ตอนที่ 8

บทที่ 8 – เมื่อ "ธรรมชาติอันรุ่งโรจน์" ของมนุษย์ถูกพรากไป

อดัมคร่ำครวญและทูลต่อพระเจ้าว่า "ข้าแต่พระองค์ เมื่อครั้งที่เรายังอาศัยอยู่ในสวนและหัวใจของเรายังเปี่ยมด้วยความสุข เราสามารถมองเห็นเหล่าทูตสวรรค์ที่ขับขานบทเพลงสรรเสริญบนสรวงสวรรค์ได้ แต่ตอนนี้เรากลับมองไม่เห็นสิ่งเหล่านั้นเหมือนเดิมอีกแล้ว ตั้งแต่เราก้าวเข้าสู่ถ้ำแห่งนี้ ทุกสรรพสิ่งที่เคยรุ่งโรจน์กลับเลือนหายไปจากสายตาเรา"

พระเจ้าจึงตรัสกับอดัมว่า "ในตอนที่เจ้ายังเชื่อฟังและอยู่ภายใต้การดูแลของข้า เจ้ามีธรรมชาติอันรุ่งโรจน์อยู่ภายในตัว นั่นคือเหตุผลที่เจ้าสามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ห่างไกลได้ แต่หลังจากที่เจ้าละเมิดคำสั่ง ธรรมชาติอันรุ่งโรจน์นั้นก็ได้ถูกพรากไปจากเจ้า เจ้าจึงไม่สามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ไกลได้อีก ทำได้เพียงมองเห็นสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวตามขีดจำกัดของร่างกายมนุษย์ ซึ่งเป็นเพียงสัญชาตญาณดิบเท่านั้น"

เมื่ออดัมและเอวาได้ยินคำตรัสของพระเจ้า ทั้งคู่ก็จากมาด้วยหัวใจที่โศกเศร้า พร้อมกับกล่าวสรรเสริญและนมัสการพระองค์ และหลังจากนั้น พระเจ้าก็ทรงหยุดการสื่อสารกับพวกเขา

บทที่ 9 – สายน้ำจากต้นไม้แห่งชีวิต และนาทีที่อดัมกับเอวาเกือบจมน้ำ

อดัมและเอวาเดินออกจากถ้ำแห่งขุมทรัพย์มุ่งหน้าไปยังประตูสวน ทั้งคู่ยืนจ้องมองประตูนั้นและร้องไห้เสียใจที่ต้องจากที่แห่งนั้นมา

พวกเขาเดินจากหน้าประตูสวนไปยังทิศใต้ และได้พบกับสายน้ำที่เคยหล่อเลี้ยงสวนแห่งนี้ ซึ่งไหลออกมาจากรากของต้นไม้แห่งชีวิต และแยกออกเป็นแม่น้ำสี่สายไหลกระจายไปทั่วโลก

เมื่อทั้งคู่เดินเข้าไปใกล้และจ้องมองสายน้ำนั้น ก็ตระหนักได้ว่านี่คือสายน้ำที่ไหลออกมาจากใต้รากของต้นไม้แห่งชีวิตในสวนที่พวกเขาเคยอาศัยอยู่

อดัมร้องไห้คร่ำครวญและทุบอกตัวเองด้วยความเจ็บปวดที่ถูกตัดขาดจากสวน เขาหันไปพูดกับเอวาว่า "ทำไมคุณถึงนำพาภัยพิบัติและการลงโทษมากมายขนาดนี้มาสู่ผม สู่ตัวคุณเอง และสู่ลูกหลานของเราด้วย"

เอวาถามเขากลับว่า "คุณเห็นอะไรเข้าล่ะคะ ถึงได้ร้องไห้และพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงแบบนี้"

อดัมตอบว่า "คุณไม่เห็นน้ำสายนี้หรือ น้ำที่เคยอยู่กับเราในสวน น้ำที่หล่อเลี้ยงต้นไม้ทั้งหลายและไหลออกมาจากที่นั่น ตอนที่เรายังอยู่ในสวน เราไม่เคยใส่ใจมันเลย แต่พอต้องมาอยู่ในดินแดนแปลกถิ่นเช่นนี้ เรากลับโหยหามันและต้องการใช้มันเพื่อประทังชีวิต"

เมื่อเอวาได้ยินดังนั้นเธอก็ร้องไห้ออกมา และด้วยความโศกเศร้าที่ท่วมท้น ทั้งคู่จึงพลัดตกลงไปในสายน้ำนั้น พวกเขาอยากจะให้ชีวิตจบสิ้นลงในน้ำ เพื่อจะได้ไม่ต้องกลับมาเห็นโลกที่แสนเจ็บปวดนี้อีก เพราะเมื่อมองดูสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมา พวกเขากลับรู้สึกว่าการจบชีวิตลงเสียตอนนี้อาจเป็นทางออกเดียวที่มี