันให้คนขายเนื้อและกอบโกยเงินจากมันให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่มีทางอื่นอีกแล้ว”

หญิงผู้นั้นรู้สึกสงสารสัตว์ตัวน้อยผู้น่าเวทนา และอ้อนวอนให้สามีไว้ชีวิตลิงตัวนั้น แต่คำอ้อนวอนของนางก็ไร้ผล ชายผู้นั้นตัดสินใจแน่วแน่ที่จะขายมันให้คนขายเนื้อ

ขณะนั้น ลิงอยู่ในห้องถัดไปและได้ยินทุกคำพูดของการสนทนา ไม่นานมันก็เข้าใจว่าตนกำลังจะถูกฆ่า และรำพึงกับตัวเองว่า

“เจ้านายของข้านี้ช่างป่าเถื่อนเสียจริง! ข้ารับใช้เขาอย่างซื่อสัตย์มานานหลายปี แทนที่จะปล่อยให้ข้าใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสะดวกสบายและสงบสุข เขากลับจะปล่อยให้ข้าถูกคนขายเนื้อชำแหละ และร่างกายที่น่าสงสารของข้าจะต้องถูกย่าง ถูกตุ๋น และถูกกินอย่างนั้นหรือ? อนิจจา ข้าควรทำอย่างไรดี อา! ความคิดอันชาญฉลาดแวบเข้ามาในหัวข้าแล้ว! ข้ารู้ว่ามีหมูป่าตัวหนึ่งอาศัยอยู่ในป่าใกล้ๆ นี้ ข้าเคยได้ยินเรื่องความปราดเปรื่องของมันบ่อยครั้ง บางทีหากข้าไปหาและเล่าความลำบากที่ข้าเผชิญอยู่ให้ฟัง มันอาจจะให้คำแนะนำแก่ข้า ข้าจะลองไปดู”

ไม่มีเวลาให้รีรอ ลิงแอบออกจากบ้านและวิ่งอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ไปยังป่าเพื่อตามหาหมูป่า หมูป่าอยู่ที่บ้านพอดี และลิงก็เริ่มเล่าเรื่องราวความทุกข์ของตนทันที

“ท่านหมูป่าผู้ใจดี ข้าได้ยินชื่อเสียงเรื่องความปราดเปรื่องอันยอดเยี่ยมของท่าน ข้ากำลังตกอยู่ในความลำบากอย่างยิ่ง มีเพียงท่านเท่านั้นที่จะช่วยข้าได้ ข้าแก่ตัวลงในการรับใช้เจ้านาย และเพราะตอนนี้ข้าไม่สามารถเต้นได้ถูกต้อง เขาจึงตั้งใจจะขายข้าให้คนขายเนื้อ ท่านจะแนะนำให้ข้าทำอย่างไรดี ข้ารู้ว่าท่านฉลาดเพียงใด!”

หมูป่ารู้สึกยินดีกับคำยกยอและตัดสินใจที่จะช่วยลิง มันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงกล่าวว่า

“เจ้านายของเจ้ามีลูกน้อยหรือไม่”

“โอ้ มีสิ” ลิงตอบ “เขามีลูกชายตัวน้อยคนหนึ่ง”

“ในตอนเช้าเมื่อนายหญิงของเจ้าเริ่มทำงานประจำวัน เด็กคนนั้นไม่ได้นอนอยู่ข้างประตูหรือ? เอาละ ข้าจะแวะมาแต่เช้า และเมื่อเห็นโอกาส ข้าจะฉวยตัวเด็กคนนั้นแล้ววิ่งหนีไป”

“แล้วอย่างไรต่อ” ลิงถาม

“ก็แม่เด็กจะต้องตกใจกลัวอย่างยิ่ง และก่อนที่เจ้านายกับนายหญิงของเจ้าจะรู้ว่าต้องทำอย่างไร เจ้าต้องวิ่งตามข้ามาและช่วยเด็กคนนั้นไว้ แล้วพากลับไปส่งให้พ่อแม่ได้อย่างปลอดภัย และเจ้าจะได้เห็นว่า เมื่อคนขายเนื้อมาถึง พวกเขาจะไม่มีใจเด็ดพอที่จะขายเจ้า”

