ตอนที่ 3: CHAPTER I. HOW THE BLACK SHEEP CAME FORTH FROM THE FOLD. (part 2)

“นี่มันภาษาอะไรกัน!” ท่านเจ้าอาวาสตะโกน “ภาษาแบบนี้เนี่ยนะที่จะมาใช้ในกำแพงอารามเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงแห่งนี้? ความสง่างามกับการศึกษาต้องมาคู่กันเสมอ เมื่อสิ่งหนึ่งหายไป อีกสิ่งก็ไม่จำเป็นต้องมองหาให้เสียเวลา”

“เรื่องนั้นผมไม่ทราบครับ” บราเธอร์จอห์นตอบ “ผมรู้แค่ว่าคำพูดเหล่านี้มันไหลออกมาจากปากผมเอง เพราะมันเป็นภาษาที่บรรพบุรุษของผมใช้กันมา ถ้าท่านอนุญาต ผมจะขอใช้ภาษานี้ต่อไป หรือไม่ก็จะไม่พูดอะไรเลย”

เจ้าอาวาสเคาะเท้าและพยักหน้า เป็นเชิงว่ายอมปล่อยผ่านในจุดนี้แต่จะจำไว้ในใจ

“ส่วนเรื่องเบียร์” บราเธอร์จอห์นเล่าต่อ “ผมเพิ่งกลับมาจากทุ่งนาด้วยความร้อนรุ่ม พอได้จิบเพียงนิดเดียว สายตาก็เหลือบไปเห็นว่าก้นหม้อว่างเปล่า และผมอาจจะพูดจาโผงผางไปบ้างเรื่องรำกับถั่ว เพราะมันเป็นอาหารที่ต่ำต้อยเกินไปสำหรับคนตัวโตอย่างผม ส่วนเรื่องที่ผมลงไม้ลงมือกับบราเธอร์แอมโบรสจอมเซ่อคนนั้นก็เป็นเรื่องจริง แต่ท่านก็เห็นว่าผมไม่ได้ทำให้เขาบาดเจ็บอะไรมาก และเรื่องแม่สาวคนนั้น ผมยอมรับว่าผมอุ้มเธอข้ามลำธาร เพราะเธอสวมถุงเท้าและรองเท้า ในขณะที่ผมใส่เพียงรองเท้าไม้ซึ่งไม่กลัวน้ำ ผมคงจะละอายใจทั้งในฐานะลูกผู้ชายและในฐานะนักบวช หากผมปล่อยให้เธอต้องลำบาก” เขาพูดพลางกวาดสายตามองรอบๆ ด้วยสีหน้ากึ่งขบขันเหมือนที่เป็นมาตลอดการไต่สวน

“ไม่ต้องพูดอะไรต่อแล้ว” เจ้าอาวาสตัดบท “เขาสารภาพทุกอย่างหมดแล้ว ต่อจากนี้ก็เหลือเพียงการกำหนดบทลงโทษที่เหมาะสมกับพฤติกรรมชั่วร้ายของเขา”

ท่านลุกขึ้นยืน บรรดาบราเธอร์ที่ยืนเรียงแถวสองข้างทางต่างลุกขึ้นตาม พร้อมกับลอบมองเจ้าอาวาสผู้เกรี้ยวกราดด้วยสีหน้าหวาดหวั่น

“จอห์นแห่งฮอร์ดิล!” ท่านคำราม “ตลอดสองเดือนของการเป็นนอวิส เจ้าแสดงให้เห็นว่าเจ้าเป็นนักบวชที่ทรยศและไม่คู่ควรกับชุดสีขาวซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของจิตใจที่บริสุทธิ์ ดังนั้น เจ้าจะต้องถูกถอดชุดนี้ออก และถูกขับไล่ออกไปสู่โลกภายนอกโดยไม่มีสิทธิในสมณศักดิ์ และไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความเมตตาหรือพรใดๆ ของผู้ที่อยู่ภายใต้การดูแลของนักบุญเบเนดิกต์ เจ้าห้ามกลับมาที่บิวลีอูหรือที่ดินในเครือของบิวลีอูโดยเด็ดขาด และชื่อของเจ้าจะถูกลบออกจากบัญชีของคณะนักบวช!”

