บทที่ 25: รูเลตาบิลออกเดินทาง

เย็นวันนั้น รูเลตาบิลและผมเดินทางออกจากกลองดิเยร์ เราทั้งคู่ต่างยินดีอย่างยิ่งที่ได้จากที่นั่นมาเสียที และไม่มีสิ่งใดรั้งเราไว้ได้อีก ผมประกาศความตั้งใจว่าจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดนี้ เพราะมันหนักหนาเกินกว่าที่ผมจะรับไหว รูเลตาบิลตบไหล่ผมเบาๆ อย่างเป็นกันเอง พร้อมสารภาพว่าเขาไม่มีอะไรต้องเรียนรู้อีกแล้วที่กลองดิเยร์ เพราะเขาได้เรียนรู้ทุกสิ่งที่ที่นั่นจะบอกเขาได้จนหมดสิ้น เราถึงปารีสประมาณสองทุ่ม รับประทานอาหารค่ำ จากนั้นด้วยความเหนื่อยล้า เราจึงแยกย้ายกัน โดยตกลงกันว่าจะพบกันในเช้าวันรุ่งขึ้นที่ห้องพักของผม

วันต่อมา รูเลตาบิลมาถึงตามเวลาที่นัดหมาย เขาแต่งกายด้วยชุดทวีดแบบอังกฤษ มีเสื้อคลุมอัลสเตอร์พาดแขน และถือกระเป๋าเดินทางใบหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเขาเตรียมตัวสำหรับการเดินทาง

“คุณจะไปนานแค่ไหน” ผมถาม

“เดือนหนึ่งหรือสองเดือนครับ” เขาตอบ “มันขึ้นอยู่กับสถานการณ์”

ผมไม่ได้ถามอะไรเขาอีก

“คุณรู้ไหม” เขาถาม “ว่าคำที่มาดมัวแซลสแตงเกอร์สันพยายามจะพูดก่อนที่เธอจะหมดสติคือคำว่าอะไร”

“ไม่รู้สิ ไม่มีใครได้ยินเลย”

“แต่ผมได้ยิน!” รูเลตาบิลตอบ “เธอพูดว่า ‘พูดออกมา!’”

“คุณคิดว่าดาร์ซักจะยอมพูดหรือ”

“ไม่มีทาง”

ผมกำลังจะออกความเห็นเพิ่มเติม แต่เขาบีบมือผมอย่างอบอุ่นและกล่าวคำอำลา ผมมีเวลาถามเขาเพียงคำถามเดียวก่อนที่เขาจะจากไป

“คุณไม่กลัวหรือว่าอาจจะมีความพยายามครั้งอื่นเกิดขึ้นในระหว่างที่คุณไม่อยู่”

“ไม่ครับ! ไม่ใช่ในตอนนี้ที่ดาร์ซักอยู่ในคุก” เขาตอบ

เขาจากไปพร้อมกับคำพูดที่น่าประหลาดนี้ ผมไม่ได้พบเขาอีกเลยจนกระทั่งถึงวันพิจารณาคดีของดาร์ซักที่ศาล ซึ่งเขาปรากฏตัวเพื่ออธิบายสิ่งที่ไม่อาจหาคำอธิบายได้