เจ้าลิงกล่าวขอบคุณเจ้าหมูป่าหลายครั้งหลายคราแล้วจึงกลับบ้าน คืนนั้นมันแทบไม่ได้นอนหลับอย่างที่คุณพอจะจินตนาการได้ เพราะมัวแต่คิดถึงเรื่องในวันพรุ่งนี้ ชีวิตของมันขึ้นอยู่กับว่าแผนการของเจ้าหมูป่าจะสำเร็จหรือไม่ มันตื่นขึ้นเป็นตัวแรกและเฝ้ารอสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นด้วยความกังวล สำหรับมันแล้ว ดูเหมือนว่าเวลาจะผ่านไปเนิ่นนานเหลือเกินกว่าที่ภรรยาของเจ้านายจะเริ่มขยับตัวและเปิดบานหน้าต่างเพื่อรับแสงตะวัน จากนั้นทุกอย่างก็ดำเนินไปตามที่เจ้าหมูป่าได้วางแผนไว้ ผู้เป็นแม่วางลูกน้อยไว้ใกล้ชานพักตามปกติ ในขณะที่เธอจัดบ้านและเตรียมอาหารเช้า

เด็กน้อยส่งเสียงอ้อแอ้ด้วยความสุขท่ามกลางแสงแดดยามเช้า มือเล็กๆ ตบลงบนเสื่อตามจังหวะของแสงและเงาที่พาดผ่าน ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นที่ชานพักและเสียงร้องไห้จ้าของเด็กน้อย ผู้เป็นแม่รีบวิ่งจากห้องครัวไปยังจุดนั้น ทว่าทันเวลาเพียงแค่ได้เห็นเจ้าหมูป่าหายลับไปทางประตูรั้วพร้อมกับลูกน้อยในอุ้งเท้า เธอเหยียดมือออกพร้อมส่งเสียงร้องด้วยความสิ้นหวังและรีบวิ่งเข้าไปในห้องด้านในที่สามียังคงหลับสนิท

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งและขยี้ตา พร้อมกับถามด้วยความหงุดหงิดว่าภรรยาทำเสียงดังโวยวายเรื่องอะไร กว่าที่ชายผู้นั้นจะตระหนักถึงสิ่งที่เกิดขึ้นและทั้งคู่จะวิ่งออกไปถึงประตูรั้ว เจ้าหมูป่าก็หนีไปได้ไกลแล้ว แต่พวกเขาเห็นเจ้าลิงกำลังวิ่งไล่ตามหัวขโมยไปอย่างสุดกำลังเท่าที่ขาของมันจะพาไปได้

ทั้งสามีและภรรยาต่างรู้สึกชื่นชมในความกล้าหาญของเจ้าลิงผู้ชาญฉลาด และความกตัญญูของพวกเขาก็ไม่มีที่สิ้นสุดเมื่อเจ้าลิงผู้ซื่อสัตย์นำเด็กน้อยกลับคืนสู่อ้อมกอดได้อย่างปลอดภัย

“เห็นไหมล่ะ!” ภรรยากล่าว “นี่คือสัตว์ที่คุณอยากจะฆ่า ถ้าไม่มีเจ้าลิงตัวนี้ เราคงต้องเสียลูกไปตลอดกาล”

“เจ้าพูดถูกครั้งหนึ่งแล้วล่ะเมียจ๋า” ชายผู้นั้นกล่าวขณะอุ้มลูกเข้าบ้าน “เจ้าส่งคนขายเนื้อกลับไปได้เลยเมื่อเขามาถึง และตอนนี้เตรียมอาหารเช้าดีๆ ให้เราทุกคน รวมถึงเจ้าลิงด้วย”

เมื่อคนขายเนื้อมาถึง เขาถูกส่งตัวกลับพร้อมคำสั่งให้เตรียมเนื้อหมูป่าสำหรับอาหารค่ำ ส่วนเจ้าลิงก็ได้รับการทะนุถนอมและใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสงบสุข และเจ้านายของมันไม่เคยทุบตีมันอีกเลย