คำตัดสินนี้ดูรุนแรงยิ่งนักในสายตาของเหล่านักบวชอาวุโส ผู้ซึ่งคุ้นชินกับชีวิตที่ปลอดภัยและเป็นระเบียบในอารามจนแทบจะกลายเป็นเด็กที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้หากต้องออกไปเผชิญโลกภายนอก จากโอเอซิสแห่งศรัทธา พวกเขามองออกไปยังทะเลทรายแห่งชีวิตที่เต็มไปด้วยพายุและการต่อสู้ เป็นสถานที่ที่ไร้ความสะดวกสบาย กระวนกระวาย และถูกครอบงำด้วยความชั่วร้าย ทว่านอวิสหนุ่มกลับดูจะคิดเป็นอื่น เพราะดวงตาของเขาเป็นประกายและรอยยิ้มกว้างขึ้น ซึ่งนั่นยิ่งเป็นการเติมเชื้อไฟให้เจ้าอาวาสโกรธจัดยิ่งกว่าเดิม

“นั่นคือบทลงโทษทางจิตวิญญาณ!” ท่านตะโกน “แต่สำหรับคนสันดานอย่างเจ้า เราต้องใช้บทลงโทษทางกาย และในเมื่อเจ้าไม่ได้อยู่ภายใต้การคุ้มครองของศาสนจักรแล้ว ทุกอย่างก็ง่ายขึ้น เฮ้ย! บราเธอร์ฝ่ายฆราวาส—ฟรานซิส นาโอมิ โจเซฟ—จับตัวมันไว้แล้วมัดแขนซะ! ลากมันออกไป แล้วให้พวกคนเฝ้าป่ากับคนเฝ้าประตูโบยมันให้พ้นจากเขตอาราม!”

เมื่อบราเธอร์ทั้งสามก้าวเข้ามาตามคำสั่ง รอยยิ้มก็หายไปจากใบหน้าของนอวิสหนุ่ม เขากวาดสายตามองซ้ายขวาด้วยดวงตาสีน้ำตาลดุดันราวกับวัวที่กำลังคลั่ง ทันใดนั้นเขาก็แผดเสียงคำรามลั่น พร้อมกับกระชากแท่นสวดมนต์ไม้โอ๊กหนักๆ ขึ้นมาเตรียมฟาด พร้อมกับถอยหลังสองก้าวเพื่อไม่ให้ใครเข้ามาจู่โจมได้ถนัด

“สาบานต่อกางเขนดำแห่งวอลธัม!” เขาคำราม “ถ้าไอ้หน้าไหนกล้าแตะต้องชายผ้าคลุมของข้าแม้แต่ปลายนิ้ว ข้าจะบดกะโหลกมันให้แหลกเหมือนลูกเฮเซลนัท!” ด้วยท่อนแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ เสียงคำรามกึกก้อง และผมสีแดงที่ชี้ชัน รัศมีของชายผู้นี้ดูน่าเกรงขามจนบราเธอร์ทั้งสามต้องผงะถอยหลังเพียงแค่ถูกจ้องมอง ส่วนเหล่านักบวชชุดขาวสองแถวต่างพากันถอยกรูดราวกับต้นป็อปลาที่โดนพายุพัด มีเพียงเจ้าอาวาสที่ถลาไปข้างหน้าด้วยดวงตาเป็นประกาย แต่ท่านแชนเซลเลอร์และท่านอาจารย์รีบคว้าแขนทั้งสองข้างไว้แล้วดึงตัวท่านกลับมาให้พ้นจากอันตราย

“เขามีปีศาจเข้าสิง!” พวกเขาตะโกน “เร็วเข้า บราเธอร์แอมโบรส บราเธอร์โจอาคิม! ไปเรียกฮิวจ์แห่งโรงสี วูดแมนวัต และราอูลพร้อมกับหน้าไม้และลูกดอก บอกพวกเขาว่าพวกเรากำลังตกอยู่ในอันตราย! เร็วเข้า! เห็นแก่พระแม่มารีเถิด!”

แต่นอวิสหนุ่มไม่ได้มีดีแค่กำลัง เขายังเป็นนักวางแผนด้วย เขาพุ่งตัวไปข้างหน้าแล้วเหวี่ยงอาวุธเทอะทะชิ้นนั้นใส่บราเธอร์แอมโบรส จนทั้งแท่นไม้และนักบวชล้มระเนระนาดลงบนพื้นพร้อมกัน จากนั้นเขาก็กระโดดผ่านประตูที่เปิดอยู่และวิ่งลงบันไดวนไป บราเธอร์อาธนาเซียสผู้แก่ชราและง่วงงุนที่เฝ้าประตู เห็นเพียงภาพลางๆ ของเท้าที่วิ่งสับและชายผ้าที่ปลิวไสว แต่ก่อนที่จะทันได้ขยี้ตา เจ้าคนทรยศก็วิ่งผ่านป้อมยามออกไป และมุ่งหน้าไปตามถนนลินด์เฮิร์สต์ด้วยความเร็วที่สุดเท่าที่รองเท้าไม้จะพาไปได้