เล่มที่จารึกบาปทั้งมวลของข้า ซึ่งก็คือตัวข้านั่นเอง

(ผู้หนึ่งถือกระจกเข้ามา)

ส่งกระจกนั่นมาให้ข้า แล้วข้าจะอ่านจากในนั้น

ริ้วรอยยังมิได้ลึกขึ้นอีกหรือ? ความโศกเศร้าได้ฟาดฟัน

ลงบนใบหน้าของข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ

แต่เหตุใดจึงมิเกิดบาดแผลที่ลึกกว่านี้? โอ้ กระจกจอมลวง

เจ้าช่างเหมือนกับเหล่าผู้ติดตามข้าในยามรุ่งเรือง

เจ้าหลอกลวงข้า ใบหน้านี้หรือ คือใบหน้า

ที่เคยปกครองคนนับหมื่นภายใต้หลังคาเรือนเดียวกันในทุกวัน?

ใบหน้านี้หรือ ที่เคยสว่างไสวดุจดวงตะวันจนผู้พบเห็นต้องหยีตา?

ใบหน้านี้หรือ ที่เคยเผชิญกับความโง่เขลามามากมาย

จนท้ายที่สุดกลับพ่ายแพ้แก่บูลลิงบรูค?

ความรุ่งโรจน์อันเปราะบางฉายชัดอยู่ในใบหน้านี้

และใบหน้านี้ก็เปราะบางดุจเดียวกับความรุ่งโรจน์นั้น

เพราะดูเถิด มันแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ นับร้อยชิ้น

จงดูเถิด องค์ราชาผู้เงียบงัน ดูบทเรียนจากเรื่องขบขันนี้

ว่าความโศกเศร้าของข้าได้ทำลายใบหน้าของข้าลงรวดเร็วเพียงใด

บูลลิงบรูค: เงาแห่งความโศกเศร้าของพระองค์ได้ทำลาย

เงาแห่งใบหน้าของพระองค์ลงแล้ว

ริชาร์ด: พูดอีกครั้งซิ

เงาแห่งความโศกเศร้าของข้า… ฮ่า ให้ข้าดูซิ

มันเป็นความจริงยิ่งนัก ความทุกข์ระทมของข้านั้นอยู่ภายใน

และอาการโศกเศร้าที่แสดงออกภายนอกเหล่านี้

เป็นเพียงเงาของความทุกข์ที่มองไม่เห็น

ซึ่งพองโตด้วยความเงียบงันในจิตวิญญาณที่ถูกทรมาน

นั่นแหละคือแก่นแท้ และข้าขอขอบใจเจ้า องค์ราชา

สำหรับความเมตตาอันยิ่งใหญ่ ที่ไม่เพียงแต่ให้

เหตุแห่งการคร่ำครวญแก่ข้า แต่ยังสอนวิธี

ที่จะโศกเศร้าต่อเหตุนั้นด้วย ข้าจะขอพรเพียงข้อเดียว

แล้วจะจากไป และไม่รบกวนเจ้าอีก

ข้าจะได้รับมันหรือไม่?

บูลลิงบรูค: ขอมาเถิด ลูกพี่ลูกน้องผู้เลอโฉม

ริชาร์ด: ลูกพี่ลูกน้องผู้เลอโฉมรึ? ข้านั้นยิ่งใหญ่กว่าราชาเสียอีก:

เพราะเมื่อครั้งข้าเป็นราชา เหล่าผู้ประจบสอพลอข้า

เป็นเพียงข้าแผ่นดิน แต่ยามนี้ข้าเป็นข้าแผ่นดิน

ข้ากลับมีราชามาเป็นผู้ประจบสอพลอข้า:

เมื่อข้ายิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ ข้าจึงมิจำเป็นต้องอ้อนวอน

บูลลิงบรูค: แต่จงขอมาเถิด

ริชาร์ด: แล้วข้าจะได้หรือไม่?

บูลลิงบรูค: ท่านจะได้

ริชาร์ด: เช่นนั้นจงอนุญาตให้ข้าไปเถิด

บูลลิงบรูค: ไปที่ใด?

ริชาร์ด: ที่ใดก็ได้ตามที่เจ้าต้องการ ขอเพียงให้ข้าพ้นจากสายตาของเจ้า

บูลลิงบรูค: พวกเจ้าบางคนจงนำตัวเขาไปยังหอคอย

ริชาร์ด: โอ้ ดีเหลือเกิน: นำตัวไป: พวกเจ้าทุกคนช่างเป็นผู้ฉวยโอกาส

ที่รุ่งเรืองขึ้นอย่างรวดเร็วจากการล่มสลายของราชาที่แท้จริง

บูลลิงบรูค: วันพุธหน้า เราจะจัดพิธีราชาภิเษกอย่างสมเกียรติ

ท่านลอร์ดทั้งหลาย จงเตรียมตัวให้พร้อม

(ทั้งหมดออกไป)

แอบบอต: เราได้ประจักษ์ถึงขบวนแห่แห่งความโศกเศร้าที่นี่แล้ว

คาร์ล: ความทุกข์ที่กำลังจะมาถึง ลูกหลานที่ยังมิได้เกิด

จักต้องรู้สึกถึงวันนี้ว่าแหลมคมดุจหนามทิ่มแทง

ออม: ท่านผู้ศักดิ์สิทธิ์แห่งคณะสงฆ์ มิมีแผนการใดเลยหรือ

ที่จะขจัดรอยมลทินอันร้ายกาจนี้ไปจากอาณาจักร

แอบบอต: ก่อนที่ข้าจะเอ่ยใจคิดอย่างเสรีในเรื่องนี้

พวกท่านไม่เพียงแต่ต้องรับศีลศักดิ์สิทธิ์

เพื่อฝังเจตจำนงของข้าไว้ แต่ยังเพื่อทำให้

สิ่งที่ข้าอาจจะคิดค้นขึ้นนั้นสัมฤทธิ์ผล

ข้าเห็นว่าคิ้วของพวกท่านเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

หัวใจเต็มไปด้วยความโศกเศร้า และดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา

จงกลับไปรับประทานอาหารค่ำกับข้า ข้าจะวางแผนการ

ที่จะนำพาเราไปสู่ วันอันแสนรื่นรมย์

(ทั้งหมดออกไป)