4. วันที่สามสิบ มีนาคม รุ่งสาง

เหตุการณ์ครั้งที่สามและครั้งสุดท้ายที่ไซธีเรียต้องเผชิญกับความหวาดผวาตามวาระในยามค่ำคืน ซึ่งตอกย้ำความเชื่อมโยงของเธอกับชื่อและสายเลือดอัลดคลิฟฟ์ ได้เกิดขึ้นในวันที่ปัจจุบันนี้

เวลาประมาณสี่โมงเช้า ขณะที่ไซธีเรียซึ่งน่าจะกำลังฝันอยู่ ดูเหมือนจะตื่นขึ้น—และในทันใดนั้นเธอก็ถูกสะกดด้วยมนตร์บางอย่าง ซึ่งมีความรู้สึกยำเกรงมากกว่าความตระหนก ที่ปลายเตียงของเธอ ร่างของมิสอัลดคลิฟฟ์ปรากฏขึ้นอย่างซีดเซียวและชัดเจน พร้อมจ้องมองเธอด้วยสีหน้าวิงวอนเกินกว่าที่ถ้อยคำใดจะพรรณนาได้ ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ ให้เห็น ทว่าความโหยหา—ความโหยหาอย่างแรงกล้า—ปรากฏชัดอยู่ในทุกเส้นสายบนใบหน้า

ไซธีเรียเชื่อว่าเธอได้ใช้ดุลยพินิจยามตื่นตามปกติในการคิด โดยไม่มีความสงสัยแม้แต่น้อยว่า มิสอัลดคลิฟฟ์ยืนอยู่ตรงหน้าเธอในร่างที่มีเลือดเนื้อ เหตุผลยังไม่ตื่นตัวพอที่จะนำพาให้ไซธีเรียตั้งคำถามกับตัวเองว่าเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร

“ฉันน่าจะอยู่กับคุณ—ทำไมคุณถึงไม่ยอมให้ฉันอยู่!” ไซธีเรียอุทาน มนตร์สะกดนั้นขาดสะบั้นลง เธอตื่นขึ้นอย่างเต็มตา และร่างนั้นก็เลือนหายไป

มันเป็นเวลาสีเทาของรุ่งสาง เธอตัวสั่นเทาด้วยเหงื่อแห่งความกระวนกระวาย และเมื่อไม่อาจทนต่อความคิดที่ว่าน้องชายกำลังหลับใหลได้ เธอจึงเดินไปเคาะประตูห้องของเขา

“โอเวน!”

เขาไม่ใช่คนหลับลึก และมันก็ใกล้ถึงเวลาตื่นของเขาพอดี

“พี่ต้องการอะไร ไซธีเรีย”

“พี่ไม่ควรออกจากแนปวอเตอร์เมื่อคืนนี้เลย พี่หวังว่าพี่จะไม่ได้ทำ พี่คิดว่าพี่จะออกเดินทางเดี๋ยวนี้เลย เขากำลังต้องการพี่ พี่รู้”

“กี่โมงแล้ว”

“สี่โมงกับอีกไม่กี่นาที”

“พี่อย่าทำแบบนั้นเลย ทำตามเวลาที่ตกลงกันไว้เถอะ ลองคิดดูสิ เราคงต้องลำบากปลุกคนขับรถ และเรื่องอื่นๆ อีก”

โดยรวมแล้ว ดูเหมือนว่าการไม่ทำตามเพียงจินตนาการชั่ววูบจะเป็นทางเลือกที่ฉลาดกว่า เธอจึงกลับไปนอนอีกครั้ง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ขณะที่โอเวนกำลังคิดจะลุกขึ้น ก็มีเสียงเคาะที่ประตูหน้าบ้าน นาทีต่อมา มีบางสิ่งกระทบกับกระจกหน้าต่างห้องของโอเวน เขารอ—แล้วเสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง มีกรวดเม็ดเล็กๆ ถูกขว้างใส่กระจกเพื่อปลุกเขาให้ตื่น

เขาเดินข้ามห้องไปดึงม่านบังตาขึ้นแล้วมองออกไปข้างนอก ใบหน้าขาวซีดเคร่งขรึมใบหนึ่งกำลังแหงนมองขึ้นมาจากถนน พยายามจ้องมองอย่างคาดหวังเพื่อจะเห็นใครสักคนผ่านบานกระจก นั่นคือใบหน้าของชายจากแนปวอเตอร์ที่นั่งอยู่บนหลังม้า

โอเวนทราบจุดประสงค์ของการมาเยือนนั้นทันที เพราะใบหน้าของทุกคนที่นำข่าวการตายมาบอกย่อมมีลักษณะที่ไม่อาจเข้าใจผิดได้ เกรย์เปิดหน้าต่างออก

‘คุณหนูอัลดคลิฟฟ์ ’ ผู้ส่งสารกล่าวแล้วหยุดนิ่ง

‘อา—เสียแล้วหรือ?’

‘ครับ—เธอเสียแล้ว’

‘เธอเสียเมื่อไหร่?’

‘ตอนสี่โมงสิบนาทีครับ หลังจากที่มีเลือดออกอีกครั้ง เธอรู้ดีที่สุดครับท่าน ผมรีบออกเดินทางทันทีตามคำสั่งของท่านเจ้าอาวาส’